Nóvgorod-Siversky

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Nóvgorod-Siversky
Bandeira de Nóvgorod-Siversky
Escudo de Nóvgorod-Siversky
BandeiraEscudo
Спасо-Преображенський монастир в Новгород-Сіверському2.jpg
EstadoUcraína
CapitalNóvgorod-Siversky
 • Poboaciónn/d
Linguas oficiaisucraíno (véxase Lei de Ucraína "para garantir o funcionamento da lingua ucraína como lingua estatal"
 • Totaln/d
 • % augan/d
 • Total (2021)12862 ​​​​ hab.
 • Densidaden/d
Xentilicion/d
Fuso horarion/d
Código ISOn/d

Novhorod-Siverskyi ou Novhorod-Siverskyi, (en ucraíno: Новгород-Сіверський, en ruso: Новгород-Северский, en polaco: Nowogród Siewierski) é unha cidade de Ucraína, situada no Óblast de Chernihiv, ocupado por tropas rusas entre febreiro e maio de 2022.[1] O Día da Cidade celébrase o 16 de setembro.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Ten uns 12 km2 de superficie. A cidade está situada á beira do río Desna, a 270 km ao nordeste de Kíiv e a 60 km da fronteira con Rusia.

Transporte[editar | editar a fonte]

A distancia até Chernihiv por ferrocarril é de 289 km e 165 km por estrada; até Kíiv por ferrocarril - 332 km, por estrada - 305 km.

Demografía[editar | editar a fonte]

A súa poboación en 2020 estimábase en 12.862 habitantes[2] e en 2021 12.647 habitantes.[3]

Estación de tren

Historia[editar | editar a fonte]

Prehistoria[editar | editar a fonte]

O asentamento de Novgorod-Severskaya é un xacemento do Paleolítico superior (hai 38-10 mil anos) no bordo alto do Desna, no territorio da moderna cidade de Novgorod-Seversky, detrás do edificio dunha antiga escola.

Descuberto en 1933, foi investigado entre os anos 30 e 50 por I. Pidoplichko (1905-1975) - zoólogo, paleontólogo e arqueólogo soviético ucraíno.

Os restos arqueolóxicos localizáronse en covas de grandes bloques de arenitos, que probabelmente foron a vivenda e as instalacións de almacenamento dos habitantes do asentamento de Novgorod-Seversk.

Foron atopados incisivos de sílex, raspadores, puntas, tres grandes ferramentas líticas (xigantólitos), unha costela de mamut adornada por muescas lineais e restos humanos e animais. Están gardados no Museo Central de Ciencia e Historia Natural da Academia de Ciencias da RSS de Ucraína en Kíiv.

Idade Media[editar | editar a fonte]

No xacemento de Nódgorov-Siversky tamén se atoparon restos humanos e obxectos persoais como pulseiras da época da Rus de Kíiv.

A primeira mención nas crónicas da cidade é de 1044. Desde 1098 foi a capital do Principado de Novgorod-Siversky, que serviu como zona de amortiguamento contra as incursións dos cumanos (polovtsy ) e outros pobos da estepa. Unha das numerosas campañas dos príncipes locais contra os cumanos deu lugar á gran obra da Literatura eslava oriental, Slovo o plŭku Ígorevě (a "Canción das hostes de Igor"), levada á ópera no século XIX por Aleksandr Borodin, Nikolai Rimskii-Korsakov e Aleksandr Glazunov como Knyaz Igor.

Despois da destrución da cidade polos mongois en 1239, o Principado de Novgorod-Siversky pasou aos príncipes de Bryansk e máis tarde ao Gran Ducado de Lituania. Foi gobernado por Dymitr Korybut (Kaributas), fillo de Algirdas.

Idade moderna[editar | editar a fonte]

Moscova gañou o control da rexión despois da batalla do río Vedrosha en 1503, pero tivo que devolvela á Mancomunidade polaco-lituana no Período Tumultuoso.

A cidade finalmente pasou a mans rusas despois da Guerra ruso-polaca de 1654-1667.

Idade contemporánea[editar | editar a fonte]

Foi nomeada capital dun namestnichestvo ou vicerreinato separado entre 1782 e 1797. A partir de entón a súa influencia decaeu.

Durante a Segunda guerra mundial foi unha das múltiples localizacións do Holocausto.[4] Co fin da Unión Soviética pasou a formar parte do estado ucraíno.

Galería[editar | editar a fonte]

Arquitectura[editar | editar a fonte]

O principal punto de interese da cidade é a antiga residencia do Arcebispo metropolitano de Chernigov, o Mosteiro da Transfiguración do Salvador. Está formada por unha magnífica catedral neoclásica construída entre 1791 e 1796 segundo proxectos de Giacomo Quarenghi, con muros de pedra do século XVII e outros edificios eclesiásticos construídos no s. XVII.

Outros puntos de interese son a catedral da Asunción en estilo barroco (barroco cosaco), un arco de triunfo de 1787 e a igrexa de madeira de San Nicolao, de 1760.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]