Nuno Freire de Andrade, Mestre de Cristo
| Biografía | |
|---|---|
| Morte | c. 1373  |
| Gran Mestre | |
| 1357 – | |
| Actividade | |
| Ocupación | cabaleiro, chanceler |
| Familia | |
| Familia | Casa de Andrade |
| Irmáns | Fernán Peres de Andrade, O Boo |
Nuno Freire de Andrade, tamén coñecido como Nuno Freire II ou Nuno Rodríguez Freire de Andrade e Soutomaior, foi un nobre galego pertencente á casa de Andrade, Grande Mestre da Orde de Cristo no Reino de Portugal e un destacado protagonista das relacións político-nobiliarias entre os reinos galego e o portugués durante o século XIV.[1][2]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Nuno Freire pertencía á liñaxe dos Freire de Andrade, rama da poderosa Casa de Andrade, asentada principalmente nas terras da Coruña, como Betanzos ou Pontedeume. Era fillo de Ruí Freire de Andrade e Inés Gonzálvez de Soutomaior, e irmán de Fernán Pérez de Andrade o Boo. A súa estirpe tiña tradición de vinculacións coas ordes militares, especialmente coa Orde de Santiago, e estaba ligada por vasalaxe aos Castro, casa señorial galega de grande influencia.[2]
Por razóns pouco claras (hai fontes que mencionan un conflito con autoridades castelás), Nuno Freire instalouse en Portugal, onde consolidou unha brillante carreira política e militar. Alí foi nomeado Mestre da Orde de Cristo en 1357, cargo que desempeñou durante máis dunha década. A súa lealdade ao infante Pedro (futuro Pedro I de Portugal) foi decisiva para o seu nomeamento. Tamén foi Chanceler-mor do reino, un feito inédito ao combinar esta función coa de Mestre.[2]
Foi encargado da crianza do futuro rei Xoán I de Portugal, fillo bastardo de Pedro I e Tareixa Lourenzo, o que demostra a súa importancia na corte. A elección de Nuno Freire como Mestre coincidiu co inicio do reinado de Pedro I, coa quen compartía ideais e estratexias políticas, especialmente en apoio á causa lexitimista fronte á liña dos Trastámara en Castela.[2]
Nuno Freire desempeñou un papel activo na política galego-portuguesa. En 1369 acompañou a Fernando I de Portugal na súa expedición a Galiza trala morte de Pedro I de Castela. Exerceu como gobernador da Coruña, cidade que resistiu a Henrique II de Castela até 1373.[2]
Durante o seu mestrado, patrocinou a construción dos pazos de Ferreira do Zêzere (Santarém), e probablemente participou no patrocinio de obras culturais galego-portuguesas como a versión galega da General Estoria ou a Historia Troiana.[2]
Descendencia e morte
[editar | editar a fonte]Tivo dous fillos ilexítimos: Ruí Freire (comendador da Orde de Santiago) e Gomes Freire (comendador de Avis). A súa morte situaríase arredor de 1373, posiblemente en Portugal, onde foi substituído por Lopo Dias de Sousa como Mestre de Cristo.[2]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Gotérrez, Ricardo Pichel (2014-07-01). "Nuno Freire de Andrade, Maestre de Cristo. Tradición y vínculos de los Andrade con el reino portugués". Madrygal. Revista de Estudios Gallegos (en castelán) 17: 99–113. ISSN 1988-3285. doi:10.5209/rev_MADR.2014.v17.45741.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Pichel Gotérrez, Ricardo (2014). "Nuno Freire de Andrade, Mestre de Cristo: tradición e vínculos dos Andrade co reino portugués". Madrygal: Revista de estudios gallegos (17): 99–113. ISSN 1138-9664.