Foi o segundo museo que se construíu na Illa dos Museos, sendo destinado como unha extensión para albergar as coleccións que non se puideron expoñer no Museo Altes. Entre estas estaban modelos de xeso, obxectos procedentes do antigo Exipto, coleccións históricas e prehistóricas (Museum der vaterländischen Altertümer), unha colección etnográfica e varios gravados (Kupferstichkabinett).
O museo é un fiel expoñente da arquitectura neoclásica do século XIX. Cos seus novos métodos de construción industrializados e sendo un dos primeiros edificios en utilizar o aceiro na súa estrutura, sendo un fito importante na historia da tecnoloxía.