National Bureau of Economic Research

National Bureau of Economic Research
	Nome curto NBER (en)
	Nome curto NBER (en)
	Instancia de instituto de investigación; organización sen ánimo de lucro; editorial
	Instancia de instituto de investigación; organización sen ánimo de lucro; editorial
Características
	Campo de traballo política económica
Implicados
	Fundador/a Wesley Clair Mitchell
	Membro de DataCite
Datas
	Fundación / creación 1920
Localización
	Situado en Cambridge, Condado de Middlesex, Massachusetts, Estados Unidos
	Sede Cambridge
	Coordenadas 42°22′11″N 71°06′46″O / 42.3697, -71.1127
VIAF
Códigos e identificadores
VIAF
VIAF	135446122
ISNI	0000000109403170
Freebase	/m/03mwms
OpenAlex	P4322614461
Fontes e ligazóns
	Páxina WEB nber.org
	Wikidata C:Commons

O National Bureau of Economic Research (NBER) é unha organización estadounidense privada de investigación sen ánimo de lucro «comprometida en realizar e difundir investigación económica imparcial entre os responsables de políticas públicas, profesionais do sector empresarial e a comunidade académica».^[1] O NBER é coñecido por propoñer as datas de inicio e fin das recesións nos Estados Unidos.

Moitos presidentes do Council of Economic Advisers foron anteriormente investigadores asociados do NBER, incluído o antigo presidente do NBER e profesor da Universidade de Harvard Martin Feldstein. O actual presidente e director executivo do NBER é James M. Poterba, do MIT.

Historia

Fundación

O NBER foi creado en 1920, tras os debates da Era Progresista sobre a distribución da renda. Fundado por Malcolm Rorty e Nachum Stone, o NBER tiña como obxectivo cubrir a falta de información sobre datos económicos. A investigación da organización está restrinxida a presentar datos e conclusións, sen facer recomendacións de política económica.

Como primeiro director de investigación, recrutouse ao profesor da Universidade Columbia Wesley Clair Mitchell, un destacado especialista en flutuacións económicas. Mitchell dirixiu o programa de investigación da organización durante 25 anos.^[2]

Primeiros anos

O NBER recibiu inicialmente apoio da Fundación Carnegie, da Fundación Laura Spelman Rockefeller e de varias empresas. O profesor da Universidade Columbia Wesley Clair Mitchell foi o primeiro director de investigación, cargo no que guiou o traballo da organización durante 25 anos. Os primeiros proxectos do NBER incluíron medir a porcentaxe da renda nacional que correspondía ao traballo e estudar o desemprego e as flutuacións dos ciclos económicos.

Simon Kuznets

En 1927, Mitchell incorporou a Simon Kuznets, quen máis tarde desempeñou un papel clave no desenvolvemento das contas nacionais dos Estados Unidos. O seu traballo sentou as bases para o premio Nobel que recibiría en 1971.

Expansión despois da guerra

Tras a Segunda Guerra Mundial, o NBER ampliou o seu ámbito de investigación. Arthur Burns sucedeu a Mitchell como director de investigación. Nas décadas de 1950 e 1960, destacaron os traballos de Milton Friedman e Anna Schwartz sobre o impacto da política monetaria nos ciclos económicos. Neste período tamén floreceu a investigación en economía laboral.

Liderado presidencial

Arthur Burns converteuse en presidente do NBER en 1956, e foi sucedido por John R. Meyer en 1967. Meyer introduciu varias iniciativas, incluíndo dúas revistas do NBER e a apertura de oficinas en varias cidades.

Etapa de Martin Feldstein

En 1977, Martin S. Feldstein pasou a ser presidente do NBER, transformando a organización. Ampliou a rede de afiliados universitarios, trasladou a sede a Cambridge, Massachusetts e creou a serie NBER Working Paper. Feldstein tamén estableceu programas de investigación centrados en áreas específicas e iniciou o NBER Summer Institute.

