Romance scam

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Este pasaporte falsificado empregouse nunha estafa romántica real en Internet. O engano pode ser obvio para os observadores, por exemplo, a foto deste pasaporte non cumpre coas normas de tamaño ou pouse, pero as vítimas adoitan pasar por alto estas sinais.

Unha estafa romántica é un truco de confianza que consiste en finxir intencións románticas cara unha vítima, gañarse o seu afecto e despois empregar esa boa vontade para que a vítima envíe cartos ao estafador con falsos pretextos, ou para cometer fraude contra a vítima. Os actos fraudulentos poden involucrar o acceso ao diñeiro, contas bancarias, tarxetas de crédito, pasaportes, contas de correo electrónico ou números de identificación nacional da vítima; ou obrigar ás vítimas a cometer fraude financeira no seu nome.

Estas estafas a miúdo son perpetradas por bandas criminais organizadas, que traballan xuntas para conseguir cartos de múltiples vítimas á vez.

Cada ano pérdese máis diñeiro en estafas románticas que en estafas de Internet similares, como as estafas de soporte técnico.

Imaxes roubadas[editar | editar a fonte]

Os estafadores románticos crean perfís persoais utilizando fotografías roubadas de persoas atractivas, ca fin de lles pedir a outros que se comuniquen con eles. Isto a miúdo coñécese como catfishing. Utilízanse fotos de actrices africanas descoñecidas para facer crer á vítima que está a falar con esa persoa. As personalidades membros do exército de EE. UU tamén son suplantados, xa que pretender servir no exército explica por que o estafador non está disponible paira unha reunión en persoa.

Debido a que os estafadores non se parecen en nada ás fotos que envían ás vítimas, estes non realizan videochamadas ou encontros en persoa. Enganan ás posibles vítimas con excusas plausibles sobre a súa falta de vontade para mostrar os seus rostros, como dicir que aínda non poden reunirse porque están de viaxe temporalmente ou porque teñen a cámara web rota.

Enganando á vítima[editar | editar a fonte]

Os estafadores son expertos en enganar e "xogar" coas súas vítimas: enviar poemas de amor, xogos sexuais en correos electrónicos, construír unha "relación amorosa" con moitas promesas de "algún día casaremos".

As comunicacións entre o estafador e a vítima duran un período de tempo, ata que o estafador sente que conectou o suficiente coa vítima como para pedirlle cartos. Os estafadores aprovéitanse da falsa sensación de relación e confianza das vítimas para atraelas a enviar diñeiro.

Estas solicitudes poden ser diñeiro para gasolina, boletos de autobús ou avión para visitar á vítima, gastos médicos ou de educación. Polo xeral, existe a promesa de que o estafador algún día reunirase coa vítima na casa desta.

Pódese convidar ás vítimas a viaxar ao país do estafador; nalgúns casos, as vítimas chegan con diñeiro de agasallo solicitado para familiares ou subornos para funcionarios corruptos, só para ser apalizados, roubados ou asasinados.

A estafa xeralmente remata cando a vítima se decata de que está a ser estafada ou deixa de enviar diñeiro.

Grupos criminais[editar | editar a fonte]

As redes criminais defraudan a persoas solitarias de todo o mundo con falsas promesas de amor e romance. Os estafadores publican perfís en sitios web de citas, contas en diferentes redes sociais, sitios clasificados e mesmo foros en liña para buscar novas vítimas. O estafador xeralmente tenta obter un método de comunicación máis privado, como un correo electrónico ou un número de teléfono, para poder xerar máis confianza ca vítima.

Dado que os estafadores traballan en grupos, algún membro pode estar en liña e disponíbel para enviar correos electrónicos ou mensaxes de texto á vítima en calquera momento. A rotación entre diferentes estafadores, todos afirmando ser a mesma persoa, é difícil de detectar nas mensaxes de texto, mentres que sería obvio se unha persoa diferente aparecese nunha reunión cara a cara ou nunha videochamada ou chamada telefónica.

Escala[editar | editar a fonte]

En 2016, a Oficina Federal de Investigacións de EE. UU. recibiu informes de máis de 220 millóns de dólares estadounidenses perdidos por vítimas de estafas románticas. Isto foi aproximadamente sete veces o que se roubou a través de estafas de phishing e case 100 veces as perdas reportadas por ataques de ransomware. Segundo as estadísticas da FBI IC3, o crime tivo un aumento alarmante. A perda monetaria nos Estados Unidos aumentou de $211 millóns a $475 millóns de 2017 a 2019. O número de casos aumentou de 15372 a 19473 en só dous anos.

Segundo o goberno australiano, o crime tamén foi en aumento en Australia. A perda monetaria en Australia aumentou de $20,5 millóns a $28,6 millóns de 2017 a 2019. SCAMwatch, un sitio web administrado pola Comisión Australiana de Competencia e Consumidores (ACCC), proporciona información sobre cómo recoñecer, evitar e denunciar estafas. En 2005, a ACCC e outras axencias formaron o Grupo de Traballo contra a Fraude ao Consumidor de Australasia (ACFT). O sitio proporciona información sobre estafas actuais, sinais de advertencia e cómo manterse seguro en liña.

