Misofonía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Misofonía —do grego μίσος mísos ‘aversión’ e φωνή foné ‘son’— ou sensibilidade selectiva ao son, é un trastorno psiquiátrico que consiste na falta de tolerancia aos sons cotiáns producidos polo corpo doutras persoas, como comer, sorber, tusir, mastigar, ou tamén por sons producidos ao utilizar certos obxectos, os cales poden desencadear ansiedade e condutas agresivas no doente. A misofonía asóciase a un trastorno obsesivo-compulsivo da personalidade e segundo algúns estudos podería estar causado por experiencias negativas asociadas a sons específicos.[1][2] O termo foi acuñado polos médicos estadounidenses especializados en otorrinolaringología Pawel e Margaret Jastreboff e non ten recoñecemento oficial nas clasificacións aceptadas internacionalmente de trastornos psiquiátricos DSM-5 e ICD-10. Por tanto é importante ter en conta que o termo misofónico ou misofónica é de aparición recente na literatura médica e o seu uso non está acordado para cualificar aos pacientes que padecen estes síntomas.[3]

Historia[editar | editar a fonte]

O termo misofonía foi acuñado no ano 2000 polos médicos estadounidenses especializados en otorrinolaringoloxía Pawel Jastreboff e Margaret Jastreboff e defínese como o decremento de tolerancia a determinados sons.

Crese que é un trastorno psiquiátrico, pode estar causado por experiencias negativas que son só resultado de sons específicos. Desde o punto de vista de quen padece misofonía, poderíase utilizar o símil de comparar o corpo humano cunha orquestra desafinada que emite sons estraños que son percibidos como agresións polo paciente afecto de misofonía.[4]

Misofonía, hiperacusia e fonofobia[editar | editar a fonte]

A diferenza da hiperacusia, a misofonía é específica para certos sons. Pouco se sabe acerca dos circuítos neurolóxicos que poderían estar involucrados na aparición dos síntomas.[5] Especulouse que a localización anatómica pode ser máis central que a involucrada na hiperacusia.[6]

A hiperacusia é unha condición pola que un individuo non tolera os sons que o rodean. É importante aquí anotar que un individuo con hiperacusia non tolera certos sons, non porque o son en si resúltelle desagradable, senón porque o percibe a unha intensidade/volume maior que o resto (é coma se os sons fortes se amplificaran nos seus oídos), até o punto de producirlle malestar e dor. O concepto de fonofobia refírese a unha aversión ou fobia a determinados sons aínda cando estes sexan de intensidade moderada ou leve, a fonofobia encádrase dentro dos trastornos fóbicos xa que en realidade é unha aversión psicolóxica a determinados sons concretos independentemente da súa intensidade. En certos casos pode coexistir fonofobia con hiperacusia. En moitas ocasións é difícil distinguir entre estes trastornos e a misofonía, polo que deben evitarse os autodiagnósticos e no caso de que exista un problema que afecta á vida cotiá, o máis recomendable é porse en mans do médico ou profesional sanitario para que avalíe a situación.[7]

As persoas que padecen de misofonía séntense comunmente molestos, mesmo furiosos, por sons tan comúns como os producidos por outras persoas ao comer, respirar, olfatear, tusir ou soarse. Tamén por certas consonantes, sons repetitivos, ou ben, por sons provocados por persoas ao utilizar certos obxectos.[8] Os individuos que a padecen poden desenvolver ansiedade intensa, suor nas mans, movementos involuntarios de partes do corpo, comportamentos agresivos para cos demais ou contra obxectos e unha conduta de evitación (eludir relacións persoais), o cal pode propiciar a diminución da socialización. Algunhas persoas poden sentir impulso de imitar, mediante mímica, o que escoitan.

Prevalencia e comorbilidad[editar | editar a fonte]

Actualmente descoñécese a prevalencia da misofonía. Os grupos de persoas que se identifican con esa condición suxiren que é máis común do previamente recoñecido.[9] Nalgunhas enquisas a doentes con tinnitus (tintineo), que é frecuente no 4-5 % da poboación en xeral, repórtase prevalencia de até 60 %.[10] Nun estudo de 2010 obtívose unha cifra de 10 %.[11]

Escala de activación Misophonia (MAIS-1)[editar | editar a fonte]

A seguinte escala é unha tradución de The Misophonia Activation Scale (MAIS-1) adaptada ao español.[12] Os síntomas gradúanse desde o nivel 0, sen síntomas, ao nivel 10, uso da violencia física contra outra persoa ou animal. Nos niveis intermedios, niveis 4-6, o doente manifesta malestar psíquico importante e unha resposta de fuxida ou condutas que poden considerarse socialmente inadecuadas, como taparse as orellas para non ouvir o son que lle molesta.

Nivel Síntomas
Nivel-0 A persoa afectada de misofonía ouve un son que recoñece, pero non sente ningunha molestia.
Nivel-1 A persoa afectada é consciente da presenza dunha persoa coñecida, pero non sente ningunha ansiedade.
Nivel-2 Un son coñecido provoca malestar psíquico: irritación e/ou molestia no paciente. Non hai síntomas de pánico ou resposta de loita ou fuxida.
Nivel-3 A persoa sente crecentes niveis de malestar psíquico, pero non reacciona de forma violenta.
Nivel-4 A persoa con misofonía involúcrase nunha mínima resposta física sen confrontacións ou agresións, talles como pedir á persoa que lle molesta que deixe de facer ruído, cubrirse discretamente un oído, ou pasar tranquilamente lonxe do ruído. Non hai pánico ou síntomas de pánico.
Nivel-5 A persoa con misofonía adopta mecanismos de supervivencia máis polémicos, como cubrirse as orellas, imitar á persoa que lle causa a molestia ou mostrar irritación manifesta.
Nivel-6 A persoa con misofonía experimenta malestar psíquico considerable. Por exemplo, síntomas de pánico ou unha resposta de loita ou fuxida.
Nivel-7 A persoa con misofonía experimenta malestar psíquico considerable. O paciente pode volver imaxinar o son que lle molesta repetidamente durante semanas, meses ou mesmo anos despois do evento.
Nivel-8 A persoa con misofonía experimenta malestar psíquico considerable. Aparecen algunhas ideas de violencia.
Nivel-9 A persoa con misofonia presenta pánico ou unha reacción rabia e agresividade. Pode imaxinarse o uso da violencia física sobre un obxecto inanimado.
Nivel-10 Nivel máximo de misofonía. Uso real da violencia física contra unha persoa ou un animal (por exemplo, un animal doméstico). A violencia pode ser infligida a si mesmo (auto-dano).

