Richard Rogers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Infotaula de personaRichard Rogers
Biografía
Nacemento23 de xullo de 1933 Editar o valor em Wikidata
Florencia, Italia Editar o valor em Wikidata
Morte18 de decembro de 2021 Editar o valor em Wikidata (88 anos)
Londres, Reino Unido Editar o valor em Wikidata
Membro da Cámara dos Lords
17 de outubro de 1996 – 11 de maio de 2021 Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeReino Unido Editar o valor em Wikidata
EducaciónYale School of Architecture (en) Traducir (–1962)
Architectural Association School of Architecture (pt) Traducir (–1959)
St John's School, Leatherhead (en) Traducir
Kingswood House School (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoArquitectura e Funcionalismo Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónarquitecto , deseñador Editar o valor em Wikidata
Partido políticoPartido Laborista Editar o valor em Wikidata
Membro de
MovementoArquitectura moderna Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua inglesa Editar o valor em Wikidata
Obra
Obras destacables
Familia
CónxuxeRuth Rogers (pt) Traducir (1973–2021)
Su Rogers (pt) Traducir (1960–valor descoñecido), divorcio Editar o valor em Wikidata
FillosRoo Rogers (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
PaisNino Rogers (en) Traducir Editar o valor em Wikidata  e Dada Gelringer (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
Premios


Edificio Lloyd's (Londres, 1984)
Estadio Millenium (Londres, 1999)
Terminal 4 do Aeroporto de Barajas (Madrid, 2005)

Richard George Rogers, nado en Florencia o 23 de xullo de 1933 e finado en Londres o 18 de decembro de 2021,[1] foi un arquitecto británico coñecido ao redor do mundo polos seus modernos e funcionais deseños. Estudou na Architectural Association School of Architecture de Londres, antes de obter o graduado na Escola de Arquitectura da Universidade Yale no 1962. Entre outros moitos recoñecementos, recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura no 2007.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Na Universidade de Yale coñeceu a Norman Foster, co cal formaría no seu retorno á Inglaterra o grupo de practicas Team 4 (Equipo de catro) e mais coas súas respectivas mulleres, Sue Rogers e Wendy Cheesman. Non pasou moito tempo para que comezaran a gañar reputación e fama polos seus deseños industriais high-tech.

No 1967, logo de rematar o seu período de prácticas, únese ao arquitecto Renzo Piano. Un dos seus primeiros encargos foi unha casa e estudo para Humphrey Spender preto de Maldon, Essex. Tratábase dun cubo de vidro cunha estrutura feita na súa meirande parte con vigas de aceiro en I. A súa carreira colleu pulo cando gañou o concurso para o deseño do Centro Pompidou de París o 13 de xullo de 1971 xunto con Renzo Piano e Peter Rice. Neste deseño establecíase un dos sinais máis recoñecíbeis do que logo será o seu estilo. Trátase de deixar visíbeis ao exterior a maioría das instalacións do edificio, como a instalación de auga, calefacción e escaleiras, deixando deste xeito os espazos interiores baleiros e cun certo orde.

Aínda que o Centro Pompidou é agora un dos espazos máis visitados e admirados da capital francesa, non se librou dunha certa controversia por parte dos críticos nos primeiros anos logo da súa inauguración, poñendo en dúbida o novidoso estilo "inside-out" (o de dentro para fóra).

Proxectos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Richard Rogers, Architect Behind Landmark Pompidou Center, Dies at 88". The New York Times. 18 de decembro de 2021. Consultado o 19 de decembro de 2021. 
  2. "Gran obra de las Torres Atrio en el centro de Bogotá" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 01 de febreiro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]