Obxectivos demográficos[editar | editar a fonte]

Datos demográficos de xénero e idade das vítimas de estafas románticas en liña en 2011

As persoas máis maiores son a miúdo obxectivo, posto que son máis propensas a ser enganadas para que dean os seus fondos de xubilación ou propiedades.

As persoas sensibles son máis vulnerables ás estafas de citas en liña, segundo un estudo realizado pola Sociedade Británica de Psicoloxía. Segundo os seus resultados, é máis probable que as persoas sensibles e menos intelixentes emocionalmente sexan máis vulnerables ás estafas de citas en liña.

Variacións[editar | editar a fonte]

As narrativas utilizadas para extraer diñeiro das vítimas de estafas románticas inclúen as seguintes:

  • Din que seu xefe lles pagou con xiros postais e pídelle á vítima que cobre os xiros postais falsificados e logo transfira diñeiro ao estafador. O banco eventualmente reverte o efectivo do xiro postal, pero non a transferencia bancaria.
  • Dicindo que necesitan que a vítima envíe diñeiro para pagar un pasaporte.
  • Dicir que necesitan diñeiro para os voos ao país da vítima porque un familiar ou cónxuxe retenos no seu país de orixe. En todos os casos, o estafador nunca chega, ou no seu lugar di que está a ser retido en contra da súa vontade polas autoridades de inmigración que esixen subornos.
  • Dicir que a aduana lles incautou lingotes de ouro ou outros obxectos de valor e que deben pagar impostos antes de poder recuperar os seus artigos e reunirse coa vítima no seu país.
  • Dicir que necesitan diñeiro para reunirse coa vítima no seu país, despois de coñecerse nun sitio de citas en liña.
  • Dicir que están detidos contra a súa vontade por non pagar unha factura.
  • Dicindo que necesitan diñeiro para pagar as facturas do hospital.
  • Dicindo que necesitan o diñeiro para pagar as súas facturas de teléfono para poder seguir comunicándose coa vítima.
  • Dicir que necesitan o diñeiro para o seu tratamento médico urxente ou o dos seus pais.
  • Dicindo que necesitan o diñeiro para completar a súa educación antes de poder visitar á vítima.
  • Ofrecer un traballo, a miúdo a persoas dun país pobre, mediante o pago dunha taxa de rexistro. Estes son particularmente comúns nos sitios de citas africanos.
  • O estafador en realidade é empregado directa ou indirectamente por un sitio web, e unha parte das tarifas de uso ou de membro da vítima transfírense ao estafador.

Chantaxe[editar | editar a fonte]

Algúns estafadores románticos buscan unha vítima cun fetiche escuro e fanlle pensar que se paga o boleto de avión do estafador, poderá vivir a súa fantasía sexual. A outros estafadores gústalles atraer ás vítimas para que realicen actos sexuais na cámara web. Logo gravan ás súas vítimas, reprodúcenlles as imaxes ou os vídeos gravados extorsiónaos para evitar que envíen as gravacións a amigos, familiares ou xefes, a miúdo descubertos a través de sitios de redes sociais como Facebook ou Twitter.

Pro-daters[editar | editar a fonte]

O pro-dater difire doutras estafas no método de operación: unha reunión cara a cara en realidade levada a feito no país do estafador, pero co único propósito de manipular á vítima para que gaste a maior cantidade de diñeiro posible nun tempo relativamente curto, cun pouco ou nada a cambio. O esquema xeralmente involucra cómplices, como un intérprete ou un taxista, cada un dos cales debe ser pagado pola vítima a un prezo inflado. Todo está arranxado de antemán para que o estranxeiro adiñeirado pague un apartamento custoso, non o leven a un café público común, senón a un restaurante moi caro (xeralmente un lugar apartado cun prezo moi por enrima do que a xente común estaría disposta a pagar) e é manipulada para realizar varias compras custosas, incluídos obsequios para o estafador, como produtos electrónicos ou abrigos de pel.

Os vendedores tamén son tipicamente parte do esquema. Unha vez que a vítima marcha, a mercadoría devólvese aos vendedores e o pro-dater e os seus diversos cómplices toman a súa respectiva parte da toma. Como o pro-dater está ansioso por saír de novo, a próxima cita establécese de inmediato co próximo estranxeiro rico.

A suposta relación non vai máis aló, excepto para abarcar á vítima con solicitudes de máis diñeiro despois de que regresen a casa. A diferenza dun buscador de ouro, que casa por diñeiro, un pro-dater non é necesariamente solteiro ou dispoñible na vida real.

419 estafas[editar | editar a fonte]

Outra variación da estafa romántica é cando o estafador insiste en que necesita casar para herdar millóns de dólares en ouro deixados por un pai, un tío ou un avó. Unha muller nova porase en contacto cunha vítima e contaralle a súa difícil situación: non poder sacar o ouro do seu país porque non pode pagar os aranceis nin os impostos matrimoniais. A muller non poderá herdar a fortuna ata que case, sendo o matrimonio requisito do testamento do pai, tío ou avó.