Sons e ruídos causantes[editar | editar a fonte]

  • Ruídos da boca en xeral (o máis xeneralizado)[13]
  • Mascar goma de mascar[14]
  • Rascar o garfo cos dentes ao comer
  • Sorber líquidos
  • Succionar o aire entre os dentes e a lingua para sacar restos de comida
  • O cruxir ao comer patacas fritas de bolsa (ou similares)
  • O ruído de tragar comida
  • O son ao morder e pelar pipas de xirasol
  • Asubíos
  • Bocexos continuos
  • Taconeo, como pasos dun veciño do piso superior
  • Suspiros continuados[15]
  • Facer gárgaras
  • Os bicos ruidosos, mesmo en series ou películas
  • Ruídos do nariz
  • Respiración forte (ou non tan forte)[16]
  • O teclado do computador
  • O goteo dunha billa[17]
  • O tic tic constante dun bolígrafo
  • O tic tac dalgúns reloxos
  • Ruído de uñas entre si ou furgarse constantemente entre as uñas: en ambos os casos pode aparecer irritación sen que haxa ruído

Tratamento[editar | editar a fonte]

Mentres que algunhas persoas que padecen misofonía tratan de enmascarar os ruídos que causan o seu trastorno con música, outras persoas simplemente téntanos evitar ausentándose ou fuxindo dos lugares onde se producen os sons que lles molestan. Dependendo da gravidade e incidencia da misofonía, as consecuencias poden chegar a ser moi serias para a persoa que a padece. O paciente deixa de ter relacións persoais, de involucrarse en actividades sociais, e mesmo pode chegar a abandonar o fogar e discutir con outras persoas sen que eles poidan chegar a comprender que é o que lle ocorre.

As persoas que padecen misofonía séntense alienadas e incomprendidas porque se lles adoita tachar de histéricas ou esaxeradamente sensibles, en ocasións malhumoradas. É transcendental e de vital importancia acudir ao médico para que se poida diagnosticar esta condición e probarse a si mesmo que non é unha invención ou un estado de ansiedade que lle leva a non soportar os sons doutras persoas.

O psiquiatra pode recomendarlle distintos tipos de tratamento, por exemplo a terapia cognitivo-conductual, que aínda que non curen a misofonía, axudan ao doente a tolerala. Así mesmo, poder falar achega do problema que se padece pode ser de gran axuda.[18]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Misophonia: Diagnostic Criteria for a New Psychiatric Disorder
  2. Jonathan Hazell. "Decreased Sound Tolerance: Hypersensitivity of Hearing". Tinnitus and Hyperacusis Centre, London UK. Arquivado dende o orixinal o 01 de marzo de 2012. Consultado o 18 de decembro de 2018. 
  3. "Tinnitis retraining therapy for patients with tinnitus and decreased sound tolerance". PMID 12856300. 
  4. "Misofonía: la insoportable tolerancia a los sonidos más cotidianos". The Washington Post (en español). 1 de enero de 2010. Consultado o 25 de diciembre de 2014. 
  5. Aage R. Møller. Hearing, Second Edition: Anatomy, Physiology, and Disorders of the Auditory System. Academic Press. ISBN 978-0-12-372519-6. 
  6. Aage R. Møller. Textbook of Tinnitis, part 1. doi:10.1007/978-1-60761-145-5_4. 
  7. http://www.faso.org.ar/revistas/2009/2/nota05.pdf Arquivado 28 de abril de 2016 en Wayback Machine. Estudio y tratamiento de la hiperacusia en una unidad de acúfenos. Revista FASO, año 16 - Nº 2 - 2009.
  8. Joyce Cohen. "When a Chomp or a Slurp is a Trigger for Outrage". 
  9. "Selective Sound Intolerance and Emotional Distress: What Every Clinician Should Hear". American Psychosomatic Society. Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2013. Consultado o 18 de decembro de 2018. 
  10. Jastreboff, P., Jastreboff, M. "Components of decreased sound tolerance : hyperacusis, misophonia, phonophobia" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 13 de agosto de 2006. Consultado o 18 de decembro de 2018. 
  11. "DPOAE in estimation of the function of the cochlea in tinnitus patients with normal hearing.". PMID 19560298. 
  12. "The Misophonia Activation Scale (MAS-1)". 
  13. "Misofonia". Arquivado dende o orixinal o 15 de decembro de 2017. Consultado o 18 de decembro de 2018. 
  14. "Misofonia, factores desencadenantes". 
  15. "Misofonía: la enfermedad que hace que los sonidos del día a día resulten insoportables". 
  16. "The Symptoms & Triggers of Misophonia". 
  17. "Cuando los sonidos triviales provocan ansiedad e ira". 
  18. "Qué hacer con la misofonía". 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]