Paul Watzlawick

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Paul Watzlawick, nado o 25 de xullo de 1921 en Villach e finado o 31 de marzo de 2007 en Palo Alto, California, foi un teórico e psicólogo austríaco nacionalizado estadounidense. Foi un dos principais autores da Teoría da comunicación humana e do Construtivismo radical, e unha importante referencia no campo da Terapia familiar, Terapia sistémica e, en xeral, da Psicoterapia. Desde 1960, residiu e traballou toda a súa vida na cidade e Universidade californiana de Palo Alto.

Biografía[editar | editar a fonte]

Tras completar os seus estudos primarios en Villach, Paul Watzlawick estudou Psicoloxía e Filoloxía na Universidade de Venecia e graduouse en 1949. Traballou no Instituto C. G. Jung en Zúrich, onde recibiu outro diploma en 1954. En 1957 continuou o seu labor de investigación na Universidad de El Salvador.

En 1960, foi convidado por Don D. Jackson a continuar as súas investigacións no Mental Research Institute de Palo Alto, no estado norteamericano de California. En 1967, comezou a impartir clases de Psiquiatría na Universidade de Stanford. Alí, Watzlawick estudou en compañía dos seus colegas a teoría do Dobre Vínculo (Double Bind), aínda que a súa maior achega, en relación tamén co traballo de Gregory Bateson, é no campo da Pragmática da comunicación humana.

Tras levar longo tempo sufrindo unha grave enfermidade, Watzlawick falece o sábado 31 de marzo de 2007 en Palo Alto, aos 85 anos de idade.

Axiomas de Watzlawick[editar | editar a fonte]

Segundo Watzlawick, existen cinco axiomas na súa teoría da comunicación humana. Considéranse axiomas porque o seu cumprimento é indefectible; noutros termos, reflicten condicións de feito na comunicación humana, que nunca se achan ausentes. Noutras palabras: o cumprimento destes axiomas non pode, por lóxica, non verificarse.

  • É imposible non comunicarse: Todo comportamento é unha forma de comunicación. Como non existe forma contraria ao comportamento («non comportamento» ou «anticomportamiento»), tampouco existe «non comunicación».
  • Toda comunicación ten un nivel de contido e un nivel de relación, de tal maneira que o último clasifica ao primeiro, e é, por tanto, unha metacomunicación: Isto significa que toda comunicación ten, ademais do significado das palabras, máis información sobre como o que fala quere ser entendido e que lle entendan, así como, como a persoa receptora vai entender a mensaxe; e como o primeiro ve a súa relación co receptor da información. Por exemplo, o comunicador di: «Cóidache moito». O nivel de contido neste caso podería ser evitar que pase algo malo e o nivel de relación sería de amizade-paternalista.
  • A natureza dunha relación depende da gradación que os participantes fagan das secuencias comunicacionais entre eles: tanto o emisor como o receptor da comunicación estruturan o fluxo da comunicación de diferente forma e, así, interpretan o seu propio comportamento como mera reacción ante o do outro. Cada un cre que a conduta do outro é «a» causa da súa propia conduta, cando o certo é que a comunicación humana non pode reducirse a un sinxelo xogo de causa-efecto, senón que é un proceso cíclico, no que cada parte contribúe á continuidade (ou ampliación, ou modulación) do intercambio. Un exemplo é o conflito entre Israel e Palestina, onde cada parte actúa aseverando que non fai máis que defenderse ante os ataques da outra.
  • A comunicación humana implica dúas modalidades: a dixital e a analóxica: a comunicación non implica simplemente as palabras faladas (comunicación dixital: o que se di); tamén é importante a comunicación non verbal (ou comunicación analóxica: como se di).
  • Os intercambios comunicacionais poden ser tanto simétricos como complementarios: dependendo de si a relación das persoas comunicantes está baseada en intercambios igualitarios, é dicir, tenden a igualar a súa conduta recíproca (p. ex.: o grupo A critica fortemente ao grupo B, o grupo B critica fortemente ao grupo A); ou si está baseada en intercambios aditivos, é dicir, onde un e outro se complementan, producindo un axuste recíproco da relación (p. ex.: A compórtase de maneira dominante, B atense a este comportamento). Unha relación complementaria é a que presenta un tipo de autoridade (pai-fillo, profesor-alumno) e a simétrica é a que se presenta en seres de iguais condicións (irmáns, amigos, amantes, etc.)

Comunicación fracasada entre individuos[editar | editar a fonte]

Os fracasos na comunicación entre individuos preséntanse, cando:

  • Estes comunícanse nun código distinto
  • O código no que transmite a mensaxe foi alterado dentro da canle.
  • Existe unha falsa interpretación da situación.
  • Confúndese o nivel de relación polo nivel de contido.
  • Existe unha mala puntuación.
  • A comunicación dixital non concorda coa comunicación analóxica.

Comunicación exitosa entre individuos[editar | editar a fonte]

A comunicación entre individuos é boa cando:

  • O código da mensaxe é correcto.
  • Evítanse alteracións no código dentro da canle.
  • Tómase en conta a situación do receptor.
  • Analízase o cadro no que se atopa a comunicación.
  • A puntuación está ben definida.
  • A comunicación dixital concorda coa comunicación analóxica.
  • O comunicador ten o seu receptor.

Bibliografía do autor[editar | editar a fonte]

Watzlawick é autor de 18 libros (traducidos a 85 idiomas) e colaborou en máis de 150. Algúns deles son:

  • Cambio (con John Weakland e Richard Fisch), 1976
  • É real a realidade?, 1979
  • A linguaxe do cambio, 1980
  • Teoría [pragmática] da comunicación humana (con Janet Beavin e Don Jackson), 1981
  • A arte de amargarse a vida. Barcelona. Ed. Herder, 1989.
  • A arte do cambio (con Giorgio Nardone), 1990
  • A coleta do barón de Münchhausen. Herder, 1992
  • O sinsentido do sentido ou o sentido do sinsentido. Herder, 1995
  • A construción do universo (con R. Ceberio), 1998
  • Terapia Breve: Filosofía e arte (con Giorgio Nardone). Ed. Herder, 1999
  • Terapia breve estratéxica: pasos cara a un cambio de percepción da realidade (con Giorgio Nardone). Editorial Paidós. 2000
  • O malo do bo. Ed. Herder, 2002