Quique González

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Para o futbolista, véase Quique González Casín.

Quique González
Quique González y Los Detectives - Palencia Sonora 2017 06.jpg
Nome completoEnrique González Morales
Nacemento17 de outubro de 1973
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Ocupacióncantante e compositor de cancións
Coñecido porsen etiquetar e Pájaros mojados
editar datos en Wikidata ]

Enrique González Morais, coñecido artisticamente como Quique González (Madrid, 17 de outubro de 1973), é un músico de rock español.

Traxectoria musical[editar | editar a fonte]

Comezos (1993-1998)[editar | editar a fonte]

Moi afeccionado ao deporte, fútbol e baloncesto en especial, con trece anos tenta entrar no equipo de cadetes do Real Madrid, pero unha lesión trunca a súa carreira deportiva.[1] Tras acabar os seus estudos e realizar diversos traballos en Mallorca (como animador turístico nun hotel da cadea Sol Meliá) e Londres (nun McDonald's), decide tentar dedicarse ao seu outra paixón, a música. Regresa á súa cidade e busca un profesor de guitarra, entrando en contacto con Carlos Raia, que se converterá no seu produtor e colaborador máis habitual.

O artista cacereño José Cepeda[cita [Cómpre referencia] introdúcelle nas pequenas salas madrileñas, nas que comeza a actuar.[2] Nunha delas, o Recuncho da arte Novo, adoita compartir escenario con Enrique Urquijo, para quen compón a canción «Aunque tú no lo sepas», que aparece no segundo disco de Enrique Urquijo e Os Problemas, Desde que no nos vemos (1998) e que interpretan xuntos no programa Séptimo de Caballería de TVE1 o 7 de decembro de 1998. Paira a canción inspírase no poema homónimo de Luís García Montero.

As dúas primeiras cancións que Quique González grava e publica, «Romeo y Julieta» e «Ardiendo a un clavo», aparecen no disco colectivo Cantautores, a nova xeración.

Etapa en Universal (1998-2002)[editar | editar a fonte]

Tras fichar coa discográfica Mercury, en 1998 publícase Personal. O disco, que produce Carlos Raia, contén once cancións nas que domina o son da guitarra. Os textos mesturan recordos da mocidade («Y los conserjes de noche», «Cuándo éramos reyes»), reivindicacións da súa personalidade como músico («Persnoal», «Músico de guardia», «De tanto que lo intenté») e cancións de amor («Se nos iba la vida», «Con vistas al mar», «Fito», esta última dedicada a Fito Páez). O disco non ten gran repercusión comercial e González queda sen compañía de discos.

Entre 1998 e 2001 escribe cancións que gravan, de forma básica, Carlos Raia e José Nortes en casa do primeiro.[3] Presentan as maquetas a Polygram, propietaria de Mercury, que está en proceso de fusión con Universal. A compañía decide contratalo de novo e, en lugar de realizar unha nova gravación en estudo, edita as maquetas con leves retoques. O resultado será o disco Salitre 48, que se publica o 21 de maio de 2001 e que contén dezaseis cancións. A produción acústica, afastada do ton do seu debut, resalta a vertente máis intimista de González en cancións como «Salitre», «La ciudad del viento», «Rompeolas», «Bajo la lluvia», «De haberlo sabido» ou «Permiso para aterrizar», aínda que outras cancións, como «39 grados», «Perdone agente» ou «Jukebox», conservan o espírito roquero de Personal. O álbum toma o seu título dun domicilio madrileño (Salitre, 48) onde residiu o músico.[4]

Tras a fusión con Polygram, a disquera Universal prescinde de varios artistas, entre os que se atopa Quique González, a quen volve contratar tras novos cambios. Paira o seu terceiro disco, Pájaros mojados, que aparecerá o 21 de outubro de 2002, busca unha produción máis elaborada, introducindo por primeira vez unha sección de ventos e outorgando protagonismo ao piano, que toca Basilio Martí, teclista habitual de Antonio Veiga, con quen tamén colabora nese momento o produtor do álbum, Carlos Raia.

Tras novos problemas con Universal, González pide a carta de liberdade e comeza unha nova etapa.

Manifesto e xiras independentes (2002-2006)[editar | editar a fonte]

O 9 de abril de 2003, coas listas de vendas de discos copadas por concursantes de Operación Triunfo e as discográficas aludindo a unha crise creativa, Quique González lanza a través da súa páxina web unha carta aberta á que dá o título Peleando a la contra, que toma dun recompilatorio de Charles Bukowski. Nela distánciase das grandes compañías discográficas, considerando que tratan a música como un ben de consumo máis, e detalla as razóns que lle levan a emprender un camiño propio, a modo de artesán. A continuación programa unha indefinida xira, durante a que conta co único apoio de Rebeca Jiménez.