Anos recentes

James Poterba sucedeu a Feldstein en 2008, continuando coa expansión do NBER. O número de investigadores afiliados aumentou significativamente e introducíronse novos programas e grupos de traballo. Actualmente, o NBER distribúe máis de 1.200 novos estudos de investigación ao ano e organiza arredor de 125 reunións anuais sobre diversos temas económicos.^[3]

En setembro de 2010, tras unha chamada da súa Business Cycle Dating Committee, o NBER declarou que a Gran Recesión nos Estados Unidos rematara oficialmente en 2009, cunha duración de decembro de 2007 a xuño de 2009.^[4]^[5] A decisión xerou reaccións na prensa, que recolleu que a maioría dos estadounidenses non crían que a recesión rematara, principalmente porque seguían afrontando dificultades e o país mantiña unha elevada taxa de desemprego.^[6]^[7]^[8]

Membros notables

Gañadores do Premio Nobel de Economía

Presidentes do Council of Economic Advisers (CEA)

Cecilia Rouse, 2021–2023
Alan Krueger, 2011–2013
Austan Goolsbee, 2010–2011
Christina Romer, 2009–2010
Edward Lazear, 2006–2009
Ben Bernanke, 2005–2006
Harvey S. Rosen, 2005
Greg Mankiw, 2003–2005
Glenn Hubbard, 2001–2003
Janet Yellen, 1997–1999
Joseph Stiglitz, 1995–1997
Michael Boskin, 1989–1993
Martin Feldstein, 1982–1984
Arthur F. Burns, 1953–1956

Outros membros notables

Impacto nas políticas

Nun informe de 2010 da Universidade de Pensilvania, o NBER foi clasificado como o segundo centro de pensamento en política económica nacional máis influente, despois da Institución Brookings.^[9]

Financiamento

O NBER finánciase mediante subvencións de axencias gobernamentais, fundacións privadas, achegas corporativas e individuais, así como cos ingresos da carteira de investimentos da propia organización. Os principais doadores son os National Institutes of Health, a National Science Foundation, a Social Security Administration e a Alfred P. Sloan Foundation.^[10]

Notas

↑ "History of the NBER". National Bureau of Economic Research (en inglés).
↑ "History". National Bureau of Economic Research (en inglés). Consultado o 8 de agosto de 2025.
↑ "History". NBER (en inglés).
↑ "Recession 'over,' but the mood is glum". Buffalo News. 27 de setembro de 2010.
↑ "Economist who called recession's end sees recovery". Investment News. 28 de setembro de 2010.
↑ "CNN Poll: Nearly three-fourths say recession not over". CNN. 26 de setembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2010.
↑ "Meaning of word 'recession' varies". Delmarva News. 28 de setembro de 2010. ^{[Ligazón morta]}
↑ "Editorial: Too early to say recession has run its course in U.S.". The Daily Republic. 28 de setembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 17 de maio de 2013.
↑ McGann, James G. (2010). "The global "go-to think tanks" 2011. The leading public policy research organizations in the world". TTCSP Global Go to Think Tank Index Reports (5). ISBN 9780203838273. doi:10.4324/9780203838273. Consultado o 24 de novembro de 2019.
↑ "Support & Funding" (en inglés).

[1] "History of the NBER". National Bureau of Economic Research (en inglés).

[2] "History". National Bureau of Economic Research (en inglés). Consultado o 8 de agosto de 2025.

[3] "History". NBER (en inglés).

[4] "Recession 'over,' but the mood is glum". Buffalo News. 27 de setembro de 2010.

[5] "Economist who called recession's end sees recovery". Investment News. 28 de setembro de 2010.

[6] "CNN Poll: Nearly three-fourths say recession not over". CNN. 26 de setembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2010.

[7] "Meaning of word 'recession' varies". Delmarva News. 28 de setembro de 2010. ^{[Ligazón morta]}

[8] "Editorial: Too early to say recession has run its course in U.S.". The Daily Republic. 28 de setembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 17 de maio de 2013.

[9] McGann, James G. (2010). "The global "go-to think tanks" 2011. The leading public policy research organizations in the world". TTCSP Global Go to Think Tank Index Reports (5). ISBN 9780203838273. doi:10.4324/9780203838273. Consultado o 24 de novembro de 2019.

[10] "Support & Funding" (en inglés).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]