Polinomios de Bernoulli

En matemáticas os polinomios de Bernoulli son definidos mediante unha función xeradora exponencial, tal como se expón a continuación:
- .
Aparecen no estudo de moitas funcións especiais, en particular da función zeta de Riemann e da función zeta de Hurwitz. Os números de Bernoulli (normalmente expresados como e escritos aquí con minúscula para distinguilos dos polinomios) son os termos independentes dos polinomios correspondentes, .
A identidade expón unha forma pechada da suma dos n primeiros números enteiros positivos elevados a unha potencia k,
- .
Un conxunto similar de polinomios, baseado nunha función xeradora, é a familia de polinomios de Euler. Neste artigo mencionaremos propiedades e fórmulas para ambas as dúas familias.
Representacións
[editar | editar a fonte]Funcións xeradoras exponenciais
[editar | editar a fonte]A funcións xeradora para os polinomios de Bernoulli é
E para os polinomios de Euler é
Fórmula explícita
[editar | editar a fonte]Para os polinomios de Bernoulli e mais Euler respectivamente, temos,
para , onde os son os números de Bernoulli, e os son os números de Euler.
Dedúcese logo que
e
- ((secuencia A122045 na OEIS), tendo en conta que hai quen usa outro criterio usando só os números de índice par, ver números de Euler).
Expresión de polinomios de menor grao
[editar | editar a fonte]Os primeiros polinomios de Bernoulli son:
- .
Os primeiros polinomios de Euler son:
Propiedades dos polinomios de Bernoulli
[editar | editar a fonte]Diferenzas
[editar | editar a fonte]Os polinomios de Bernoulli e Euler obedecen a moitas relacións do cálculo sombra usado por Édouard Lucas, por exemplo.
Derivadas
[editar | editar a fonte]Translacións
[editar | editar a fonte]Simetrías
[editar | editar a fonte]Outras propiedades
[editar | editar a fonte]Esta última igualdade, deducida da fórmula de Faulhaber, provén da igualdade: ou, máis sinxelamente, a serie telescópica
- .
Serie de Fourier
[editar | editar a fonte]A serie de Fourier dos polinomios de Bernoulli tamén é unha serie de Dirichlet, dada polo desenvolvemento[1] :
- ,
válido só para cando e para cando .
Este é un caso especial da fórmula de Hurwitz.
Integrais e relacións coa función zeta de Riemann
[editar | editar a fonte]Dúas integrais definidas que relacionan os polinomios de Bernoulli e Euler cos números de Bernoulli e Euler son: [2]
Outra integral dános [3]
e casos particulares sen a variábel onde aparecen a función zeta de Riemann
- .
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Tsuneo Arakawa; Tomoyoshi Ibukiyama; Masanobu Kaneko (2014). Bernoulli Numbers and Zeta Functions. Springer. p. 61..
- ↑ Takashi Agoh; Karl Dilcher (2011). "Integrals of products of Bernoulli polynomials". Journal of Mathematical Analysis and Applications 381: 10–16. doi:10.1016/j.jmaa.2011.03.061.
- ↑ Elaissaoui, Lahoucine; Guennoun, Zine El Abidine (2017). "Evaluation of log-tangent integrals by series involving ζ(2n+1)". Integral Transforms and Special Functions 28 (6): 460–475. arXiv:1611.01274. doi:10.1080/10652469.2017.1312366.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]| Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Polinomios de Bernoulli |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Zwillinger, D. CRC Standard Mathematical Tables and Formulae, CRC Press, 2003. ISBN 1584882913.
- Milton Abramowitz and Irene A. Stegun, eds. Handbook of Mathematical Functions with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables, (1972) Dover, New York. (Ver capítulo 23)
- Apostol, Tom M. (1976). Introduction to analytic number theory. Undergraduate Texts in Mathematics. New York-Heidelberg: Springer-Verlag. ISBN 978-0-387-90163-3. MR 0434929. Zbl 0335.10001. (Ver capítulo 12.11)
- Cvijović, Djurdje; Klinowski, Jacek (1995). "New formulae for the Bernoulli and Euler polynomials at rational arguments". Proceedings of the American Mathematical Society 123 (5): 1527–1535. JSTOR 2161144. doi:10.1090/S0002-9939-1995-1283544-0.
- Guillera, Jesus; Sondow, Jonathan (2008). "Double integrals and infinite products for some classical constants via analytic continuations of Lerch's transcendent". The Ramanujan Journal 16 (3): 247–270. arXiv:math.NT/0506319. doi:10.1007/s11139-007-9102-0. (Reviews relationship to the Hurwitz zeta function and Lerch transcendent.)
- Hugh L. Montgomery; Robert C. Vaughan (2007). Multiplicative number theory I. Classical theory. Cambridge tracts in advanced mathematics 97. Cambridge: Cambridge Univ. Press. pp. 495–519. ISBN 978-0-521-84903-6.