Os concertos desenvólvense en locais de pequeno aforamento, cun carácter moi intimista e logrando unha gran comunicación co público, ao que pide que escolla as cancións que posteriormente interpreta, en solitario, con guitarra acústica, piano ou harmónica. As funcións convértense nun escaparate atípico, no que ás veces estrea temas ao pouco de compolos, moitos dos cales incluirá no seu seguinte disco. Aínda así, algunhas se manterán inéditas co paso do tempo, como a canción que toma o nome da propia xira, «Peleando a la contra». Na súa páxina web difunde varias actuacións, tanto da súa anterior etapa (na sala Aqualung) como desta (en Córdoba), así como dúas cancións gravadas na sala madrileña Galileo Galilei, onde se presenta con asiduidade en compañía de distintos colaboradores.

Kamikazes enamorados, primeiro disco desta nova etapa, salgue en outubro de 2003 na discográfica Varsovia Records, creada ao efecto polo propio Quique González. O disco pretende recoller a inspiración da xira e é, por tanto, intimista e parco en instrumentaciones: carece de batería, baixo ou guitarras eléctricas, e os instrumentos principais (guitarras acústicas e piano) tócanos o propio Quique González e Carlos Raia, que así mesmo achega unha guitarra slide e dúas composicións instrumentais. Rebeca Jiménez, que se converte na súa parella sentimental en plena xira, canta en «Rúas de Madrid»; Pancho Varona fai coros en «Piedras y flores» e «Te lo dije»; e Eduardo Ortega toca o violín en «Palomas en la Quinta». A pesar de non soar nas radiofórmulas, o disco alcanza cifras de vendas similares ás dos discos publicados por Universal. González leva a cabo a xira de presentación en teatros, xunto a Raia, Jiménez e Ortega, ou en locais de pequeno aforamento, en solitario.

Tras un período de descanso, que inclúe unha mudanza a Cantabria con Rebeca Jiménez, publícase La noche americana (2005), segunda referencia de Varsovia Records. A gravación realízase en só once días, cunha banda tocando en directo e poucos retoques posteriores. Volven as guitarras eléctricas, pero o son é moito máis cru que o de Personal. Aínda que a produción corre a cargo da habituais Raia e Nortes, a masterización realízaa en Nashville Richard Dodd, enxeñeiro de Tom Petty, Johnny Cash ou George Harrison. Parte do repertorio procede dun proxecto desistido: un disco conceptual ao redor da figura dun boxeador chamado Kid Chocolate. Pancho Varona colabora na autoría de «Se equivocaban contigo», Jorge Drexler canta en «Me agarraste» e David Serrano dirixe o vídeo do primeiro sinxelo, «Vidas cruzadas». Paira a presentación do disco organízase unha xira con banda, cuxa guitarra tocará David Gwynn en substitución de Carlos Raia, ocupado con M-Clan. Os concertos realízanse en locais de aforamento superior a ocasións anteriores.

O final desta etapa coincide coa participación de Quique González en Laboratorio Ñ, proxecto conxunto con Iván Ferreiro, Leiva e Rubén Pozo (Preguiza) e Xoel López (Deluxe) que o leva a terras arxentinas durante tres semanas do mes de novembro de 2005.

Etapa en Warner (2006-2008)[editar | editar a fonte]

A principios de 2006, cansado de realizar as tarefas alleas ao traballo de músico que tiña que desempeñar coa súa compañía Varsovia Records, González decide fichar por DRO Atlantic, filial da multinacional Warner. A firma do contrato reflíctese na pronta publicación de Ajuste de cuentas, recompilatorio en directo dos seus mellores temas máis catro novos, que interpretou en Madrid o 2 de febreiro de 2006 coas colaboracións de Iván Ferreiro, Enrique Bunbury, Jorge Drexler ou Miguel Ríos.

Ao seu desenvolvemento artístico únenselle o recoñecemento por parte do rock patrio e o lanzamento de Avaría e redención #7 en setembro de 2007.[5] O álbum, que esta vez aparece directamente co selo de Warner, recibe os galardóns de mellor álbum nacional do ano na edición española da revista Rolling Stone e quinto mellor do ano para os lectores do suplemento EP3 do País e o nomeamento na categoría de mellor álbum de rock na duodécima gala dos Premios da Música. A banda A Aristocracia do Barrio, que forman o guitarrista Javier Pedreira, o baixista Jacob Reguilón e o baterista Carlos Aranzegui, apoia a Quique González durante os máis de sesenta concertos da xira, na que logra esgotar todas as localidades en numerosos teatros españois, actuar en festivais de verán e telonear a Bob Dylan en Xaén.

