Nauplio (bioloxía)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Larva nauplio dun decápodo.

A larva nauplio (tamén chamada nauplius) é a primeira larva característica dos crustáceos.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

No nome nauplio foille aplicado a este tipo de larvas por Claus en 1858,[1] en referencia a Nauplio, fillo do deus Poseidón e de Amimone, filla de Dánao e que, segundo a mitoloxía grega foi o fundador da cidade de Nauplia,[2] aínda que algúnas atribúenlle o feito a O. F. Müller.[3]

Morfoloxía[editar | editar a fonte]

O nauplio ten forma piriforme (aproximadamente, "de pera"),[1] e presenta só tres pares de apéndices cefálicos: anténulas, antenas e mandíbulas, cos que nada. O primeiro sempre é unirrámeo, e os outros, en xeral, birrámeos, podendo presentar na base enditos.

Un ocelo mediano, ou ollo nauplius, e un labro que oculta a boca, completan a súa descrición anatómica.

Partes do corpo[editar | editar a fonte]

No corpo dun nauplius distínguense:

O tórax e o abdome aínda non se desevolveron.

Bioloxía[editar | editar a fonte]

Este tipo de larva pode desenvolverse dentro do ovo o ser de vida libre. Cando é de vida libre, pode, ou non, alimentarse, sendo habitual que pase este estado reabsorbendo substancias de reserva (sen alimentación activa); de feito, en moitos casos non ten desenvolvido aínda o tubo dixestivo nin aberta a boca ao exterior.

Ao seren larvas dun crustáceo, para creceren necesitan mudas (écdise). A medida que van mudando e desenvolvéndose van incorporando segmentos entre as mandíbulas e a rexión final do corpo, o telson. A estes estados adoita denominárense metanauplius, ou tamén se poden nomear asignando números romanos detrás do termo nauplius como, por exemplo, nauplius I, nauplius IV, etc.

Usos[editar | editar a fonte]

Os nauplios, ao igual que outras larvas de pequeno tamaño, utilízanse en acuicultura (piscifactorías), sendo á súa vez obxecto de cultivo (nos chamados cultivos auxiliares). Utilízanse na alimentación de peixes nas súas primeiras fases de crecemento, dado o seu alto valor en proteínas, e na doutras especies de interese comercial. Unha característica importante desta fonte de alimento é que ao encontrarse xeralmente nun ambiente salino, existe menor posibilidade de inclusión parasitaria.

Outros estadios de desenvolvemento dos crustáceos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Dawydoff, C. (1928): Traité d’embryologie comparée des invertébrés. París: Masson éd.
  2. Commelin, P. (1909): Nouvelle mythololoxíagie grecque et romaine. París: Garnier Frères éditeurs.
  3. Ulrich Lehmann (1996). Paläontologisches Wörterbuch. Stuttgart: Ferdinand Enke Verlag. p. 151. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]