Parque nacional Kruger

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Parque Nacional Kruger")
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Coordenadas: 24°00′41″S 31°29′07″L / -24.01139, -31.48528

Parque nacional Kruger
Landscape kruger-park.jpg
Marco Legal
Figura de Protección: Parque nacional
Ano de constitución: 31 de maio de 1926
Superficie: 18.989 km²
Lexislación:
Datos de interese
País: Sudáfrica Suráfrica
Provincias:
Concellos:
Ríos:
Picos
Direccións de interese:
Teléfonos:
Mapa do parque.

O Parque nacional Kruger é a reserva de caza máis grande de Suráfrica. Ten máis ou menos o mesmo tamaño e forma de Gales, no Reino Unido, e unha superficie semellante á provincia de Cáceres, en España. Cobre 18.989 km² e esténdese por 350 km de norte a sur e 60 km de leste a oeste.

Ao leste e ao sur do Parque nacional Kruger hai dúas provincias surafricanas: Mpumalanga e Limpopo. Ao norte está Cimbabue e ao leste atópase Mozambique. Hoxe en día forma parte do Parque transfronteirizo do Gran Limpopo, un parque da paz que vincula ao Parque nacional Kruger co Parque nacional Gonarezhou en Cimbabue e ao Parque nacional Limpompo en Mozambique. Os canóns do parque Kruger foron nomeados Reserva da Biosfera pola UNESCO.[1]

Historia[editar | editar a fonte]

Orixes[editar | editar a fonte]

Nesta área atopouse evidencia de humanos primitivos que datan de 1,5 millóns de anos a. C. O pobo Bushmen tamén residiu na área fai uns 100.000 anos a.C.. No ano 2000, o primeiro pobo de lingua nguni, en busca de mellores terreos para o seu gando, migrou cara ao sur, asentándose na área e desprazando aos Bushmen.

Cara ao ano 800, os árabes chegaron en busca de escravos, usando os portos de Mozambique. Tamén xurdiu unha civilización nas rexións ao norte do parque. Construíron a Cidadela de Pedra Thulamela que foi ocupada entre 1250 e 1700. Tamén extraeron mineral de ferro de máis de 200 minas, converténdoo en ferro para troco.

O primeiro europeo que explorou a área foi o holandés François de Cuiper, que liderou a expedición da Compañía Holandesa das Indias Orientais desde a Colonia do Cabo en 1725. Con todo, os expedicionarios foron atacados polos locais preto de Gomondwane.

Ao redor do ano 1838, durante o Gran Trek, os Voortrekker Louis Trichardt e Hans van Rensburg exploraron Lowveld.

En 1845, Giovanni Albasini, un italiano de 18 anos de idade, converteuse no primeiro europeo en asentarse na área. Quedou varado en Mozambique e dirixiuse ao oeste, onde construíu unha casa e abriu unha tenda preto do que hoxe é Pretoriuskop. Case ao mesmo tempo, establecéronse rutas de carretas a través do Lowveld que unían a República de Transvaal á Baía Delagoa (Maputo).

En setembro de 1873 descubriuse ouro por primeira vez en Pilgrim's Rest e logo no ano 1881 en Barberton. Os buscafortunas precipitáronse a Lowveld, a perspectiva de atopar ouro desvaneceu todos os medos a leóns, crocodilos e á enfermidade da malaria. Este feito provocou unha dramática declinación da vida animal na rexión, debido á caza e comercio dos seus cornos e peles.

Coto de caza[editar | editar a fonte]

En 1896, o virus Rinderpest azoutou á maior parte da fauna salvaxe e ao gando da rexión. Co obxectivo de preservar aos animais de caza para futuros cazadores, o Volksraad de Transvaal votou a favor dun pequeno goberno do coto de caza.[2] Os fondos para o Coto de Caza Sabie foron asignados o ano 1898, pero estalou a guerra. Despois da Segunda Guerra Boer, o Maior (máis tarde Tte. coronel) James Stevenson-Hamilton foi nomeado o primeiro gardián en 1902[2] The reserve was located in the southern one-third of the modern park.[3] e poucos meses despois, agregouse a área desde o río Sabi até o río dos Olifants.

A área que está moito máis ao norte, gañou a protección en 1903 pasando a ser o Coto de Caza Singwitsi.[4] Esa zona incluíu a Esquina de Crook, unha pequena lingua de terra triangular entre os ríos Luvuvhu e Limpopo, onde se atopan as fronteiras de Mozambique, Suráfrica e Cimbabue.

Na década de 1900, esta área era un refuxio seguro para os pistoleiros, cazadores furtivos, fuxitivos e calquera que esquivase a lei. Era un salto fácil para cruzar cando a policía dun país en particular achegábase. Existe unha gran placa conmemorativa do lendario cazador de marfil Cecil Barnard (Bvekenya), quen escondeuse nunha illa no medio do Limpopo para evitar ser rastrexado pola policía montada na década de 1920. Ironicamente, Barnard máis tarde converteuse nun policía montado. Unha estación de policía foi construída nese lugar con posterioridade.

Como resultado de preto dun século de caza desenfreada, virtualmente xa non había animais nas reservas e coa reputación da malaria de Lowveld como a tumba do home branco, Stevenson-Hamilton afastou a todos os habitantes das reservas. Ademais, el e os seus asistentes comezaron a disparar aos depredadores para aumentar as mandas de antílopes.