Na recta final de 2008 planifica varias actuacións para despedirse da banda e conmemorar de paso o décimo aniversario da súa carreira. Nelas interpreta as cancións que os seus seguidores, a través da súa web, seleccionaron de entre os seus seis discos de estudo.

Independencia e presente (desde 2009)[editar | editar a fonte]

Tras romper coa discográfica Warner, volve rexistrar as súas gravacións coa súa firma Varsovia Records, distribuíndoos a través das canles de grandes discográficas como Sony ou PRÉSA.

En 2009 grava en Nashville o seu disco Daiquiri blues con Brad Jones, reputado produtor; Brian Owings, baterista de Emmylou Harris e Buddy Miller; e o instrumentista Ao Perkins, colaborador de Bob Dylan, Rolling Stones (en Exile on Main St.), Randy Newman ou Gram Parsons.[6] Con devandito produtor tamén gravará, en 2013, o álbum Dianteira mítica.

En 2014 publica a edición limitada dun sinxelo que inclúe «Clase media» e «El día de año nuevo», no que participan os músicos da xira Delantera mítica. Esta banda grava Me matas si me necesitas, que conta coa produción de Ricky Falkner e a voz de Nina de Juan, cantante da banda Morgan, no tema «Charo». O disco, que salgue o 4 de marzo de 2016, pode escoitarse un día antes na web do País.

En 2019 culmina un dos seus maiores anhelos creativos: a realización dun disco, Las palabras vividas, composto sobre dez poemas de Luís García Montero, escritos expresamente para a ocasión.

Estilo[editar | editar a fonte]

As referencias musicais no estilo de Quique proceden, sobre todo, de solistas de rock de tradición anglosaxoa como Bob Dylan, Neil Young, Tom Petty, Van Morrison, Ryan Adams, Lucinda Williams ou Gillian Welch, ademais de bandas como Wilco; e de españois como Burning, Os Segredos, Antonio Veiga e Joaquín Sabina.[7] Entre as súas referencias literarias atópanse as de poetas como Bukowski, Mario Benedetti, Anxo González, Jorge Manrique e o xa mencionado Luís García Montero.

Colaboradores[editar | editar a fonte]

Aínda que Quique González adoita asinar os seus discos co seu nome, nalgunhas xiras eléctricas acompañouse de bandas como Los conserjes de noche (até Pájaros mojados), Os Taxidrivers (desde La noche americana até Ajuste de cuentas),La Aristocracia del Barrio (Avería y redención #7) ou Los Detectives ( Me mata si me necesitas). Outros colaboradores habituais son:

  • Carlos Raia: guitarra e produción (1998-2006)
  • José Nortes: coprodución (xunto a Carlos Raia, 2002-2006)
  • Rebeca Jiménez: voz, teclado e piano (2002-2008)
  • Fernando Fernández Maquieira: fotografía e deseño gráfico (desde 1998)
  • Joserra Senperena: teclado, piano e Hammond B3 en Ajuste de cuentas e xira Desajuste de cuentas (2006)
  • Basilio Martí: teclado e piano en Pájaros mojados e Kamikazes enamorados
  • Fernando Macaya: voz, guitarra, pedal steel, produción de imaxe nos documentais Dónde están las gafas de Mike, Avería y redención e Daiquiri blues

Discografía[editar | editar a fonte]

Os sinxelos que tiveron videoclip sinálanse en negrita.

  • Persoal (1998, Mercury)
    • Singles: «Persoal», «Y los conserjes de noche» e «Cuando éramos reyes»
  • Salitre 48 (2001, Universal)
    • Singles: «La ciudad del viento», «39 graos», «Crece la hierba» e «Salitre»
  • Paxaros mollados (2002, Universal)
    • Singles: «Pájaros mojados» e «Torres de Manhattan»
  • Kamikazes enamorados (2003, Varsovia Records)
    • Sinxelo: «Calles de Madrid»
  • La noche americana (2005, Varsovia Records)
    • Sinxelo: «Vidas cruzadas»
  • Ajuste de cuentas (2006, DRO Atlantic), recompilatorio en directo máis catro temas novos
    • Sinxelo: «Caminando en círculos»
  • Avería e redención #7 (2007, GASA)
    • Singles: «Hay partida» e «Avería e redención»
  • Daiquiri blues (2009, Sony)
    • Sinxelo: «La luna debajo del brazo»[8]
  • Delantera mítica (2013, Varsovia Records)
    • Singles: «Tenía que decírtelo», «Dallas-Memphis» e «¿Dónde está el dinero?»
  • «Clase media» (2014, Varsovia Records)
  • Me mata si me necesitas (2016, Varsovia Records)
    • Singles: «Charo», «Se estrechan en el corazón» e «Sangre en el marcador»
  • En vivo desde Radio Station (2018, Varsovia Records), disco en directo
  • Las palabras vividas (2019, Varsovia Records)
    • Singles: «La nave de los locos» e «Bienvenida»

