PPP

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

PPP (acrónimo do inglés point-to-point protocol, «protocolo punto a punto») é un protocolo de nivel de enlace estandarizado no documento RFC 1661. Xa que logo, trátase dun protocolo asociado á pila TCP/IP de uso en Internet.

Descrición[editar | editar a fonte]

O protocolo PPP permite establecer unha comunicación a nivel de enlace entre dous computadoras. Xeralmente, utilízase para establecer a conexión a Internet dun particular co seu provedor de acceso a través dun módem telefónico. Ocasionalmente tamén é utilizado sobre conexións de banda larga (como PPPoE ou PPPoA). Ademais do simple transporte de datos, PPP facilita dúas funcións importantes:

  • Autenticación. Xeralmente mediante unha clave de acceso.
  • Asignación dinámica de IP. Os provedores de acceso contan cun número limitado de enderezos IP e contan con máis clientes que enderezos. Naturalmente, non todos os clientes conéctanse ao mesmo tempo. Así, é posible asignar un enderezo IP a cada cliente no momento en que se conectan ao provedor. O enderezo IP consérvase ata que termina a conexión por PPP. Posteriormente, pode ser asignada a outro cliente.

PPP tamén ten outros usos, por exemplo, utilízase para establecer a comunicación entre un módem ADSL e a pasarela ATM do operador de telecomunicacións. Tamén se veu utilizando para conectar a traballadores desprazados (p. ex. computador portátil) coas súas oficinas a través dun centro de acceso remoto da súa empresa. Aínda que está aplicación estase abandonando en favor das redes privadas virtuais, máis seguras.

Trama PPP[editar | editar a fonte]

Unha trama PPP esta baseada en HDLC.[1] Ten un mínimo de 6 bytes e un máximo indeterminado. A trama HDLC con PPP é:

Bandeira Enderezo Control Protocolo Datos FCS Bandeira
0x7e 0xFF 0x03 2 bytes Lonxitude variable. Pode levar recheo. 2 ou 4 bytes 0x7e

Nota: 0x7e son 8 bits en notación hexadecimal, ver Hexadecimal para máis información.

O enderezo sempre é 0xFF que é o enderezo de difusión estándar de todos os destinos. En PPP non hai enderezos individuais de cada estación dado que só hai dúas. O campo control vale 0x03, que corresponde con tramas de usuario non numeradas en HDLC. Estes dous campos pódense eliminar se se negocia en LCP "Address-and-Control-Field-Compression" (ACFC, compresión dos campos de enderezo e control).

Os identificadores de protocolo están especificados no RFC 1661. Os máis importantes son:

  • 0x0021 para IP.
  • 0xc021 para LCP.
  • 0xc023 para PAP.
  • 0xc223 para CHAP.

O campo FCS (Frame Check Sequence) é unha secuencia de comprobación de trama. Utilízase para detectar erros na transmisión da trama. O transmisor calcula o CRC do contido da trama e colócao no campo FCS. O receptor calcula o CRC da trama que recibe e compárao co valor que hai no FCS. Se os valores son distintos, hai bits erróneos na trama, polo que se descarta. Se o campo FCS é de 2 bytes úsase un CRC de 16 bits. Se o campo FCS é de 4 bytes, úsase un CRC de 32 bits.

Funcionamento[editar | editar a fonte]

Protocolo PPP

PPP consta das seguintes fases:

  1. Establecemento de conexión. Durante esta fase, unha computadora contacta coa outra e negocian os parámetros relativos ao enlace usando o protocolo LCP. Este protocolo é unha parte fundamental de PPP e por iso están definidos no mesmo RFC. Usando LCP negóciase o método de autenticación que se vai a utilizar, o tamaño dos datagramas, números máxicos para usar durante a autenticación,...
  2. Autenticación. Non é obrigatorio. Existen dous protocolos de autenticación. O máis básico e inseguro é PAP, aínda que non se recomenda dado que manda o nome de usuario e a contrasinal en claro. Un método máis avanzado e preferido por moitos ISPs é CHAP, no cal a contrasinal mándase cifrada.
  3. Configuración de rede. Nesta fase negócianse parámetros dependentes do protocolo de rede que se estea usando. PPP pode levar moitos protocolos de rede ao mesmo tempo e é necesario configurar individualmente cada un destes protocolos. Para configurar un protocolo de rede úsase o protocolo NCP correspondente. Por exemplo, se a rede é IP, úsase o protocolo IPCP para asignar o enderezo IP do cliente e os seus servidores DNS.
  4. Transmisión. Durante esta fase mándase e recibe a información de rede. LCP encárgase de comprobar que a liña está activa durante períodos de inactividade. Obsérvese que PPP non proporciona cifrado de datos.
  5. Terminación. A conexión pode ser finalizada en calquera momento e por calquera motivo.

PPP ten todas as propiedades dun protocolo de nivel de enlace:

  • Garantía de recepción.
  • Recepción ordenada.
  • Uso do porto 53 para conexión bidireccional de sockets.

PPP versus SLIP[editar | editar a fonte]

O protocolo SLIP cumpre a mesma función que PPP, pero se trata dun protocolo moito máis anticuado. As vantaxes de PPP sobre SLIP son:

  • Permite a conexión tanto mediante liñas síncronas como asíncronas.
  • Permite a asignación dinámica de enderezos IP en ambos os extremos da conexión.
  • Permite o transporte de varios protocolos de rede sobre el (SLIP soamente permite IP).
  • Implementa un mecanismo de control de rede NCP.
  • Usado tamén en Redes Neuronais Artificiais (RNA).

O protocolo PPP pódese usar tamén para crear Redes Privadas Virtuais (RPV) tanto cifradas como non cifradas, pero se se desexa cifrado, débese implementar por baixo de PPP.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Como se explica en RFC 1662

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]