A orixe de Nariño foi unha aldea de pescadores e cultivadores de tabaco no sitio da Alquería, a beiras do río Magdalena, e en parte da facenda o Remolino. En 1833, por escritura do 13 de xullo deste ano da Notaría de Tocaima, fíxose a doazón dos terreos de Remolino para a nova parroquia de Nariño. O 31 de marzo de 1833 constatouse que había unha poboación de 1.235 habitantes; nomeouse como párroco Manuel Vega.
A parroquia xurdiu a raíz do enfrontamento entre os sacerdotes e alcaldes de Guataquí e Coello (Tolima) polo cobro dos décimos e tributos de Remolino, que aínda que está na banda oriental do río Magdalena, era xurisdición de Coello. A área de poboación de Nariño foi obxecto de varios preitos a través da súa historia entre os poboadores e os donos das facendas lindeiras. A acta que definiu os límites foi aprobada por acordo de concello No. 3 do día 30 de setembro de 1923.[1]
.svg?lang=gl)
.svg?lang=gl)
