Poliomielite

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Poliomielite
Clasificación e recursos externos
Persoa cunha perna lisiada pola polio.
ICD-10 A80, B91
ICD-9 045 138
DiseasesDB 10209
MedlinePlus 001402
MeSH C02.182.600.700
Aviso médico.
Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.
Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.
Nena recibindo a vacina da polio.

A poliomielite tamén chamada enfermidade de Heine-Medin, paralise infantil e máis comunmente pola súa forma abreviada polio, é unha doenza infecciosa cusada polo virus poliovirus e transmitida de persoa a persoa, sobre todo pola vía fecal-oral.[1] O termo deriva do grego polióis (πολιός), que significa "gris", myelós (μυελός "medula"), referíndose á substancia gris da medula espiñal, eo sufixo' '-ite' ', que denota inflamación,[2] é dicir, inflamación da substancia gris da medula espiñal. Con todo, algunhas infeccións máis graves poden estenderse ata o tronco encefálico e/ou estruturas superiores, dando paso a unha polioencefalite, que provoca apnea, a cal require de ventilación mecánica co uso dun respirador artificial.

Aínda que aproximadamente o 90% das infeccións por polio non causan síntomas (son asintomáticas), os individuos afectados poden amosar unha variedade de síntomas se o virus acada a corrente sanguínea.[3] En preto do 1% dos casos, o virus alcanza o sistema nervioso central, preferentemente infectando e destruíndo os nervios motores, producindo debilidade muscular e parálise flácida aguda. Distintos tipos de parálise poden ocorrer en función dos nervios implicados. A polio espiñal é a forma máis común, caracterizada por parálise asimétrica que, con frecuencia, afecta as pernas. A polio bulboespiñal é unha combinación das parálise bulbar e espiñal.[4]

A poliomielite foi recoñecida por primeira vez como unha doenza distinta por Jakob Heine, en 1840.[5] O seu axente causante, o poliovírus, foi identificado en 1908 por Karl Landsteiner.[5] Aínda que as grandes epidemias de polio forón descoñecidas ata finais do século XIX, esta foi unha das enfermidades infantís máis temidas do século XX. As epidemias de polio causaron deficiencias físicas en miles de persoas, principalmente nenos. A polio existiu durante miles de anos silenciosa, como patóxeno endémico ata os anos 1880, cando grandes epidemias comezaron a ocorrer en Europa; pouco despois, as epidemias espalláronse polos Estados Unidos.[6]

Historia[editar | editar a fonte]

Unha estela exipcia da 18ª dinastía (1403-1365 aC) representando unha vítima da polio.

Os efectos da polio son coñecidos desde a prehistoria; pinturas e esculturas do Antigo Exipto representan persoas sas con membros atrofiados e nenos camiñando con bastóns.[5] A primeira descrición clínica da enfermidade foi proporcionada polo médico inglés Michael Underwood (1736–1820) en 1789, na que se refería á polio como "unha debilidade das extremidades inferiores".[7] O traballo dos médicos Jakob Heine en 1840 e Karl Oskar Medin en 1890 levárona a ser coñecida como enfermidade de Heine-Medin .[8] A enfermidade máis tarde foi chamada parálise infantil, baseado na súa propensión a afectar aos nenos.[8]

Antes do século XX, as infeccións da polio raramente eran vistas en nenos menores de seis meses de idade. A maioría dos casos ocorría en nenos entre os seis meses e os catro anos de idade.[9] As malas condicións sanitarias derón como resultado unha constante exposición ao virus, o que acentuou a inmunidade natural dentro da poboación. En países desenvolvidos durante o fin do século XIX eo comezo do século XX, foron realizadas melloras no saneamento básico, incluíndo a eliminación máis adecuada dos sumidoiros e a subministración de auga potable. Isto cambiou dramaticamente a proporción de adultos e nenos en risco de contraer a infección, pola redución da exposición na infancia e pola inmunidade á enfermidade.[9]

Pequenas epidemias localizadas de polio comezaron a xurdir en Europa e nos Estados Unidos na década de 1900.[6] Os brotes evolucionaron a proporcións de pandemia en Europa, América, Australia e Nova Zelandia durante a primeira metade do século XX. Ao redor de 1950, á idade de maior incidencia da poliomielite paralítica cambiou nos Estados Unidos dos bebes os nenos entre cinco e os nove anos, durante os cales o risco de parálise é maior; cerca dun terzo dos casos forón rexistrados en persoas por riba de 15 anos de idade.[10] Polo tanto, os tipos de parálise e morte no transcurso da pandemia tamén creceron durante ese período.[6] Nos Estados Unidos, a epidemia de polio de 1952 transformouse no peor brote da historia do país. Dos aproximadamente 58 000 casos reportados aquel ano, 3 145 morrerón e 21 269 quedarón con leve ou incapacitante parálise.[11] A medicina intensiva tivo a súa orixe na loita contra a polio.[12] A maioría dos hospitais na década de 1950 tiña acceso limitado ao pulmón de aceiro para pacientes incapaces de respirar sen asistencia mecánica. Centros respiratorios preparados para asistir os pacientes máis graves de polio foron creados por primeira vez en 1952 no Blegdam Hospital de Copenhague polo anestesioloxista dinamarqués Bjørn Ibsen, estes foron os precursores das unidades de coidados intensivos (UCI).[13]