Quique González puxo na súa páxina web varias gravacións a disposición dos seus seguidores, entre as que se atopaban o concerto con banda en Aqualung do 1 de marzo de 2002 e os acústicos en Córdoba e a sala Galileo Galilei de Madrid, ambos de 2003.

Colaboracións[editar | editar a fonte]

Compuxo cancións que gravaron outros artistas, como «Aunque tú no lo sepas» (Enrique Urquijo e Os Problemas, no seu disco homónimo, 1998), «Discos de antes» (Os Segredos: Solo para escuchar, 2002), «Al vuelo» (Luz Casal: Sencilla alegría, 2004) ou «Perdida en la universidad» (Stereotipos, no seu disco homónimo, 2007).

Tamén cantou como convidado ou participado en álbums colectivos:

  • «Seré», en Carlos Chaouen: Maldita (2000)
  • con Javier de Torres: «Nadie encuentra lo que busca», en Partiendo de Cero. El homenaje a 091 (2002)
  • «Tuve que correr», en Nacho Béjar: Donante de corazón (2004)
  • «Contrabando y traición», en Que te vaya bonito. Tributo a México (2005)
  • «Entre salitre y sudor», en Cien gaviotas dónde irán. Un tributo a Duncan Dhu (2005)
  • «Esto es un atraco», en Burning: Dulces dieciséis (2005)
  • «Si quieres bailamos», en Pereza: Los amigos de los animales (2006)
  • «Donde cruza la frontera», en Diego Vasallo: Las huellas borradas (2006)
  • «Después de brindar», en Ariel Rot: Duos, tríos y otras perversiones (2007)
  • «Sueños sencillos», en Hechos de nubes. Homenaje a Pablo Guerrero (2007)
  • «Yo nací para estar en un conjunto», en Pereza: Aproximaciones (2007)
  • «5000 años», en Pedro Guerra: Vidas en Vivo (2008)
  • «Todo está perdido», en Candy Caramelo: Por amar no hay que pagar (2008)
  • «El viento a favor», en Hechizo. Tributo a Héroes del Silencio y Bunbury (2010)
  • «Dentro de un cuadro», en Merche Corisco: Oasis (2010)
  • «En medio de ningún lado», en José Ignacio Lapido: De sombras y sueños (2010)
  • «Sudando la tristeza», en Leiva: Diciembre (2012)
  • «Todas las aves del Sur», en Fabián: (La brisa leve) La luz distinta (2013)
  • «La cuerda floja», en La Maravillosa Orquesta del Alcohol: ¿Quién nos va a salvar? (2013)
  • «Ni héroes ni insectos», en Santos: El sueño del mamut (2015)
  • «Collar abandonado», en El Drogas: Un día nada más (2016)

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Marcos, Carlos (8 de noviembre de 2002). "Poesía de abandono: Quique González, el cantautor y su mundo". El País. 
  2. Izquierdo, Eduardo (2011). Quique González. Una historia que se escribe en los portales. ISBN 978-84-614-9789-8. 
  3. Doménech, Chema (2016). Quique González en el disparadero. ISBN 978-84-608-6334-2. 
  4. Pérez Ruiz, Alberto (2006). "Quique González: ser rockero es una cuestión de actitud" (30). 
  5. Moreno, Arancha (2015). "Quique González. Todo por la canción" (5). Efe Eme. 
  6. Marcos, Jesús Miguel (31 de agosto de 2009). "Bajo las luces de Nashville". Público. 
  7. Ordás, Juanjo (2016). Quique González. Una interpretación de los hechos. Efe Eme. ISBN 978-84-95749-10-9. 
  8. "Quique González adelanta en su web el single de su nuevo disco". Mondo Sonoro. 13 de octubre de 2009. 

Enlaces externos[editar | editar a fonte]