O estafador convence á súa vítima de que di a verdade, ata que poden establecer unha relación suficiente para pedir miles de dólares para axudar a levar o ouro ao país da vítima. O estafador ofrecerase a voar ao país da vítima para demostrar que é unha persoa real para que a vítima envíe diñeiro para o voo. Con todo, o estafador nunca chega. A vítima porase en contacto co estafador para preguntarlle que sucedeu, e o estafador proporcionaralle unha excusa, por exemplo que non puido obter unha visa de saída, ou por enfermidade, súa ou dun familiar.

Unha técnica de rápido crecemento que empregqn os estafadores é facerse pasar por persoal militar estadounidense. Os estafadores prefiren utilizar imaxes, nomes e perfís de soldados xa que isto adoita inspirar seguridade, confianza e admiración nas súas vítimas. As redes públicas militares a miúdo publican información sobre os soldados, sen mencionar ás súas familias ou a súa vida persoal, polo que bandas de delincuentes organizados en Internet que operan desde Nixeria ou Ghana rouban imaxes destes sitios web.

Estes estafadores dinlles ás súas vítimas que se sinten sós, que manteñen un orfanato co seu propio diñeiro ou que necesitan asistencia financeira porque non poden acceder ao seu propio diñeiro nunha zona de combate. O diñeiro sempre se envía a un terceiro para que o cobre o estafador. Ás veces o terceiro é real, ás veces ficticio. Os fondos enviados por Western Union e MoneyGram non teñen que reclamarse mostrando una identificación se o remitente envía diñeiro usando una frase secreta e una resposta. O diñeiro xa se pode recoller en calquera parte do mundo. Algúns estafadores poden solicitar Bitcoin como método de pago alternativo.

Referencias culturais e casos reais[editar | editar a fonte]

  • A película sueca Raskenstam (1983; título alternativo, Casanova de Suecia) é una comedia romántica ficticia baseada na historia real do empresario de pompas fúnebres sueco Gustaf Raskenstam [sv], quen seduciu a máis de 100 mulleres i enganou a moitas para que apoiasen financieramente os seus diversos proxectos. Polo xeral, usaba anuncios de contacto en xornais, a miúdo co título "Sol e primavera", que se converteu nunha expresión idiomática en Suecia. A película foi dirixida por Gunnar Hellstrom, escrita por Hellstrom e Birgitta Stemberg, e producida por Hellstrom e Brian Wikstrom.
  • Varias películas e episodios de televisión narran a historia de Raymond Fernández e Martha Beck, a parella estadounidense de asasinos en serie coñecida como "Os asasinos dos corazóns solitarios", que se cre que mataron a unhas 20 mulleres durante a súa onda de asasinatos entre 1947 e 1949. A parella coñecía ás súas vítimas desprevidas a través de anuncios de corazóns solitarios.
  • Os asasinos da lúa de mel (película de 1969)
  • Carmesí profundo (película de 1996)
  • Corazóns solitarios (película de 2006)
  • Cold Case: "Lonely Hearts" (tempada 4, episodio 9), data de emisión 19 de novembro de 2006
  • Aleluia (película de 2014)
  • Sériea web de 2008 SPAMasterpiece Theatre presentou un episodio "Love Song of Kseniya" que se centrou nun correo electrónico non desexado de estafa romántica lido por Xeni Jardin do sitio web Boing Boing.
  • Unha das personaxes da novela e miniserie Nine Perfect Strangers ten un colapso mental despois de namorar e, posteriormente, perder a miles de persoas a mans dun perpetrador dunha estafa romántica.
  • O estafador de Tinder, documental real publicado por Netflix. Narra as estafas realizadas por Shimon Yehuda Hayut, quen se facía pasar por fillo dun multimillonario paira estafar a mulleres de todo o mundo, a través da aplicación de citas.
  • O caso Nicolas Cage, no cal o estafador conseguiu 13 mil dólares a través do método da estafa romántica.
  • En Reino Unido acoteceu un caso no cal una muller de 50 anos, Claire Spencer, foi estafada por 500 libras, a través dun estafador que utilizaba o nome de "Jack Miller", inventándose una terrible historia sobre a súa imposibilidade por manter ao seu fillo de 12 anos, polo que necesitaba diñeiro.
  • Outro caso recente de “estafa romántica” en Reino Unido tivo como vítima a unha nai de 50 anos, chamada Claire Spencer, que foi estafada por 500 libras (máis de 800 dólares) por alguén que a sumiu nunha débeda durante meses. O estafador usou o nome falso de Jack Miller, díxolle que tiña 45 anos e inventou una triste historia desgarradora sobre ser o pai solteiro dun neno de 12 anos chamado Henry, quen tiña ao seu cargo despois de que a súa esposa morrese de cancro.
  • 419 estafas
  • Estafa de pago por adiantado
  • Xogo do teixón
  • Pesca de gato
  • Estafadora