As epidemias de polio non só cambiaron as vidas dos que sobreviviron a elas, senón que tamén produciron cambios culturais profundos; iniciativas espontáneas de campañas para a recadación de fondos revolucionarian a filantropía médica e farían xurdir a area moderna da fisioterapia. Un dos maiores grupos de minusválidos físicos do mundo, os sobreviventes da polio, tamén contribuíron no avance do movemento polos dereitos das persoas con discapacidade a través de campañas de dereitos sociais e civís para os discapacitados. A Organización Mundial da Saúde estima que hai de 10 a 20 millóns de sobreviventes de polio no mundo.[14] En 1977, había 254 000 persoas vivindo en Estados Unidos con parálise debido á polio.[15] De acordo cos médicos e con grupos locais de apoio, hai uns 40 000 sobreviventes de polio con diversos graos de parálise vivindo en Alemaña, 30 000 no Xapón, 24 000 en Francia, 16 000 en Australia, 12 000 en Canadá e 12 000 no Reino Unido.[14]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Cohen JI (2004). "Chapter 175: Enteroviruses and Reoviruses". En Kasper DL, Braunwald E, Fauci AS, et al. (eds.). Harrison's Principles of Internal Medicine (16 ed.). McGraw-Hill Professional. p. 1144. ISBN 0-07-140235-7. 
  2. Chamberlin SL, Narins B (eds.) (2005). Thomson Gale, ed. The Gale Encyclopedia of Neurological Disorders. Detroit. pp. 1859–70. ISBN 0-7876-9150-X. 
  3. Ryan KJ, Ray CG (eds.) (2004). "Enteroviruses". En McGraw Hill. Sherris Medical Microbiology (4 ed.). pp. 535–7. ISBN 0-8385-8529-9. 
  4. Atkinson W, Hamborsky J, McIntyre L, Wolfe S (eds.) (2009). "Poliomyelitis". En Public Health Foundation. Epidemiology and Prevention of Vaccine-Preventable Diseases (The Pink Book) (PDF) (11 ed.). Washington DC. pp. 231–44. 
  5. 5,0 5,1 5,2 Paul JR (1971). Yale University Press, ed. A History of Poliomyelitis. Yale studies in the history of science and medicine. New Haven, Conn. pp. 16–18. ISBN 0-300-01324-8. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Trevelyan B, Smallman-Raynor M, Cliff A (2005). "The Spatial Dynamics of Poliomyelitis in the United States: From Epidemic Emergence to Vaccine-Induced Retreat, 1910–1971". Ann Assoc Am Geogr (en inglés) 95 (2): 269–93. doi:10.1111/j.1467-8306.2005.00460.x. PMC 1473032. PMID 16741562. Consultado o 21 de decembro do 2015. 
  7. Underwood, Michael (1793). Philadelphia: Impresso por T. Dobson, no. 41, South Second-Street, ed. Debility of the lower extremities. In: A treatise on the diseases of children, with general directions for the management of infants from the birth (1789). Early American Imprints, 1st series, no. 26291 (filmed); Copyright 2002 by the American Antiquarian Society 2. pp. 254–6. 
  8. 8,0 8,1 Pearce J (2005). "Poliomyelitis (Heine-Medin disease)" (PDF). J Neurol Neurosurg Psychiatry (en inglés) 76 (1): 128. doi:10.1136/jnnp.2003.028548. PMC 1739337. PMID 15608013. Consultado o 21 de decembro do 2015. 
  9. 9,0 9,1 Robertson S (1993). World Health Organization, ed. "Module 6: Poliomyelitis" (PDF). The Immunological Basis for Immunization Series (en inglés). Xenebra, Suíza. Consultado o 21 de decembro do 2015. 
  10. Melnick JL (1990). McGraw-Hill, ed. Poliomyelitis. In: Tropical and Geographical Medicine (2nd ed.). pp. 558–76. ISBN 0-07-068328-X. 
  11. Zamula E (1991). "A New Challenge for Former Polio Patients". FDA Consumer (en inglés) 25 (5): 21–5. Consultado o 21 de decembro do 2015. 
  12. "Louise Reisner-Sénélar (2009) The Danish anaesthesiologist Björn Ibsen a pioneer of long-term ventilation on the upper airways". 
  13. Pincock S (2007). Elsevier, ed. "Bjørn Aage Ibsen". The Lancet 370 (9598): 1538. doi:10.1016/S0140-6736(07)61650-X. Consultado o 16 de abril do 2016. 
  14. 14,0 14,1 March of Dimes, ed. (2001-06-01). "After Effects of Polio Can Harm Survivors 40 Years Later". Consultado o 2 de maio do 2016. 
  15. Frick NM, Bruno RL (1986). "Post-polio sequelae: physiological and psychological overview". Rehabilitation literature 47 (5–6): 106–11. PMID 3749588. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Poliomielite

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.