Parque nacional[editar | editar a fonte]

León no Parque nacional Kruger.
Elefante no Parque nacional Kruger.
Leopardo no Parque nacional Kruger.

Stevenson-Hamilton tivo éxito no uso de devandito sistema para deter a chegada masiva de turistas. Polo ano 1916 unha comisión gobernamental foi nomeada para estimar o futuro das reservas. En 1926, como un acto de reconciliación, a administración británica denominou as reservas como Paul Kruger e declarou que sería o primeiro parque nacional de Suráfrica.[5]

En 1927, o parque abriu ao público, cobrando unha entrada de £1. Só un puñado de vehículos visitaron o parque ese ano, pero para 1935 ao redor de 26.000 persoas traspasaron a entrada. Na actualidade, o número de visitantes ascende a 1,25 millóns ao ano. Stevenson-Hamilton sorprendeuse de que os leóns se convertesen na atracción principal e cesou a matanza indiscriminada dos depredadores. Stevenson-Hamilton retirouse en 1946 e faleceu en 1957.

Na década de 1960, nun esforzo para aumentar o número de animais de caza, comezou o proxecto Auga para a Vida Salvaxe e erixíronse 300 muíños de vento en todo o parque. Os pozos de auga atraeron animais de caza á área. Ao principio pareceu unha boa idea, pero décadas despois os resultados mostraron que xunto cos impalas e cebras tamén foron atraídos máis depredadores á área. Antes da construción dos pozos de auga, estas áreas máis secas, alimentaron ao antílope ruano, o cal é moito máis fácil de cazar polos leóns e non foron capaces de competir. O parque comezou a pechar os pozos de auga e deixou que a natureza seguise o seu curso.

Modernización[editar | editar a fonte]

En 1991, Robbie Robinson asumiu como Xerente Xeral (CEO) do Directorio de Parques nacionais de Suráfrica. Robinson iniciou a transición do parque á nova Suráfrica. Un dos seus moitos logros foi retirar as reixas que separaban o bordo oeste do parque de numerosos pequenos cotos de caza privados, permitindo que os animais deambulasen libremente entre os cotos de caza privados e o Parque nacional Kruger. No ano 1998, David Mabunda foi elixido o primeiro director de raza negra do parque.[6]

Coa formación do Gran Parque Transfonteirizo de Limpompo, actualmente grandes e insustentables hordas de animais do Parque nacional Kruger poden ser recolocadas nas paraxes virxes próximos. A guerra devastou 300 km² do Parque nacional Limpopo en Mozambique (anteriormente coñecido como Coutada 16), este comezou a recibir animais o ano 2001.

O 21 de outubro de 2002, o Aeroporto Internacional Kruger Mpumalanga abriu as súas portas preto de Nelspruit, a uns 63 km da entrada ao parque máis próxima. Espérase que este aumente a accesibilidade ao parque desde os grandes centros de poboación de Suráfrica, como Durban, Cidade do Cabo e Xohanesburgo. A pesar do seu nome, este aeroporto non manexa volumes notables de tráfico internacional nesta etapa. De feito, non é especialmente comercial, con só South African Airlink e un par de pequenos operadores de voos comerciais en funcionamento.

Clima[editar | editar a fonte]

Climograma de Skukuza
EFMAMJJASOND
 
 
94
 
33
21
 
 
96
 
32
20
 
 
66
 
31
19
 
 
38
 
29
15
 
 
14
 
28
10
 
 
11
 
26
6
 
 
11
 
26
6
 
 
8
 
27
9
 
 
28
 
29
13
 
 
40
 
30
16
 
 
63
 
31
18
 
 
92
 
32
20
temperaturas en °Ctotais de precipitación en mm

O clima no Parque nacional Kruger e Lowveld é subtropical. Os días de verán son húmidos e cálidos. A estación das choivas abarca de sde setembro ata maio. O sitio web do parque sinal a que setembro e outubro son os meses máis secos, culminando con choivas a finais de outubro.[7] A tempada seca de inverno é o momento ideal para visitar a rexión por varias razóns: hai menos posibilidade de contraer a malaria e os días son máis temperados.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. UNESCO - Biosphere Reserve Information
  2. 2,0 2,1 Kruger National Park Arquivado 31 de outubro de 2008 en Wayback Machine., Lonely Planet, page 467.
  3. Foxcroft, Llewellyn C.; Richardson, DM; Wilson, JR (2008). "Ornamental Plants as Invasive Aliens: Problems and Solutions in Kruger National Park, South Africa". Environmental Management 41 (1): 32–51. PMID 17943344. doi:10.1007/s00267-007-9027-9. 
  4. McNeely, Jeffrey A., International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, 2001, The Great Reshuffling, IUCN, ISBN 2-8317-0602-5.
  5. Kruger National Park Arquivado 31 de outubro de 2008 en Wayback Machine., Lonely Planet, page 468.
  6. "History of Kruger Park" (en inglés). Consultado o 31 de xaneiro de 2018. 
  7. "South African National Parks - Kruger National Park". Consultado o 31 de xaneiro de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]