Raimundo de Poitiers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Raimundo de Poitiers
Prícipe de Antioquía
1136-1149
PredecesorConstanza

Nacementofinais do século XI ou comezos do XII
Tolosa, Francia
Falecemento29 de xuño de 1149
Oriente Medio, preto de Inab, Antioquía
Cónxuxe/sConstanza
ProxenitoresGuillerme IX de Aquitania, VII conde de Poitou
Filipa de Tolosa? Amauberge "Dangerose"?

Raimundo de Poitiers, tamén coñecido como Raimundo de Antioquía, nado en Tolosa a finais do século XI ou comezos do XII e finado en Oriente Medio -preto de Inab, Antioquía- o 29 de xuño de 1149, foi un nobre francés. Converteuse en príncipe de Antioquía polo seu casamento con Constanza, a princesa dese Estado Cruzado. Morreu en batalla contra as forzas do atabeg turco de Alepo, Nur-ed-Din.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Raymundo de Poitiers foi o fillo de Guillerme IX, duque de Aquitania, quen tamén ostentara o título de VII conde de Poitou. A identidade da súa nai é polémica: a esposa de Guillerme era Filipa de Tolosa, mais o duque tivo publicamente unha famosa concubina, Amauberge "Dangerose",[1] quen podería ser a verdadeira nai de Raimundo.[2]

Ascenso ao Principado de Antioquía[editar | editar a fonte]

Segundo Guillerme de Tiro, o mozo Raimundo foi a vivir na corte de Henrique I de Inglaterra.[3] En 1135, o rei Fulque de Xerusalén, rexente de Antioquía no nome da princesa herdeira Constanza, filla do falecido príncipe Bohemundo II, enviou legados á corte inglesa para ofrecela en matrimonio o séu hóspede francés, Raimundo. Raúl, o patriarca de Antioquía acordou que fose a Antioquía a casar coa madre da rapaza, Alicia,[4] e por tanto, cando Raimundo chegou a Antioquía en abril de 1136, a súa futura sogra creu que que viña para propórlle matrimonio a ela, mais Raimundo raptou a súa filla Constanza e finalmente o patriarca de Antoquía casounos.[5] O casamento coa princesa converteuno inmediatamente en príncipe de Antoquía.[6]

Defensa do seu poder[editar | editar a fonte]

Os primeiros cruzados prometeran ao Imperio Bizantino recobrar Antioquía vencendo os turcos e despois devolvela a Bizancio, mais nunca cumpriron esa restitución, por tanto a cidade era reiteradamente reclamada polo imperio. En agosto de 1137 o emperador Xoán II Comneno dirixiuse ata Antioquía e logrou obrigar Raimundo a xurar un acordo e alianza.[7] O príncipe cedería Antioquía ao emperador a cambio de territorio da veciñanza de Alepo, o cal sería ripado aos musulmáns. En abril e maio de 1138 Raimundo e Xoán obtiveron algúns éxitos combatendo os musulmáns, pero o príncipe nunca devolveu o control da cidade ao emperador. En 1142 Xoán II preparou unha nova expedición para invadir Antioquía, mais finalmente morreu en abril de 1143 camiño de Cilicia[8].

Despois do novo emperador Manuel I refusar a petición do príncipe Raimundo para que Cilicia fose devolta a Antioquia, Raimundo invadiu a provincia.[9] O 19 de marzo de 1148 chegou a Antioquía o rei Luís VII de Francia á cabeza do exército francés para afrontar a Segunda Cruzada. Con el viña a súa muller Leonor de Aquitania, sobriña de Raimundo. Leonor gozaba de permanecer na cidade e o seu tío suplicoulle ficar para ampliar as terras da familia, e que se divorciase de Luís se o rei refusaba axudalo militarmente[10]. Durante este período, houbo rumores dun amorío entre Raimundo e Leonor, o que provocou tensións no matrimonio real francés.[11] Os conflitos co Imperio Bizantino non eran o única fronte de Raimundo, senón que como cabeza dun Estado Cruzado tiña que arrostrar o avance musulmán, por iso esperara Luís, con quen pretendía realizar a defensa contra os turcos e facer unha expedición contra Alepo, punto clave do poder musulmán na rexión, mais Luís finalmente rexeitouno,[12] preferindo marchar cara a Xerusalén, a cidade santa centro de peregrinación cristián, en vez de centrarse no aspecto netamente militar da cruzada,[13] e partiu rapidamente levando Leonor pola forza.

Morte[editar | editar a fonte]

As aspiracións de Raimundo sobre Alepo enfrontábano directamente co seu gobernante turco, o atabeg Nur-ed-Din. En 1149 Nur-ed-Din atacou Antioquía coa axuda dalgúns aliados. Raimundo non obtivo moito auxilio doutros señores cristiáns, mais aliouse cun inimigo musulmán de Nur-ed-Din, Ali ibn-Wafa, xefe dos assassíns, e confiadamente loitou tendo a súa disposición unha forza moito menor.[14][15] O enfrontamento rematou coa destrución do exército de Antioquía e a morte en batalla de Raimundo[16] o 29 de xuño do ano 1149.[17] O príncipe tería a oportunidade de escapar, mais refusou abandonar os seus soldados.[18] Nur-ed-Din enviou como regalo a súa cabeza nunha caixa de prata ao califa de Bagdad.[19]

Principado de Antioquía

Segue a:
Constanza
Raimundo de Poitiers
Precede a:
Constanza
Casa de Poitiers

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Guillerme X, duque de Aquitania

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Tamén coñecida en francés moderno como Dangereuse de l'Isle Bouchard ou Dangereuse de Chatelherault.
  2. Charles Cawley, Medieval Lands, A prosopography of medieval European noble and royal families. Consultado o 9 de xaneiro de 2016
  3. Guillerme de Tiro XIV.IX, p. 61
  4. Guillerme de Tiro XIV.XX, p. 636.
  5. Guillerme de Tiro.XX, p. 655.
  6. Runciman (1978), Vol. 2, p. 199.
  7. Runciman, Steven (1952). A History of the Crusades, vol. 2: "The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East, 1100–1187" (1978, repr. Folio Society, 1994 ed.). Cambridge University Press, pp. 212-3
  8. Runciman (1978), Vol. 2, pp. 223-4.
  9. Runciman (1978), Vol. 2, p. 234.
  10. Nicolle, David (2009). The Second Crusade 1148 Disaster outside Damascus. Londres: Osprey. ISBN 978-1-84603-354-4, p. 54.
  11. Nicolle 2009, pp. 18, 54.
  12. Runciman (1978), Vol. 2, p. 278.
  13. Brundage, James (1962). The Crusades: A Documentary History. Milwaukee, Wisconsin: Marquette University Press
  14. Oldenbourg, Zoé. The Crusades. Nova York. Pantheon Books, 1966, p 336.
  15. Mallett, Alex. "The Battle of Inab". Journal of Medieval History 39, 1. 2013, p. 55.
  16. Abul-Feda, RHC Historiens orientaux, Tomo I, p. 28
  17. Guillerme de Tiro XVII.IX, pp. 774-5.
  18. Oldenbourg, p 337
  19. Runciman (1978), Vol. 2, p. 326.