Misión Krulak-Mendenhall

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Xeneral Victor Krulak da Marina dos Estados Unidos

A misión Krulak-Mendenhall foi unha expedición de investigación de feitos levada a cabo pola administración Kennedy no sur de Vietnam a comezos de 1963. O fin desta expedición era investigar o progreso do réxime vietnamita e os conselleiros militares do goberno estadounidense que se estaban enfrontando á Fronte Nacional de Liberación de Vietnam no sur do país. A misión foi dirixida por Victor Krulak e Joseph Mendenhall. Krulak era un xeneral de alto mando dentro da mariña estadounidense mentres que Mendenhall era oficial sénior da Oficina de Asuntos Exteriores con experiencia en manexar asuntos referentes a Vietnam.

A incursión de catro días comezou o 6 de setembro de 1963, o mesmo en que o Consello Nacional de Seguridade se reunía e chegaba á conclusión de que as tensións entre Estados Unidos e Vietnam del Sur ían en aumento. Os disturbios provocados por civís no sur de Vietnam para demostrar que los budistas estaban en contra da discriminación religiosa del régimen del presidente Ngo Dinh Diem. Tras los disturbios nas pagodas budistas que deixaron un gran número de mortos, Estados Unidos autorizou unha serie de investigacións a través dun telegrama enviado ao embaixador Henry Cabot Jr.

Nos seus testemuños ao NCS, Krulak enviaba informes optimisitas sobre o progreso da guerra, mentres que Mendenhall era o contrario a su visión xa que presentaba un descontento xeneral e un fracaso militar. Krulak infravalorou o apoio popular do Viet Cong, unha sensación de que os esforzos dos soldados vietnamitas no campo de batalla non se verían afectados pola campaña de descrédito que puxo en marcha a política de Diem. Mendenhall centrouse en medir o sentimento da poboación urbana vietnamita e concluíu que as políticas de Diem incrementaban as posibilidades de que explotara unha guerra civil-relixiosa e estaban causando que o sur de Vietnam, baixo o Viet Cong, melloraría a súa calidade de vida. Os informes diverxentes levaron ao presidente Jonh F. Kennedy a preguntar a ambos: " Visitáchedes o mesmo país?"

O informe inconcluso foi obxecto de discusión entre os principales asesores de Kennedy. Varias vías de acción respecto a Vietnam foron discutidas, entre elas apoiar un cambio de réxime ou tomar medidas selectas deseñadas para trabar a influencia de Ngo Dinh Nhu, irmán e conselleiro político do presidente. Nhu e a súa esposa eran vistos como unha das principales causas dos problemas políticos do sur de Vietnam.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Tras os tiroteos de Hue Phat Dan do 8 de maio, iniciáronse as protestas civiles no sur de Vietnam. Nove budistas foron disparados por católicos do réxime do presidente Ngo Dinh Diem tras desafiar unha lei que vetaba as bandeiras budistas en Vesak, a celebración do aniversario de Budha e manifestarse en contra do goberno.[1] Tras os tiroteos, os líderes budistas formaron unha alianza para pedir a Diem igualdades relixiosas e unha compensación ademais de xustiza para as víctimas e as súas familias, pero Diem e a súa resistencia fixeron que as protestas aumentasen.[1] A inmolación do monxe budista Thich Quang Duc en Saigon foi un desastre para as relacións públicas do réxime de Diem xa que as fotos del suceso chegaron ás portadas dos periódicos a nivel mundial e converteuse nun símbolo das políticas de Diem.[1] mentres que as protestas continuaron, as forzas especiales do Exército da República de Vietnam eran leales ao irmán do presidente o cal levou a cabo as incursións en Pagodas o día 21 de agosto, deixando un gran número de baixas e danos baixo a lei marcial. Universidades e institutos foron pechados o que provocou protestas dos budistas. mentres tanto, a loita contra o Viet Cong comenzaba a perder forza debido aos rumores dunha loita interna entre as tropas de ARVN,[1] que foi expandida por varios xenerales que montaron o complot para distraer a atención da insurxencia. Tras as incursións ás pagodas, a administración Kennedy mandou un telegrama á embaixada de Saigon na cal ordenábase a exploración dun novo líder.[1]

Iniciación da expedición[editar | editar a fonte]

Ao finalizar a reunión do Consello Nacional de Seguridade, o 6 de setembro foi acordado a prioridade de obter información sobre o que estaba ocurrindo en Vietnam. O Secretario de Defensa, Robert McNamara propuxo mandar ao Xeneral Victor Krulak nunha expedición para buscar probas. O Consello de Seguridade Nacional dos Estados Unidos acordou que Joseph Mendenhall, oficial da Oficina de Asuntos Exteriores con experiencia en Vietnam acompañaríalle e a misión comezaría ese mesmo día.[2]

Na súa viaxe de volta a Washington D.C, Krulak e Mendenal foron levados ante Jonh Mecklin, director do Servizo de Información, e Rufus Phillips era o director dos programas rurales para as Misións de Operacións de Estados Unidos e como conselleiro do Programa Estraxégico Hamlet. O Departamento de Estado mandou á embajada de Saigon un telegrama detallado o cal contiña preguntas sobre a opinión pública dos vietnamitas de todos os estratos da sociedade. En palabras de Krulak, o obxectivo era observar "os efectos dos recentes eventos desencadenados polas actitudes dos xenerales vietnamitas e o esforzo na guerra contra o Viet Cong".

