Paquistanís en España
| Paquistanís en España | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| Wikidata | |||||||
A inmigración paquistaní en España é o movemento migratorio de cidadáns de Paquistán cara ao Reino de España. O seu número comezou a medrar rapidamente a comezos da década de 2000.[1]
Historia da migración
[editar | editar a fonte]Os paquistanís comezaron a estabelecerse en España, principalmente no centro da cidade de Barcelona, xa na década de 1970, e a maioría dos paquistanís en España aínda residen alí. Porén, tomou até novembro de 2006 para que o goberno paquistaní aprobase os plans para abrir un consulado alí.[2] As súas orixes remóntanse principalmente á provincia de Panxab.[3] Os migrantes son en gran parte homes; segundo o Instituto Nacional de Estatística (INE), só o 13% son mulleres.[4] Hai varios datos contraditorios con respecto ao tamaño da súa comunidade. As cifras de 2004 do Ministerio de Traballo, Man de Obra PaquistanÍ mostran só 2.000 paquistanís en España, o que os convertería na décimo quinta comunidade paquistaní máis grande de Europa, ou só o 0,2% do número total de paquistanís en Europa.[5] Pola contra, o INE deu unha cifra para o ano 2009 de máis de vinte e seis veces, 53.691, o que representou un crecemento do 27,5% sobre a cifra de 2007 de 42.105.[6][4] Por último, algúns informes dos medios de comunicación ao redor de 2007 e 2008 arroxan unha cifra de 70.000.[7][8]
Emprego
[editar | editar a fonte]As áreas comúns de emprego entre os paquistanís en Barcelona inclúen a agricultura, comerciantes cualificados, mecánicos, carpinteiros ou soldadores, e na construción. Unha pequena proporción dedícase ás profesións liberais, principalmente a medicina, o dereito e a enxeñaría. Ao redor de catro décimas tamén dirixen os seus propios negocios.[9] As tendas de abarrotes, carnicerías, tendas de roupa, tendas de teléfonos móbiles e tendas de descontos son algúns dos tipos de negocios máis comúns.[10] The first halal butcher's shop in Barcelona was opened in 1983 by a Pakistani businessman.[11] A primeira carnicería halal de Barcelona foi inaugurada en 1983 por un empresario paquistaní. Aproximadamente a metade remite diñeiro ás súas familias en Paquistán.[12]
Linguas
[editar | editar a fonte]O panxabí é o primeira lingua máis común entre os paquistanís en España, reportado polo 63,6% dun grupo de enquisa en Barcelona.[13] Tamén se fala amplamente o urdú, o idioma nacional, pero moi poucos o teñen como lingua materna.[14] Na mesma enquisa, o 95,4% afirmou que podía falar polo menos algo de castelán, e o 54,6% tamén podía falar inglés; o 12,9% tamén afirmou algún coñecemento do catalán, onde vive gran parte da poboación paquistaní en España.[15]
Relixión
[editar | editar a fonte]O islam é, con moito, a relixión máis común entre os paquistanís en España, e serve como un importante marcador de identidade e pertenza á comunidade. No estudo de Solé Aubia e Rodríguez Roca de 2005, cada un dos 280 entrevistados declarou que era musulmán; deles, o 82,5% indicou que continuaba practicando o islam normalmente, mentres que o 13,2% afirmou que lles gustaría practicalo axeitadamente, pero se lles impediu por diversas restricións, e o 4,3% non practicou a relixión porque non quería e simplemente identificouse como "culturalmente musulmán".[10]
En Barcelona, as dúas mesquitas máis frecuentadas polos paquistanís son a mesquita Tariq ben Zyad e a mesquita Minhaj ul-Quran. A mesquita Tariq ben Zyad, na rúa Elisabets, foi fundada en 1981. Leva o nome de Tariq ibn Ziyad, o xeneral que liderou a conquista musulmá da Península Ibérica a partir de 711, e pertence ao movemento Tablighi Jamaat.[16] A mesquita Minhaj ul-Quran, fundada en 1997, é, como o seu nome indica, parte do movemento internacional Minhaj-ul-Quran.[17]
Relacións comunitarias
