Parque Natural do Suroeste Alentejano e Costa Vicentina

Parque Natural do Suroeste Alentejano e Costa Vicentina

Tipo	parque natural paisaxe protexida espazo natural protexido
Localización
División administrativa	Alentexo, Portugal e Algarve, Portugal
Localización	Distrito de Beja
37°25′34″N 8°49′13″O
Características
Superficie	895,7189843 km² 89.571,89843 ha
Candidato a Patrimonio da Humanidade
Data	31 de xaneiro de 2017
Identificador	6225
Categoría V da UICN: paisaxe protexida/paisaxe mariña
World Database on Protected Areas
Identificador	18945
Historia
Data de creación ou fundación	1988

O Parque Natural do Suroeste Alentejano e Costa Vicentina (PNSACV) é un parque natural situado no suroeste de Portugal. Ocupa unha superficie de 895,7 km² (605,8 km² na terra e 289,9 km² no mar) e é un dos últimos redutos da costa salvaxe europea. Ten un dos niveis máis altos de biodiversidade do país con máis de 12 especies de plantas endémicas e diversos lugares de nidificación de aves.

Territorio

O Parque Natural do Suroeste Alentejano e Costa Vicentina comprende o litoral suroeste de Portugal continental, ao sur do Alentejo Litoral e no Algarve, arredor do cabo de San Vicente. Inclúe territorios de freguesías dos seguintes concellos e distritos:

• Distrito de Setúbal
  • Sines (freguesías de Porto Covo e Sines);
• Distrito de Beja
  • Odemira (freguesías de Longueira / Almograve, São Salvador e Santa Maria, Sâo Luís, São Teotónio, Vila Nova de Milfontes e Zambujeira do Mar);
• Distrito de Faro
  • Aljezur (freguesías de Aljezur, Bordeira, Odeceixe e Rogil);
  • Vila do Bispo (freguesías de Budens, Raposeira, Sagres e Vila do Bispo).

Ademais da zona costeira e da submarina de 2 km, o parque inclúe o val do río Mira dende o estuario até a vila de Odemira e parte da serra do Cercal.

Na área do parque hai diversos tipos de paisaxes e hábitats naturais e seminaturais, como cantís abruptos, praias, illotes e arrecifes (incluíndo a illa do Pessegueiro e un arrecife de coral na Carrapateira), o estuario do Mira, o cabo Sardão, o alto de Sagres e o cabo de San Vicente, sistemas de dunas, uceiras, marismas salinas, estepas salgadas, lagoas temporais, barrancos (vales encaixados con densa cobertura vexetal), etc. As altitudes máximas son: 324 metros no interior (en Sâo Domingos, Odemira); e 156 m, na costa (na Torre de Aspa, Vila do Bispo). A profundidade máxima é de 32 m en 2 km no Pontal da Carrapateira (Aljezur).

Galería

• 
  Zona oeste da praia de Burgau.
• 
  Esta costa, como por exemplo no cabo Sardão, é o único lugar do mundo no que as cegoñas aniñan nos rochedos marítimos.