A meirande parte das probas de voo foron realizadas no aeródromo de Zamperini en Torrance, California. As probas de voo e de certificación realizounas a finais dos anos 70 o piloto de probas Joseph John "Tym" Tymczyszyn e o R22 obtivo a certificación da FAA en marzo de 1979.[1] Debido aos seus custos de adquisición e operación relativamente baixos, o R22 fíxose popular como helicóptero de adestramento en todo o mundo e como ferramenta de xestión gandeira en grandes ranchos en Norteamérica e estacións de gando en Australia. O R22 ten un sistema rotor con inercia moi baixa[2] e as entradas de control son operadas directamente por varas de pulo sen asistencia hidráulica. Así, os controis de voo son moi sensible e requiren un lixeiro toque para evitar a sobrecorrección. Un estudante que manexe o R22 normalmente non ten problemas para pasar a un helicóptero máis pesado. Debido aos problemas relacionados cun sistema rotor con baixa inercia e un rotor principal basculante, a operación de calquera piloto nos Estados Unidos dos Robinson R22 ou Robinson R44 require un apoio especial por un instrutor de voo certificado. Engadíronse pesos na punta para incrementar a inercia do rotor, pero o pequeno rotor limita o peso.
O R22 é un helicóptero lixeiro de dúas prazas cun rotor principal semirríxido de dúas palas e un rotor de cola tamén de dúas palas. A variante normal de produción ten un tren de aterraxe de patíns. A versión Mariner, que xa non se fabrica, tiña flotadores.
A estrutura básica é tubo de aceiro cromado soldado. A fuselaxe dianteira está feita de fibra de vidro e aluminio cunha fiestra de plexiglás. O cono de cola e estabilizadores son de aluminio. Ten unha cabina pechada cun asento para o piloto e outro ao lado para un pasaxeiro. As portas poden quitarse e normalmente faise para voos de fotografía, para arrefriar o interior a altas temperaturas, ou para aforrar peso.
A primeira versión fabricada foi a R22, seguida polas R22 HP, R22 Alpha, R22 Beta e R22 Beta II. Externamente os aparellos son moi semellantes. O R22 HP estaba equipado cun motor Lycoming O-320-B2C máis potente que o do R22 orixinal. O cadro de tubo de aceiro no R22 Alpha foi modificado estendendo os puntos de ancoraxe do tren de aterraxe cara a popa, dándolle ao aparello unha actitude lixeiramente inclinada cara a abaixo no chan e unha mellor adaptación dos patíns ao chan nun voo estacionario a baixa altitude con dúas persoas a bordo. O R22 Beta engadía un regulador opcional de velocidade, freo de rotor e un tanque de combustible opcional. A batería moveuse dende debaixo do conxunto de instrumentos ata o compartimento do motor para obter un mellor equilibrio. O R22 foi ofrecido nunha versión de adestramento instrumental, con flotadores fixos opcionais como os do R22 Mariner, e outras configuracións especiais para traballo policial ou recollida de noticias. O R22 Beta II recibiu un motor Lycoming O-360 máis grande para operacións a nivel do mar. O R22 Beta II tamén se fixo co regulador de velocidade estándar e incluía unha axuda da calor do carburador que se correlaciona engadindo a calor do carburador cunha diminución no control colectivo.
