Provins

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Provins, cidade de feiras medievais
0 Provins - Le centre historique de la ville basse.JPG
Centro histórico de Provins
Provins en Francia
Provins
Provins
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísFlag of France.svg Francia
TipoCultural
CriteriosII, IV
Inscrición2001 (25ª Sesión)
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificadorrev 873 rev

Provins (Pronunciación francesa: [pʁɔvɛ̃] ( )) é unha comuna no departamento de Sena e Marne na rexión da Illa de Francia no centro-norte de Francia. Coñecida pola súa arquitectura medieval ben conservada e pola súa importancia durante toda a Idade Media como centro económico e unha serie de feiras comerciais anuais, Provins converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001.[1]

Administración[editar | editar a fonte]

Con 11.844 habitantes (2017), Provins non é a cidade máis grande do distrito de Provins, pero é a sede (sous-préfectura). A cidade máis grande é Montereau-Fault-Yonne (20.206 habitantes).[2]

O distrito ten 176 comunas[3] e 188.637 habitantes (2017).[2] O cantón of Provins ten 81 comunas e 57,947 residentes.[2]

Historia[editar | editar a fonte]

Hai indicios de ocupación humana na zona xa desde o paleolítico.

Época romana[editar | editar a fonte]

Provins estaba na encrucillada de dous principais corredores rexionais na Galia romana: un de Soissons a Troyes e outro cara a Sens no sur.[4]

Época medieval[editar | editar a fonte]

Como proba da súa crecente importancia, no século IX, Provins acuñaba a súa propia moeda, o "denier provinois", e Carlomagno enviara os seus missi dominici á cidade.[5] Baixo a protección dos condes de Champaña, Provins acolleu unha das feiras de champaña máis grandes, unha feira agrícola e comercial crucial para a economía medieval.[1] Na parte alta da cidade, a feira celebraríase dúas veces ao ano, en maio e novembro, mentres que na cidade baixa había un mercado anual en setembro.[5] Durante ese tempo, Provins tamén foi un centro bancario, sendo o "denier" moi aceptado en toda Europa. As feiras continuaron dende 1120 ata 1320.[5]

O rei Filipe IV visitou Provins varias veces a finais do século XIII, devastando a cidade con duros impostos que acabaron co seu período de prosperidade e provocaron que os veciños fuxiran. A cidade foi asediada varias veces e cambiou de mans con frecuencia entre os séculos XIV e XVI.[6] a inestabilidade reduciu a importancia da cidade.

Nun dos acontecementos máis famosos da historia de Provins, o recentemente coroado rei Carlos VII asistiu a misa na igrexa Collégiale Saint-Quiriace, xunto coa súa corte real e santa Xoana de Arco o 3 de agosto de 1429.

Época Moderna[editar | editar a fonte]

Ao non ser afectado en gran parte pola Revolución Industrial, Provins seguiu sendo unha pequena cidade de mercado durante todo o século XIX.[5] Os alemáns ocuparon a cidade en 1870 durante a Guerra Franco-Prusiana, e apenas foron combatidos en 1914 durante a Primeira Guerra Mundial.

Patrimonio[editar | editar a fonte]

Murallas e torres

Provins é coñecida polas súas fortificacións orixinais e ben conservadas do século XII, como a Tour César (a Torre do César) e as murallas da cidade.[5] Moitos dos edificios residenciais e comerciais da Cidade Alta son igualmente do século XII, estes edificios albergaban as residencias de comerciantes, tendas e contadores.[5] Das catro principais cidades feirais do Condado de Champaña (Troyes, Lagny-sur- Marne e Bar-sur-Aube), Provins é o único que conservou gran parte do seu carácter medieval.[1]

Aquí atópase a Colexiata de San Quiriace. A Emperatriz Galla Placidia dise que agasallou a Ancona en Italia coas reliquias de Xudas Cyriacus. Porén, a cabeza do santo estaba situada en Provins, traída de Xerusalén por Henrique I de Champaña, que construíu unha igrexa nesta cidade para exhibila. Aínda está na colexiata de Saint Quiriace, aínda que as obras de construción durante o século XII nunca se remataron debido ás dificultades financeiras durante o reinado de Filipe IV de Francia. No século XVII engadiuse unha cúpula, e ás antigas familias de Provins que vivían na cidade alta chamábanse "Fillos da Cúpula". Despois da adición da cúpula, non obstante, non se fixeron máis esforzos de restauración para a igrexa.[7] A comisaría de policía (2010) é unha peza de arquitectura contemporánea deseñada polos arquitectos parisinos Philippe Ameller e Jacques Dubois.

Dous conxuntos de covas subxacen en partes da cidade. O primeiro tipo probablemente utilizouse para almacenar alimentos na Idade Media.[8] O segundo tipo, máis profundo, contén grafitis da Idade de Bronce e do Ferro.[9]

Economía[editar | editar a fonte]

Provins ten un importante cultivo de rosas. Produce todo tipo de alimentos a partir de rosas, e as súas principais especialidades son a marmelada de pétalos de rosa, o mel de rosa de Provinois e os doces de rosas. Provins tamén adoitaba ser un gran produtor de viño, os residentes aínda utilizan os métodos medievais de elaboración do viño e algúns viñedos aínda se utilizan para producir.

Notas[editar | editar a fonte]

Referencias
  1. 1,0 1,1 1,2 "Provins, Town of Medieval Fairs". UNESCO World Heritage Centre. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Consultado o 13 de novembro de 2021. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Téléchargement du fichier d'ensemble des populations légales en 2017, INSEE
  3. "Arrondissement de Provins (773)". INSEE. Consultado o 2019-10-03. 
  4. Jean Mesqui (1979). Provins: la fortification d'une ville au Moyen Age. ISBN 9782600046121. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Provins (France): No. 873 (Informe). ICOMOS. 30 de xuño de 2000. Consultado o 13 de novembro de 2021. 
  6. Opoix, Christophe. Histoire et description de Provins. 
  7. "Archived copy". www.provins.net. Arquivado dende o orixinal o 25 de maio de 2006. Consultado o 12 de xaneiro de 2022. 
  8. "Provins in the dark". Consultado o 8 de abril de 2013. 
  9. Digest, The Reader's (1978). The world's last mysteries. Montréal: Reader's Digest. p. 303. ISBN 089577044X. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]