Peto pequeno

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Peto pequeno
macho
macho
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Aves
Orde: Piciformes
Familia: Picidae
Subfamilia: Picinae
Xénero: Dendrocopos
Especie: D. minor
Nome binomial
'Dendrocopos minor'
(Linnaeus, 1758)
Distribución global de Dendrocopos minor.

Distribución global de Dendrocopos minor.
Distribución do peto pequeno en Galicia.

Distribución do peto pequeno en Galicia.
Dendrocopos minor

O peto pequeno,[2] (Dendrocopos minor), é o máis pequeno dos petos europeos. Pertence á familia dos pícidos.

Descrición[editar | editar a fonte]

Cunha lonxitude de 14 a 15 cm, trátase do máis pequeno dos paxaros carpinteiros, co dorso riscado de branco e negro; gorxa e peito brancos coas partes inferiores claras, riscadas en negro; ás negras pintadas en branco; crista vermella no macho, negra nas femias.

Distribución[editar | editar a fonte]

Distribúese pola rexión Paleártica, dende a Península Ibérica até Kamchatka e Xapón, localizándose entre as latitudes, 35º N e 70º N.

En España a especie considérase sedentaria, con dous grandes núcleos de poboación, o primeiro abranguindo unha franxa ao norte, dende Asturias e León até a zona noroccidental de Aragón e o segundo ocupando toda a área suroccidental de Castela e León, norte de Extremadura, Comunidade de Madrid e Guadalaxara. No resto peninsular a súa aparición é puntual e dispersa, estando ausente de grandes zonas do centro e leste peninsular, así como de Canarias e Baleares.

Hábitat[editar | editar a fonte]

Habita carballeiras, bosques de lamigueiros, e bosques mixtos, soutos e arboredos non moi espesos con preferencia en ecosistemas fluviais, aparecendo tamén en áreas abertas con árbores vellas.

Na península ocupa os mesmos hábitat na zona norte e no núcleo castelán-estremeño tamén bosques, pero con preferencia as devesas, carballeiras, e soutos de ribeira.

Aniña en árbores vellas, mesmo en xardíns grandes, localizándose dende o nivel do mar até os 1.400 msnm, aínda que tamén poden criar en túneles escavados en noiros dos ríos.

Ameazas[editar | editar a fonte]

A perda e fragmentación de hábitat, sobre todo por tallas de bosques con arboredo maduro, a desaparición dos bosques de ribeira, a reforestación con arboredo de crecemento rápido e os incendios forestais.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. BirdLife International 2009.Dendrocopos minor. In: IUCN 2010. IUCN Red List of Threatened Species. Versión 2010.2. <www.iucnredlist.org>. Visto el 09 August 2010.
  2. Dendrotocos minor No libro vermello das aves reprodutoras de España. Ministerio de Medio Ambiente Rural e Mariño.
  • Blanco, J. C. e J. L. González (eds.) (1992). Libro Rojo de los Vertebrados de España. ICONA. ISBN 978-84-8014-711-8. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]