Nunha viaxe viaje de 4 días, os dous homes viaxaron a través de Vietnam antes de regresar a Washington co seu informe. Krulak visitou 10 localizacións en 4 zonas das forzas da ERVN e falou co embaixador Henry Calbot Jr, o xefe das forzas armadas estadounidense en Vietnam, General Paul Harkins e o seu cadro de persoal, 87 conselleiros e 22 oficiales do ERVN. Mendenhall viaxou a Saigon, Hué, Da, Nang e outras cidades das provincias, falando con aliados vietnamitas. As súas análises da situación foron opostas. Mecklin escribiu "foi unha misión moi importante, que consistía en viaxar 24.000 milas e asimilar a situación en Vietnam en tan so catro días, e era unha síntoma de que o goberno estadounidense estaba involucrado". A misión estaba marcada polas tensións entre os líderes de ambos países. Mendenhall e Krulak non se levaban ben e falaban o necesario. Mecklin e Krulak peleáronse no voo de volta, Krulak non aprobaba a idea de Mecklin de levar vídeos televisivos que foron prohibidos polo réxime de Diem, xa que creía que era violar a soberanía. Tras un largo argumento no avión, Krulak fizo un chamamento para que Mecklin deixara o vídeo en Aaska durante a súa parada para repostar e así o f-ixo.[3][4]

Informe e interrogación[editar | editar a fonte]

O Consello de Seguridade Nacional dos Estados Unidos elixiu a mañá do 10 de sepiembro para escoitar o informe das delegacións[4]. Mendenhall, quen tiña experiencia en asuntos vietnamitas, que serviu ao antigo embajador, Elbrigde Durbrow, e urxiu a Diem en numerosas ocasións para que realizara unha reforma política. Krulak era un marine conocido por creencia de usar a acción militar para conseguir os obxectivos no estranxeiro, o seu temperamento ganouse o apodo de "Bruto" que ten a súa orixe da súa carreira na loita na Academia Naval.[3] O Vicesecretario de Defensa, Roswell Gilpatric notou que Mendenhall foi recibido "con grandes sospeitas no cuartel xeneral do Pentágono" mentres que Krulak "foi bien recibido e gañouse a confianza do Pentágono, tanto de militares como de civiles".[3]

Os antecedentes de Krulak e Mendenhall eran un reflexo dos seus informes tan opostos da guerra. Krulak deu unha visión optimista do progreso militar e non tivo en conta o efecto da crisis budista no ERVN na loita contra o Viet Cong.[2] A súa conclusión foi que "a estrela fugaz aínda seguía adiante e con un ritmo impresionante. Foi afectada polas crises políticas pero o impacto non é moi grande".[2]

Krulak apuntou que unha cifra substancial aínda era requirida para la lucha, especialmente no Delta do Mekong, que era a rexión máis forte do Viet Cong. Krulak tamén informou que todos os niveles de oficiales do ERVN eran conscientes da crise budista pero creía que a maioría non permitiron que as súas creencias relixiosas afectarán as súas relacións militares. Creía que os oficiales do ERVN eran obedientes e que levarían a cabo calquera acción que fose considerada legal. Krulak máis adiante apuntou que as crises políticas no afectaron ás relacións bilaterales. Respecto á visión dos líderes vietnamitas, Krulak predixo que había insatisfacción entre os oficiales,[2] os cales creía que estaban dirixidos por Ngo Dinh Nhu[1][4][5] irmán menor do presidente Diem, o cual estaba visto como o líder do réxime na sombra. Krulak creía que a maioría dos oficiales respaldaban a Nhu pero moi poucos estaban dispostos a dar un golpe de estado. Krulak informou que tres conselleiros estadounidenses criticaron a Nhu e amenazaron con abandonar o sur de Vietnam para evitar o desastre público en Nacións Unidas. Krulak sintiu que todos estes problemas podrían ser superados por a súa creencia dun esfuerzo militar que sería exitoso e la guerra sería ganada polo descarado dos líderes políticos. Predixo[3][4][6] que o ERVN tiña a pouca habilidad de facilitar unha mellora no goberno e sintiu que non se rendirían ante calquera músculo que tuvieran.

Excluding the very serious political and military factors external to Vietnam, the Viet Cong war will be won if the current US military and sociological programs are pursued, irrespective of the grave defects in the ruling regime.
Excluíndo os moitos serios factores políticos e militares externos a Vietnam, a guerra do Viet Cong sería ganada polo exército estadounidense e os programas sociológicos están sendo levados a cabo, descaradamente na tumba que será o réxime que reina. 

