O título do xornal hebreo romanizado «ha Savuja ha Palestini» mostra parte do método de romanización de Itamar Ben-Avi (1929).
A lingua hebrea usa o alfabeto hebreo con diacríticos vogais opcionais. A romanización do hebreo refírese especificamente ao uso do alfabeto latino para representar palabras hebreas. Por exemplo, o nome hebreo יִשְׂרָאֵל ('Israel') pódese romanizar como Yisrael ou Yiśrāʼēl ademais de Israel.
Particularmente en contextos onde o alfabeto latino é o sistema de escritura dominante, a romanización e a transliteración úsanse a miúdo indistintamente.[1] A relación real entre os dous termos depende da disciplina e/ou do contexto. Non obstante, en xeral, pódese definir con seguridade a transliteración como a representación de palabras dunha escritura noutra. A romanización é un subconxunto da transliteración, que se refire especificamente á representación de escrituras non latinas ou vernáculas no sistema de escritura latino. A transliteración e a romanización poden explicar, pero non necesariamente, as vogais mesmo para os abjads como o hebreo.[2]
