Pisístrato

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Pisístrato (en grego: Πεισίστρατος), c. -607 - -527, foi un tirano grego do século -VI, que gobernou Atenas en -561, -559 - -556 e do -546 a -527.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Hipócrates, un filósofo e profesor pertencente a unha familia aristocrática ateniense próxima a Solón, o lexislador, Pisístrato distinguiuse na guerra contra Megara (c. -570 - -565), dirixindo o exército ateniense como polemarco. Logrou recuperar Salamina e conquistar a cidade de Nisea, o porto de Megara. As súas accións e a súa amizade con Solón valéronlle un lugar salientado na política ateniense, que axiña sabería explotar.

Cando Solón abandonou Atenas, a sociedade quedou dividida en dous grupos políticos: os que desexaban un goberno oligárquico (partido da planicie ou pediakoi), dirixidos por Licurgo, e os que querían manter as reformas de Solón (Partido da costa ou paralioi), liderados por Megacles.

Pisístrato aproveitou a súa fama e popularidade para formar un terceiro grupo, o dos diakrioi ou hyperakrioi, formado principalmente por xente humilde, que quería reformas radicais aos seus problemas.

No -561 presentouse perante os atenienses reunidos no ágora, anunciando que fora vítima dun ataque propiciado polos seus inimigos políticos, e que se salvou de milagre. Un dos seus partidarios propuxo que se lle concedese unha garda persoal para a súa protección, e a asemblea popular entregoulle cincuenta homes armados con garrotes, que empregou para tomar a Acrópole nunha audaz acción e dar un golpe de Estado, converténdose en tirano. Porén este primeiro goberno sería efémero, pois a alianza dos pediakoi e os paralioi forzouno a abandonar o poder ao ano de adquirilo.

Regresou o ano -559 coa axuda de Megacles, agora incomodado con Licurgo, coa condición de que Pisístrato casase coa filla deste.

Fíxose de novo co poder e gobernou durante cinco anos (-559 - -556). A súa negativa a ter fillos coa filla de Megacles, para non prexudicar os seus fillos maiores, Hipias e Hiparco, conduciu a que os seus dous inimigos se volvesen aliar e o expulsasen e confiscasen todos os seus bens

Permaneceu exiliado dez anos, durante os cales se enriqueceu coas minas de ouro de Macedonia e Tracia, formando un novo exército e derrotando de forma definitiva os seus inimigos en Palene, no -549.

Para evitar novas rebelións contra o seu poder, tomou medidas máis firmes para conservalo, pero coa mesma moderación con que se distinguira anteriormente. Afectivamente Pisístrato gobernou con moderación e benevolencia, o que lle atraeu as simpatías do pobo. Soubo dominar as querelas políticas; embeleceu a cidade con templos como os de Zeus Olímpico e de Apolo, alén de camiños e o Liceo. Construíu un acueduto e novos mercados; Deu facilidades para o comercio e a industria; segundo a tradición, foi o primeiro en mandar poñer por escrito os poemas de Homero, A Ilíada e a Odisea. Tamén se lle atribúen as obras do primeiro teatro de Atenas (onde se achaba o altar a Bromio, na ladeira sur da Acrópole), polo que o consideran tamén un impulsor da traxedia grega.

Pisístrato fixo canto puido para embelecer Atenas, impulsando tamén o seu poder militar, acentuando o poder naval, ocupando rexións do Helesponto e costas de Asia Menor, estendendo a súa autoridade ata outros lugares do norte do mar Exeo e das Cícladas.

Faleceu no ano -527, deixando o poder aos seus dous fillos, Hipias e Hiparco, os cales aplicaron unha política máis severa que o pai.

Fontes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]