Ouka Leele

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ouka Leele
OukaLeeleFL07.jpg
Nome completoBárbara Allende Gil de Biedma
Nacemento29 de xuño de 1957
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónfotógrafa, escritora, pintora e poeta
PremiosPremio Nacional de Fotografía
editar datos en Wikidata ]

Bárbara Allende Gil de Biedma, nada en Madrid o 29 de xuño de 1957, é unha artista, pintora, poeta e fotógrafa española, coñecida como Ouka Leele. Foi unha das protagonistas principais da movida madrileña de comezos da década de 1980. De formación autodidacta, destacan as súas características fotografías en branco e negro pintadas a man con acuarela. Mestura as tradicións españolas cun gran colorido típico da artista. A súa obra expúxose en cidades como París, Londres, Tokio, São Paulo, Tel Aviv, Shanghai, Beijing, Roma, Buenos Aires, Colonia ou Nova York.

En 2005 foille concedido o Premio Nacional de Fotografía.

Nome artístico[editar | editar a fonte]

O seu nome artístico ten a súa orixe nunha obra do pintor El Hortelano, un mapa de estrelas inventado completamente por el, en que aparecía unha estrela chamada "Ouka Leele". Bárbara quedou marabillada por esta expresión e decidiu que quería asinar as súas obras así. Reforzada nesta decisión polo seu primeiro galerista, Albert Guspi, expuxo dende entón a súa obra con este pseudónimo, ao que quitou un e, asinando como Ouka Lele ata 1999 en que volveu ao nome orixinal "Ouka Leele".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ouka Leele exhibition.jpg

Pasou a súa infancia entre Madrid e San Rafael e axiña pasou gran parte do seu tempo debuxando, pintando e lendo libros de arte. No Museo del Prado emocionouse coas cores e as pinceladas das teas nas roupas dos cadros de El Greco, a mesma emoción que lle evocan as coras da natureza.

Vendeu por primeira vez os seus debuxos no rastro de Estepona, recibindo un bo augurio dun comprador que baixou dun barco e lle dixo: "e que saibas que chos merco porque sei que vas ser moi famosa".[1]

En 1976, aconsellada por un compañeiro da escola de pintura, integrouse en Photocentro, unha escola de fotografía onde comezaban a sementarse as tendencias artísticas que se iniciaban na época. As súas primeiras fotos foron incluídas no libro Principio, 9 jóvenes fotógrafos españoles e dende ese momento a fotografía que non buscaba, entrelazouse na súa vida artística. A súa necesidade de pintar empurrouna cara á fusión de pintura e fotografía, desenvolvendo así a súa persoal linguaxe. En contacto con outros artistas decidiu abandonar a idea de estudar a carreira de Belas Artes e avanzar na súa busca artística de xeito autodidacta.

En 1978 trasladouse a Barcelona onde realizou a serie Peluquería, que se expuxo en Barcelona e en Madrid, e dous anos despois marchou a Nova York, onde tomou conciencia de que o seu lugar de traballo o atopa afondando nas súas orixes. Despois de pasar por México volveu a Madrid en 1981, en plena movida e decide quedarse debido a un cancro que superou.[2] Realizou os deseños dos sombreiros do filme Laberinto de Pasiones, de Pedro Almodóvar.

Instalouse en París en 1988 para realizar unha serie de polaroids xigantes para a Fondation Cartier, e ademais pasou longas tempadas en Mallorca, onde se preparou para o nacemento da súa filla en 1990.

Recibiu o primeiro Premio Nacional de Bibliofilia en 2003 por El Cantar de los Cantares coas súas serigrafías e debuxos. Ese mesmo ano realizou un mural en Ceutí (Murcia) un mural ao aire libre de case 300 metros cadrados denominado pola propia artista «o meu xardín metafísico», a súa única obra destas características. Foi retratada polo director de cine Rafael Gordon no filme La mirada de Ouka Leele, candidato aos premios Goya en 2010 e que transcorre en gran parte en Ceutí durante a elaboración do mural.

En 2005 foille outorgado o Premio Nacional de Fotografía, o que a levou a retomar la fotografía.

Características[editar | editar a fonte]

Segundo as súas propias palabras, Ouka Leele entende a fotografía como "poesía visual, unha forma de falar sen usar palabras". Foi compañeira de artistas como Javier Mariscal, Ceesepe, Alberto García-Alix ou Pedro Almodóvar.

A súa obra foi reproducida en revistas como Diorama, Photo Magazine, Telos, Dezine ou Reviste Actuel. Colaborou en case todas as edicións do festival ARCO, que alberga parte da súa obra na súa colección. Impartiu obradoiros sobre a súa especialidade en festivais, centros culturais e universidades.

Publicacións[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Álvarez, J. D. Esa luz cuando justo da el sol. Biografía de Ouka Leele (Neverland Ediciones, 2006).

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]