O recrutamento obrigatorio, tamén coñecido como leva ou «quinta», é a incorporación forzosa de individuos ás forzas armadas dunha nación, esixida xeralmente por lei durante períodos de guerra, de emerxencia nacional ou como política permanente en tempo de paz.[1] Esta práctica obriga aos cidadáns que reúnen os requisitos, a miúdo homes novos, a cumprir un período determinado de servizo militar, con penas para quen o evita, e ten raíces que se remontan a civilizacións antigas, aínda que cristalizou na súa forma moderna coa levée en masse da Revolución Francesa na década de 1790, o que permitiu a mobilización masiva para a guerra total. Historicamente, o recrutamento obrigatorio impulsou conflitos clave, como as dúas guerras mundiais, nas que proporcionou a maior parte da man de obra dos países belixerantes, malia unha resistencia e uns disturbios xeneralizados.
Na época contemporánea, o recrutamento obrigatorio persiste en formas diversas en máis de 60 nacións, esixindo predominantemente o servizo de homes de entre 18 e 25 anos, aínda que países como Noruega e Dinamarca estenderon esta obriga ás mulleres a partir de 2025, o que reflicte debates sobre a equidade de xénero en medio de ameazas de seguridade.[2][3] Nacións como Israel, Suíza e Corea do Sur manteñen sistemas sólidos para a disuasión e a preparación, mentres que moitos estados occidentais, incluído España desde 2001, pasaron a forzas totalmente voluntarias, alegando unha maior motivación e eficacia entre o persoal autoseleccionado en comparación cos recrutas coaccionados.[4] As análises empíricas indican que os exércitos de voluntarios adoitan amosar unha cohesión de unidade, unha retención do adestramento e un rendemento operativo superiores nunha guerra profesionalizada debido á motivación intrínseca, aínda que o recrutamento obrigatorio pode ampliar rapidamente as forzas ante ameazas existenciais a un menor custo a curto prazo.[5][6]
O recrutamento obrigatorio segue a ser controvertido por vulnerar a autonomía e a liberdade individuais, semellante a un traballo forzado que ignora a elección persoal e impón cargas desproporcionadas sobre os máis novos e os menos acomodados, o que provoca evasión, mercados negros de substitutos e obxeccións morais que o encadran como unha violación do libre albedrío, incluso en defensa do Estado.[7] Os críticos argumentan que erosiona os dereitos civís sen ganancias proporcionais en capacidade, como amosan os disturbios contra o recrutamento e os desafíos legais ao longo da historia, mentres que os seus defensores invocan os imperativos da seguridade colectiva, aínda que as reconsideracións europeas recentes en medio das tensións xeopolíticas poñen de relevo as tensións entre a eficacia e a coerción ética.
