Paulina Chiziane

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Paulina Chiziane
Paulina Chiziane by Otávio de Souza.jpg
Nome completoPaulina Chiziane
Nacemento4 de xuño de 1955
 Manjacaze
NacionalidadeMozambique
Alma máterUniversidade Eduardo Mondlane
Ocupaciónescritora
PremiosPrémio José Craveirinha de Literatura
editar datos en Wikidata ]

Paulina Chiziane, nada en Manjacaze (provincia de Gaza) o 4 de xuño de 1955, é unha escritora mozambicana.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Paulina Chiziane creceu nos suburbios da cidade de Maputo, anteriormente chamada Lourenço Marques. Naceu nunha familia protestante onde se falaban a lingua chope e a lingua ronga. Aprendeu a lingua portuguesa na escola dunha misión católica. Comezou os estudos de Lingüística na Universidade Eduardo Mondlane, mais non chegou a rematalos.

Participou activamente na política de Mozambique como membro da Frelimo (Frente de Libertação de Moçambique), na que militou durante a xuventude.[2] Deixou a militancia política para se dedicar á escrita, pola desilusión coas directivas políticas do partido despois da independencia, especialmente pola política filooccidental e as ambivalencias ideolóxicas internas do partido, ademais de polos posicionamentos respecto ás políticas de mono e poligamia, a economía política marxista-leninista, e polo que entendía como unha hipocrisía en relación coa liberdade económica da muller.

Iniciou a súa actividade literaria en 1984, con contos publicados na prensa. A súa escrita foi xerando discusións polémicas sobre asuntos sociais, como a práctica da poligamia no país. Co seu primeiro libro, Balada de amor ao vento (1990), converteuse na primeira muller en publicar unha novela no seu país[3]. A obra fala da poligamia no sur de Mozambique durante o período colonial. Debido á súa participación activa nas políticas da Frelimo, a súa narrativa reflicte o malestar social dun país devastado pola guerra de liberación e os conflitos civís que aconteceron despois da independencia.

En 2003 a súa novela Niketche: uma história de poligamia gañou o Premio José Craveirinha.[4]

En 2016 anunciou que deixaba a escrita porque estaba cansa das loitas coas que se atopara ao longo da súa carreira.[5] Vive e traballa na Zambézia.

Obras[editar | editar a fonte]

Novela[editar | editar a fonte]

  • Balada de amor ao vento (1990)
  • Ventos do apocalipse (1993)
  • O sétimo juramento (2000)
  • Niketche: uma história de poligamia (2002)
  • O alegre canto da perdiz (2008)
  • As andorinhas (2009)
  • Na mão de Deus (2013)
  • Por quem vibram os tambores do além (2013, con Rasta Pita)
  • Ngoma Yethu: O curandeiro e o Novo Testamento (2015)
  • O canto dos escravos (2017)

Outras obras[editar | editar a fonte]

  • Eu, mulher... por uma nova visão do mundo (1994)[6]

Premios e recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Premio José Craveirinha 2003, por Niketche: uma história de poligamia

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "O ato de colonizar está nas mentes". Revista Bastião. Consultado o 1 de setembro de 2014. 
  2. Martins, 2006.
  3. Perdigao, Y. P. (22 de decembro de 2015). "Say What! Where are all the black writers from Portuguese Africa?". Afrikult. Consultado o 19 de decembro de 2018. 
  4. Fitzpatrick, M. (2007). Mozambique. Lonely Planet. pp. 34–35. 
  5. Remédios, J. M. (11 de xullo de 2016). "Paulina Chiziane: "Não volto a escrever. Basta!"". Geledes Instituto da Mulher Negra. Consultado o 19 de decembro de 2018. 
  6. Chiziane, P. (2013). "[Testemunho] Eu, mulher... Por uma nova visão do mundo". Abril, Revista do Núcleo de Estudos de Literatura Portuguesa e Africana da UFF, v. 5, n.10 (2013). Consultado o 23 de febreiro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]