A acción discorre en Buenos Aires en 1960, no 150 aniversario da independencia da Arxentina. O libro ten unha estrutura fragmentaria, con múltiples personaxes, pero hai unha serie de fíos recorrentes: un rapaz que lle escribe cartas á familia contándolle a súa experiencia, un amigo que lle fala a outro da vida na rúa, pois está eivado e non pode saír, Dorinda, que traballa como criada cunha familia galega con cartos.
O título fai referencia á vida caótica das persoas na capital Arxentina. O remuíño (imaxe constante na obra do autor) é a aglomeración humana, que aparece como un enxame. É unha novela polifónica, que alterna a primeira persoa a segunda persoa e o narrador omnisciente. Inclúe tamén o xénero epistolar. Esta multiplicidade forma parte dun proceso de aprendizaxe como autor, buscando en cada caso a fórmula narrativa máis axeitada para cada caso.
O autor emigrou a Buenos Aires en 1949 para evitar o servizo militar. Alí entrou en contacto cos movementos sociais e culturais e coa comunidade galega. A relación entre Galicia e Buenos Aires é un dos eixos temáticos na literatura de Neira Vilas, xunto coa relación entre a infancia e o mundo dos adultos. Outras obras sobre o mundo da emigración desde o punto de vista adulto son Camiño bretemoso (1967) e Historias de emigrantes (1968).
