Rage Against the Machine (escrito moitas veces como RAtM) é unha banda de rap metal e funk metal formada nos Ánxeles no ano 1991. Estivo formada durante toda a súa traxectoria por: Zack de la Rocha (voz), Tom Morello (guitarra), Tim Commerford (baixo) e Brad Wilk (batería). En abril de 2007, coincidindo coa disolución de Audioslave, anunciaron o seu regreso no festival de música de Coachella en California. A raíz disto, a banda continuou dando concertos en varios festivais ata que finalmente se separou no ano 2011. O 1 de novembro de 2019 anunciouse que a banda reuniríase novamente para realizar varios concertos na primavera de 2020.[1]
Rage Against the Machine editou o seu primeiro álbum, Rage Against the Machine, no ano 1992 cun grande éxito comercial e da crítica, conseguindo un espazo no festival de Lollapalooza de 1993. En 2003, o álbum foi listado no número 368 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos. O seu segundo disco, Evil Empire, foi publicado en 1996. O terceiro, The Battle of Los Angeles, apareceu en 1999, e en 2003 foi listado no número 426 da anterior lista. Durante os seus primeiros nove anos de carreira converteuse nunha das bandas máis populares e influentes da historia da música.[2] Tamén foron situados no número 33 da lista de VH1 dos 100 mellores artistas de hard rock. A banda tivo unha grande influencia no xénero do nu metal aparecido durante a segunda metade dos 90.
En 1991, tras a separación da antiga banda do guitarrista Tom Morello, Lock Up, o antigo batería da mesma, Jon Knox, animou a Tim Commerford e Zack de la Rocha a improvisar con Morello, xa que este quería formar un novo grupo.[3] Morello contactou axiña con Brad Wilk, que fixera unha audición sen éxito tanto para Lock Up[3] como para a banda que máis tarde se convertería en Pearl Jam.[4] Esta formación adoptou o nome de Rage Against the Machine, tomado dunha canción que De la Rocha escribira para a súa antiga banda de hardcore punk underground Inside Out (que tamén sería o título do álbum de longa duración non gravado Inside Out).[3] O propietario dun selo discográfico e editor de fanzines Kent McClard, con quen Inside Out estaba asociado, empregara a expresión "rage against the machine" nun artigo de 1989 no seu fanzine No Answers.[5]
O esquema para o álbum de estrea do grupo nun grande selo discográfico e para a maqueta Rage Against the Machine asentouse nunha casete autoeditada de doce cancións, cuxa portada mostraba recortes de xornais da sección de bolsa cun misto pegado na tarxeta interior. Non todas as cancións chegaron ao álbum final: dúas acabarían incluídas como caras B, mentres que outras tres nunca tiveron un lanzamento oficial. Varios selos discográficos amosaron interese, e a banda acabou asinando con Epic Records. Morello dixo: "Epic aceptou todo o que pedimos e cumprírono... Nunca vimos un conflito ideolóxico mentres mantivésemos o control creativo".[6]
O álbum de estrea da banda, Rage Against the Machine, foi lanzado en novembro de 1992. A portada presentaba unha fotografía de Malcolm Browne, gañadora do Premio Pulitzer, na que se ve a Thích Quảng Đức, un monxe budista vietnamita, queimándose vivo en Saigón en 1963 en protesta polos disparos a budistas por parte do réxime do primeiro ministro Ngô Đình Diệm, apoiado polos Estados Unidos. O álbum foi producido polo produtor discográfico e enxeñeiro musical canadense Garth Richardson.[7]
Aínda que as vendas foron inicialmente lentas,[8] o álbum converteuse nun éxito de crítica e comercial, impulsado pola forte difusión na radio da canción "Killing in the Name", un tema pesado e impactante con só oito liñas de letra.[9][10] A versión coa letra "Fuck You...", que contén 17 aparicións da palabra "foder", foi reproducida accidentalmente no programa de sinxelos top 40 da BBC Radio 1 o 21 de febreiro de 1993.[11][12]
O perfil da banda disparouse despois dunha actuación no festival Lollapalooza a mediados da xira de 1993. As vendas de Rage Against the Machine nos Estados Unidos aumentaron de 75 000 antes de Lollapalooza a 400 000 a finais de ano.[8] A banda tamén xirou con Suicidal Tendencies por Europa e House of Pain.[13] En abril de 1996 o álbum vendera máis dun millón de copias nos Estados Unidos e 3 millóns de copias en todo o mundo.[8] Foi certificado como triplo platino pola Recording Industry Association of America (RIAA) en maio de 2000.[14] Aparece en todas as edicións da lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos de Rolling Stone, estando na máis recente, a de 2020, na súa posición máis alta, a 221.[15]
O seu estilo característico é unha sólida fusión de hip hop, rap, funk, punk, hardcore, e hard rock. Os sons do guitarrista de Tom Morello recálcanse polas seu prominentes uso de pedais e efectos, e sobresaen as súas emulacións dos scratch e outros efectos dos djs de hip hop. O cantante, Zack da Rocha, participou en grupos de punk e hardcore metal antes de volverse un apaixonado das rimas do rap: de aí vén o seu estilo agresivo de rapear e os fortes berros que inclúe nalgunhas cancións. Apréciase tamén un pequeno toque de jazz por parte do baixista Tim Commerford, que pertenceu a un grupo dese estilo a mediados dos anos 1980; finalmente, a batería de Brad Wilk está cargada de ritmos funk especialmente contundentes. Este estilo de fusión foi máis tarde imitado por outras bandas, atribuíndoselle a etiqueta de Rapcore ou Rap metal.
Son tamén coñecidos polo contido sociopolítico das súas cancións. As súas letras son rotundas, cunha clara postura en contra do capitalismo e a globalización, e as formas de pensamento, mentalidade e relación social que xeran. De tendencias políticas de esquerda, R.A.T.M. destacou, ademais, polas súas múltiples iniciativas de protesta e solidariedade con distintos movementos de reivindicación sociais e musicais. O cantante Zack Da Rocha participou en movementos derivados do EZLN. Nos días posteriores aos atentados do 11 de setembro, as emisoras de radio estadounidenses censurarían ao grupo por alentar o antipatriotismo.
.png?lang=gl){kind=small}
