Rola brava

Rola brava
	Streptopelia turtur ; Carl von Linné 1758
	Instancia de taxon
Características
	Ciclo diurno diurnalidade
Conservación
Localización
	Endémico en Baisipali Wildlife Sanctuary (en)
	Área de distribución Aveyron; África
Clasificación taxonómica
	Categoría taxonómica especie
	Taxon superior Streptopelia
Reino
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Columbiformes
Familia	Columbidae
Xénero	Streptopelia
Especie	S. turtur
	Sinonimia Turtur communis
Datas
	Período de incubación 15 d
Masa
Dimensións
Masa
Masa	8,2 g peso de nacemento ; 136 g peso adulto
Envergadura	50 cm
Tamaño da niñada	2
Freebase
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/01c0bf
ITIS	177149
OTT	801237
UICN	22690419
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Enciclopedia da natureza de Armenia ; Edición de 1870 do Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

A rola brava ou rula brava,^[2] comunmente rola^[3] e rula,^[4] (Streptopelia turtur) ou rula común, para diferenciala de especies próximas como a rula turca (Streptopelia decaocto), é unha ave migratoria da familia Columbidae.

Descrición

Son máis pequenas e delgadas que as pombas: miden entre 26 e 29 cm e pesan uns 300 gramos. Teñen un debuxo branco e negro nos lados do pescozo. A parte inferior do corpo é branca e o papo avermellado. A cola é escura cunha faixa terminal branca e as beiras tamén brancas. As aves adultas teñen a cabeza, o pescozo, os lados e o torso gris azulados e as ás de cor cinamomo manchadas de negro. O peito é de cor aviñado e o abdome e as plumas inferiores da cola son brancas. O bico é negro e as patas e os aneis oculares vermellos. As listas brancas e negras do pescozo non están presentes nas aves inmaturas, que son máis pardas e mates e teñen as patas castañas.

O seu berro, do que lle ven o nome vulgar, é unha sorte de rrur, rrur ou "turr turr".

Hábitat e distribución xeográfica

Son aves dos bosques abertos máis que de mestos, que ocasionalmente poden facer os seus niños tamén en grandes xardíns, pero son en xeral aves moi tímidas. Crían no Paleártico occidental, a onde chegan a finais de abril, permanecendo ata setembro. En Europa faltan completamente só en Islandia, Irlanda e Escandinavia. Pasan o inverno en África, ó sur do Sáhara.

A especie está a sufrir unha forte redución das súas poboacións en Europa, causada polos cambios nos métodos agrícolas que provocan a escaseza das sementes das que se alimenta, pola presión cinexética (sobre todo cando cruzan o Mediterráneo durante as migracións), a destrución das sebes e o emprego de pesticidas.

Alimentación

Comen principalmente sementes, buscándoas a miúdo no chan, moitas veces en campos cultivados ou noutras superficies planas.

Reprodución

A súa época reprodutora vai de maio a agosto. En chegando ós territorios de cría déixase oír o seu rular profundo e vibrante. O voo nupcial, alto e en círculos é acompañado polo son das ás batendo. O niño, feito con coteliños e follas e máis axiña chafalleiro, constrúeno nas árbores ou en sebes mestas a non moita altura. Poñen dous ovos brancos a finais de maio ou primeiros de xuño e a miúdo fan unha segunda posta en xullo ou agosto. Chocan uns 17 ou 18 días.