[editar | editar a fonte]A presenza de paquistanís en España non foi moi apreciada pola sociedade dominante até finais do ano 2000. Ese ano, o Goberno aprobou leis de amnistía que permitirían aos estranxeiros que residen ilegalmente en España regularizar a súa situación; porén, ao non poder cumprir os requisitos, un grupo duns cen, entre eles moitos paquistanís, atrincheiráronse en dúas igrexas de Barcelona e declararon unha folga de fame, que duraría do 20 de xaneiro ao 8 de marzo de 2000 e atraería a outros setecentos manifestantes durante ese tempo.[18] Debido ao limitado coñecemento das linguas castelá e catalá entre eles, a maioría dos paquistanís non teñen moitas relacións persoais cos españois; en Barcelona, só o 28,2% declarou que coñecía a algún español persoalmente. Hai poucos bloggers que traducen as noticias españolas en idioma urdú e publican alí blog para a guía da comunidade urdú en España. Hoxe en día a comunidade paquistaní participa nas actividades políticas dos principais partidos políticos.[10] Poucos paquistanís casaron coa poboación local e teñen fillos en Barcelona.[19]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 97
- ↑ "Sujaat announces to set up consulate in Barcelona". Pak Tribune. 2006-11-06. Arquivado dende o orixinal o 14 de decembro de 2019. Consultado o 2008-12-03.
- ↑ "Pakistan's new ambassador is received by Jordi Hereu". News. Barcelona City Council. 2008-02-06. Arquivado dende o orixinal o 21 de maio de 2011. Consultado o 2008-12-03.
- 1 2 INE 2007
- ↑ Government of Pakistan 2005, p. 30
- ↑ INE 2009
- ↑ Sciolino, Elaine; Burnett, Victoria; Schmitt, Eric (2008-02-10). "Spanish find a Pakistani link in terror case". International Herald Tribune. Consultado o 2008-12-03.
- ↑ "Spain, Pak to fight terror together". The Times of India. 2007-04-25. Consultado o 2008-12-03.
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 113
- 1 2 3 Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 110
- ↑ Moreras Palenzuela 2005, p. 123
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 114
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 108
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 99
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 112
- ↑ Moreras Palenzuela 2005, pp. 124–125
- ↑ Moreras Palenzuela 2005, p. 127
- ↑ Solé Aubia & Rodríguez Roca 2005, p. 98
- ↑ "Migration Movements between Pakistan and South Western Europe:Pakistani migratory networks in Catalonia" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 25 de agosto de 2024. Consultado o 01 de maio de 2026.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Outros artigos
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Moreras Palenzuela, Jordi (xaneiro de 2005). ¿Ravalistán? Islam y configuración comunitaria entre los paquistaníes en Barcelona (PDF). Revista CIDOB d'Afers Internacionals.
- Solé Aubia, Montserrat; Rodríguez Roca, Josep (xaneiro de 2005). Pakistaníes en España: un estudio basado en el colectivo de la ciudad de Barcelona (PDF). Revista CIDOB d'Afers Internacionals.
- Year Book, 2004-2005. Islamabad: Ministry of Labour, Manpower & Overseas Pakistanis, Government of Pakistan. 2005. Consultado o 2008-12-03.[Ligazón morta]
- "Población extranjera por sexo, país de nacionalidad y edad (hasta 85 y más).". Revisión del Padrón municipal 2007. Datos a nivel nacional, comunidad autónoma y provincia. Spain: Instituto Nacional de Estadística. 2008. Consultado o 2009-06-13.
- "Población extranjera por sexo, país de nacionalidad y edad (hasta 85 y más).". Avance del Padrón a 1 de enero de 2009. Datos provisionales. Spain: Instituto Nacional de Estadística. 2009. Arquivado dende o orixinal o 10 de xullo de 2019. Consultado o 2009-06-13.
- Valenzuela García, Hugo (decembro de 2006). "Investigación-acción en contextos próximos y lejanos: consideraciones políticas en los estudios de caso de los pakistaníes en Barcelona y de los bumiputera en Malaysia". Actas del VII Congreso Internacional de la Sociedad Española de Antropología Aplicada. Santander: University of Cantabria.
