Ozono

Ozono
O₃
Instancia de substancia simple alótropo do osíxeno tipo de entidade química  Subclase de oxidante molécula triatómica homonuclear  Parte de resposta ao ozono resposta celular ao ozono  Composto por osíxeno (O)  Causa de exposición ao ozono  Uso ozonización ozonoterapia  Ten o papel oxidante fotoquímico  SMILES canónico [O-][O+]=O
Características  Interacciona con Transient receptor potential cation channel subfamily A member 1 (en)  Interacciona fisicamente con Transient receptor potential cation channel subfamily A member 1 (en)  Risco asociado exposición ao ozono
Cifras e dimensións  Masa  47,985 Da  Densidade absoluta   0.0021445 g/cm³ 0 ℃ gas  Solubilidade  0,001 g/100 g  Punto de fusión −315 °F −197,2 ℃ −193 ℃  Punto de ebullición -169 °F 760 Torr -111.35 ℃ 101,325 kPa -111.9 ℃  Enerxía de ionización 12,52 eV 12,43 eV  Entropía molar estándar  238,9 J/(mol K)  Presión de vapor  1 atm 68 °F  Lím. de exposición media  0.2 mg/m³ Estados Unidos de América 8 h  IDLH  9,8 mg/m³  Momento dipolar eléctrico 0,5337 D 0,534 D
Códigos e identificadores Freebase /m/05phv MeSH D010126 OpenAlex C508106653 CAS 10028-15-6 PubChem 24823 ChemSpider 23208 UNII 66H7ZZK23N ChEBI 25812 ChEMBL CHEMBL2447938 IUPHAR 6297 Beilstein 4921393 InChl Modelo3D RTECS RS8225000 Gmelin 1101 CE 233-069-2 Drugbank DB12510
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte Novo Dicionario Enciclopédico, 1911-1916 "Q87332162 " Pequeno Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron "Q24817820 " Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890) "Q117083508 " Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron "Q24464776 " The Nuttall Encyclopædia Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron "Q24464773 " Encyclopædia Britannica "1911 Encyclopædia Britannica/Ozone (en) "
Wikidata C:Commons

O ozono é un gas de composición molecular (O₃), que se forma cando as moléculas de osíxeno (O₂), rachan debido á radiación ultravioleta e os átomos separados combínanse individualmente con outras moléculas de osíxeno.

Ozonosfera

A capa de ozono sitúase entre 16 a 30 quilómetros de altitude, nesta rexión a capa é tan rara que, se fose comprimida á presión atmosférica ao nivel do mar, a súa espesura non superaría os tres milímetros. Esta capa ten a propiedade de absorber a radiación ultravioleta do Sol, por este motivo, sen a protección do ozono, as radiacións causan graves danos aos organismos vivos que habitan a superficie do planeta Terra.

O que é ozono

O ozono (O₃), é unha variedade alotrópica do elemento osíxeno (O), que ao invés de dous átomos contén tres. A súa coloración é azul pálida. Este gas, é extremamente oxidante e reactivo, a súa ocorrencia natural é en pequenas cantidades na estratosfera.

Produción, licuefacción, solidificación e descomposición

Para producir ozono artificialmente, o proceso dáse coa pasaxe dun arco voltaico de alta tensión a través dunha corrente de osíxeno ou ar seco. A composición química do ozono foi establecida en 1872. Naquela época descobriuse que é cincuenta por cento máis denso có osíxeno. O gas licúase á temperatura de -112 °C, o seu conxelamento dáse a -251,4 °C e a súa decomposición ocorre por riba dos 100 °C, ou en temperatura ambiente cando se usan catalizadoeres. Licuefeito, a súa coloración é azul-escura.

Existen varios métodos para a obtención do Ozono industrial, un destes, é a licuefacción, onde utilízase unha mestura de osíxeno-ozono. No proceso, esta sepárase en dúas capas, das cales a máis densa contén preto de 75% de ozono. Debido á súa extrema inestabilidade e reactividade, os procesos de produción son extremamente delicados e traballosos.

Utilización comercial

Na industria, o ozono é utilizado en mesturas con outros gases debido á súa poderosa capacidade como axente oxidante, sobre todo na transformación de alcenos en aldeídos, cetonas ou ácidos carboxílicos. Tamén é un poderoso xermicida, empregado na esterilización de auga potábel e na remoción de sabores e odores indesexabeis. Tamén serve como axente branqueador para compostos orgánicos.

Ocorrencia na atmosfera

Sábese que na atmosfera, a maior ocorrencia de ozono natural se dá entre trinta e cincuenta quilómetros de altitude^{[Cómpre referencia]}. No fin do século XX foron constatadas formacións e ampliacións de furados na capa de ozono, principalmente sobre o Polo Sur. Acredítase que gran parte do aumento do furado da capa de ozono, se dá polo uso desenfreado de produtos á base clorofluorcarbonos (CFCs) e hidrocarbonetos alifáticos haloxenados (halons), que liberan gases destrutores do ozono.

Tamén existen menores concentracións de ozono na troposfera (ozono troposférico), onde actúa como contaminante que contribúe á formación de smog.

Véxase tamén

• Relampo do Catatumbo