Natsume Sōseki

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Natsume Sōseki en setembro de 1912

Natsume Sōseki (夏目 漱石?), nado en Toquio o 9 de febreiro de 1867 como Natsume Kinnosuke (夏目 金之助?) e finado na mesma localidade o 9 de decembro de 1916, foi un novelista xaponés, coñecido especialmente polas súas novelas Kokoro, Botchan e Wagahai wa neko de aru. Está considerado unha das grandes figuras da literatura xaponesa moderna[1].

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Os seus pais eran xa maiores cando naceu, a nai tiña 40 anos e o pai 53 e non se fixeron cargo do neno[2]. Adoptouno unha parella sen fillos, Shiobara Masanosuke e a súa muller en 1868 que o criaron ata a idade de nove anos, cando a parella se divorciou. Volveu despois cos seus pais naturais, a nai morreu cando el tiña catorce anos.

Estudou secundaria en Toquio e adquiriu o gusto pola literatura chinesa.[3] Comezou arquitectura na Universidade Imperial de Toquio en 1884. En 1887 coñeceu a Masaoka Shiki, quen lle aprendeu a compor haiku, asinando as súas primeiras composicións co pseudónmo Sōseki, modismo chinés que significa "teimudo". En 1890 entrou no departamento de literatura inglesa, e ao ano seguinte traduciu ao inglés a obra clásica Hōjōki.[4] Graduouse en 1893 e deu claes en Toquio ata 1895 ao pasar a ensinar nunha escola secundaria en Shikoku, lugar onde situaría a acción da súa novela Botchan; nesa época publicou varios dos seus haiku en diversos periódicos. En 1896 pasou ao instituto de Kumamoto.

Edificio onde viviu Natsume Sōseki unha parte da súa estada en Londres

No Reino Unido, 1901–1903[editar | editar a fonte]

En 1900 o goberno xaponés enviouno q estudar en Gran Bretaña como o "primeiro erudito de literatura inglesa".[5] Visitou Cambridge mais ao non lle chegar a bolsa de estudos.[6] tivo que se matricular no University College de Londres e ampliou o seu coñecemento sobre a literatura inglesa. Volveu ao Xapón en xaneiro en 1903[7] e en abril entrou na Primeira Universidade Nacional en Tokio, converténdose despois en profesor de literatura inglesa na Universidade Imperial de Toquio, onde ensinou teoría da literatura e crítica literaria.

Actividade literaria[editar | editar a fonte]

A partir de 1903 empezou a publicar haiku, renku, haitaishi e esbozos literarios en revistas literarias, como en Hototogisu, editado polo seu antigo mentor Masaoka Shiki, e máis tarde por Takahama Kyoshi, Con todo, o que lle deu fama foi o éxito da súa novela satírica Wagahai wa Neko de Aru en 1905 que aclamou tanto o público como a crítica[8].

Continuou este éxito con historias curtas, como "Rondon tō" en 1905 e as novelas Botchan e Kusamakura en 1906, que consolidaron a súa reputación, facendo posible a súa marcha da universidade para escribir en Asahi Shimbun en 1907 e dedicarse de cheo á literatura. Moito do seu traballo trata da relación entre a cultura xaponesa e a occidental. Especialmente as súas primeiras obras teñen moitas influencias da época de estudante en Londres; así a novela Kairo-kō foi a primeiro e única peza importante de prosa en tratar a lenda artúrica en xaponés[9].

Temas importantes en Sōseki son os relacionados con persoas ordinarias na súa loita contra as dificultades económicas, o conflito entre o deber e o desexo (un tema tradicional na literatura xaponesa), a lealdade e a mentalidade de grupo contra a liberdade e a individualidade, o illamento persoal e o distanciamento, a rápida industrialización do Xapón e as súas consecuencias sociais, e unha vista pesimista de natureza humana. Sōseki tivo un grande interese nos escritores do grupo literario Shirakaba. Nos seus últimos anos, autores como Akutagawa Ryūnosuke e Kume Masao convertéronse en seguidores do seu estilo literario.

Obra[editar | editar a fonte]

  • 吾輩は猫である, Wagahai wa neko de aru, 1905
  • 倫敦塔, Rondon-tō, 1905
  • 坊っちゃん, Botchan, 1906 (traducido ao galego por Mona Imai e publicado por Rinoceronte en 2011)
  • 草枕, Kusamakura, 1906
  • 趣味の遺伝, Shumi no iden, 1906
  • 二百十日, Nihyakujū nichi, 1906
  • 虞美人草, Gubijinsō, 1907
  • 坑夫, Kofū, 1908
  • 夢十夜, Yume jū-ya, 1908
  • 三四郎, Sanshirō, 1908
  • それから, Sore kara, 1909
  • 門, Mon, 1910
  • 思い出す事など, Omoidasu koto nado, 1910
  • 彼岸過迄, Higan sugi made, 1912
  • 行人, Kojin, 1912
  • こゝろ, Kokoro, 1914
  • 私の個人主義, Watakushi no kojin shugi, 1914
  • 道草, Michikusa, 1915
  • 硝子戸の中, Garasudo no uchi, 1915
  • 明暗, Meian, 1916

Notas[editar | editar a fonte]

  1. J. Thomas Rimer, Van C. Gessel (2007)The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature: From 1945 to the present, Volume 2. Columbia University Press, p. 503
  2. McClellan, Edwin (2004). Two Japanese Novelists: Sōseki & Tōson. Tuttle Publishing
  3. Takahashi, Akio (2006). 新書で入門 漱石と鴎外. Shinchosha
  4. Keene, Donald (1998) [1984]. A History of Japanese Literature: Dawn to the West – Japanese Literature of the Modern Era (Fiction). New York, NY: Columbia University Press, P. 308
  5. Brodey, I. S. and S. I. Tsunematsu (2000) Rediscovering Natsume Sōseki Kent: Global Oriental, p.7
  6. Brodey, I. S. and S. I. Tsunematsu (2000) Rediscovering Natsume Sōseki Kent: Global Oriental, p.8
  7. McClellan, Edwin "An Introduction to Sōseki" in: Harvard Journal of Asiatic Studies, Vol. 22 (Dec., 1959) p.164
  8. Mostow, Joshua S. The Columbia Companion to modern East Asian literature, Columbia University Press, 2003.
  9. Takamiya, Toshiyuki (1991). "Natsume Sōseki". in Norris J. Lacy,The New Arthurian Encyclopedia. New York: Garland, p. 424 ISBN 0-8240-4377-4.