Rafael Areses Vidal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rafael Areses, retrato en Vida Gallega, 1929.

Rafael Areses Vidal, nado en Tui en 1878 e finado en setembro do 1953[1], foi un enxeñeiro de montes galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1902 ingresou no Corpo de Enxeñeiros de Montes. Como membro do Distrito Forestal de Pontevedra-A Coruña promoveu a reforestación do monte Aloia, creando en 1906 o Viveiro Forestal de Areas, no monte de Seixos Albos, o primeiro das súas características de Galicia. En 1909 encetou as primeiras plantacións oficiais en Oia, Tui, A Guarda (no monte de Santa Trega), Baiona ou Ponteareas, malia contar cunha importante oposición veciñal pola diminución das zonas dedicadas ao pasto. As subministracións dende este viveiro forestal impulsaron a extensión dos piñeiros en Galicia.

En 1917 foi trasladado ao Distrito de Ourense-Lugo, continuando a súa angueira de promoción da repoboación mediante a creación de viveiros e casas forestais. Formou parte do comité organizador do Congreso Forestal Galego de 1920 para o que preparou unha Memoria Técnica que incorporaba o Plan Provincial para a Repoboación Forestal de Pontevedra. A partir de 1927 dirixiu a execución do mesmo a instancias da Deputación de Pontevedra, presidida por Daniel de la Sota.

Logo da Guerra Civil ocupou diversos cargos en Madrid e Valencia, sendo nomeado en 1945 Presidente de Sección do Consello Superior de Montes.

Rafael Areses salientou polo seu compromiso no estudo e a divulgación da riqueza forestal de Galicia. Promoveu repoboacións baseadas en especies de crecemento rápido e quendas de corta curtos, especialmente cos diversos tipos de piñeiros. Porén, a súa concepción dun monte cun espazo de desfrute público vinculado a un aproveitamento forestal e o desenvolvemento económico conseguinte, é unha idea moi próxima aos actuais conceptos de sostibilidade.

Ten adicada unha rúa na cidade de Pontevedra, "Paseo Enxeñeiro Rafael Areses", que percorre a beira do río Lérez xunto ao Pazo da Cultura.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Proyecto para la repoblación de los montes públicos, 1926.
  • Los incendios en los montes públicos, 1929.
  • Historia de un Herbario, 1948.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Boletín de novidades. Volume V, número 2, Febreiro 2.010. Domingo Quiroga. Centro de extensión universitaria e divulgación ambiental de Galicia

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]