Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, ou simplemente Nosferatu é un filme clásico do expresionismo alemán dirixido por F. W. Murnau e protagonizado por Max Schreck como o vampiroConde Orlok. O filme, rodado en 1921 e estreado en 1922, foi unha adaptación non autorizada do Drácula de Bram Stoker, cos nomes e outros detalles cambiados porque o estudio non puido obter os dereitos da novela (o termo "vampiro" trocouse por "nosferatu" e "Conde Drácula" por "Conde Orlok").
Na cidade de Wisborg viven felices o xove Hutter e a súa muller Ellen, ata que o escuro axente inmobiliario Knock decide enviar a Hutter a Transilvania para pechar un negocio co conde Orlok. Trátase da venda dunha leira de Wisborg, que linda coa casa de Hutter. Durante a longa viaxe, Hutter recala nunha pousada, onde bota unha ollada a un vello tratado sobre vampiros que atopa na súa habitación. Unha vez no castelo, é recibido polo sinistro conde. Ó día seguinte, Hutter érguese con dúas pequenas marcas no pescozo, que interpreta como picaduras de tabáns. Unha vez asinado o contrato, descobre que o conde é, en realidade, un vampiro. Ó velo partir cara ó seu novo fogar, Hutter teme por Ellen.
En 1977, o cineasta afeccionado José Ernesto Díaz Noriega fixo unha humorística e iconoclasta sonorización de Nosferatu, titulada Manuscrito encontrado en Zarazwela ou Nos fera tu la pugnete. Utilizando unha copia da versión inglesa en S8 mm, e "observando a curiosa coincidencia da ficción que se relata no filme coa historia",[1] Díaz Noriega adaptou o argumento do vampiro aos anos da Transición española, convertendo a Arias Navarro en Dráculas Navarro, a Juan Carlos de Borbón en Jonathan Carolus (príncipe de Franconia) e a Santiago Carrillo en Jacobus Carrillus. A Transilvania orixinal convértese en Galitzia e o Pazo de Meirás no castelo do vampiro. Todos os personaxes de Murnau encontran equivalencia nos actores políticos da Transición.[2]
.jpg)