Mendenhall discrepou e argumentou que o sentimiento Anti-Dem había chegado a niveles onde o colapso do seu goberno era posible.[4] El informou que o "reino de terror" en Saigon de Hue e Dang, ganou detractores, sobre todo cara a os Nhus e Diem ganouse o respecto xeneral. Mendenhall afirmou que moitos vietnamitas chegaron á creencia de que a vida baixo Diem era peor que baixo o Viet Cong.[3] Mendenhall pensou que unha guerra civil relixiosa era posible. Predixo que a guerra solo sería ganada se había un cambio de réxime, de outra forma, o sur de Vietnam colapsaría nun conflito sectario ou nuhna ofensiva comunista masiva. A natureza contradictoria dos informes deu lugar á famosa frase de Kennedy: vostedes viaxaron ao mesmo país?[2][4][6]

Debate[editar | editar a fonte]

Krulak intentou explicar o contrates dos informes apuntando que Mendenhall encuestou a persoas de áreas rurales mentres que el adentrouse en áreas rurales "onde estaba a guerra". Krulak afirmou que os asuntos políticos en Saigon no supondrían un impedimento para as accións militares, declarando: "Podemos cambalear durante nosa vitoria con Nhu quedando no poder". Roger Hilsman, asistente do secretario de estado declarou sobre o contraste dos informes que "a diferenza era entre un punto de vista militar e un punto de vista político". Durante o debate das diferenzas nas prediccións, Mendenhall afirmou que Saigon sufriu "unha caída virtual" tras incursións ás pagodas.[3] Mendenhall informou que os funcionarios vietnamitas temían ser vistos cos estadounidenses, recordou unha visita na que tivo que permanecer en silencio mentres que o seu anfitrión vietnamita buscaba micrófonos. Mendenhall afirmou que "Saigon era forte cunha atmosfera de miedo e odio" e a súa xente temía máis a Diem que ao Viet Cong.[3] El informou que moitos funcionarios xa non dormían nas súas casas por miedo a ser arrestados en metade da noite pola policía secreta de Nhu. Moitos oficiales recientemente pasaron gran parte del día intentando negociar a liberación dos seus fillos, os cales foron encarcelados por participar en protestas pro budistas. Mendenhall afirmou que os problemas internos eran agora a prioridade ante a guerra contra os comunistas.[3][4]

Mendenhall denunciou que a reconciliación de Saigon e os xestos de boa voluntade hacía os budistas era unha acción de cara ao público. El informou que os monxes das áreas provinciales foron arrestados en Saigon por demostrar que no volveron aos seus lugares orixinales como prometeran. Mendenhall anotou que cando os monxes foron liberados, o oficial Diem retivo os seus documentos de identidade. Isto provocou que volveran a ser arrestados cando intentaban abandonar a capital. Os monxes foron marcados como membros do Viet Cong porque non contaban cos seus documentos de identidade. Como nova táctica expandida ao longo da capital, algúns monxes buscaron refuxios en casas dos membros do ERVN. Mendenhall insistiu que os Estados Unidos eran responsables da situación porque axudaron á familia Ngo a ganar poder, armarla e financiarla. Razoou que Diem usou as armas contra a súa propia xente, e Washington tamén compartía responsabilidades. Dixo: "un refuso sería tamén unha interferencia nos asuntos vietnamitas".[3] Segundo os arquivos do pentágono " o grave fracaso de ambos informes foi o non entender o papel fundamental que o exército tiña en Vietnam".[2] Os papeis chegan á conclusión de que o ERVN era a única institución capaz de deponer e de reemplazar a Diem. Diem e Nhu déronse conta da súa capacidade de amenaza,[2] responderon cun plan de división e conquista, usaron a prerrogativa da promoción de oficiales e nomearon aos xenerales baseados na lealtade, dando ordes directas aos oficiales,[5] Esta acción causou molestias entre os xenerales e fragmentou o seu poder.[5] Krulak errou en darse cuenta de que a situación deteriorouse hasta o punto de que o descontento planteou a posibilidad dunha vitoria comunista, os xenerales intervendrían en política polo que podría pasar baixo un mandato comunista. Ni Krulak ni Mendenhall parece que anticiparán que pasaría se unha xunta militar chegara ao poder, o efecto de división das promocións políticas de Diem mostraba unha loita polo poder dos xenerales. Ningún dos dous énfase nos efectos que supoñerían unha loita interna entre os xenerales.[2]

Consecuencias[editar | editar a fonte]

Unha estratexia que recibiu unha maior consideración nas reunións do CNS, igual que na embaixada de Saigon e no Congreso, foi a suspensión da axuda non militar a Diem. Tras unha emisión errónea da Voz de América o 26 de agosto, a cal anunciou a suspensión da axuda, Logde recibiu a orde de suspender a axuda o 29 de agosto e facilitar un golpe, mentres tanto, o Senado de Estados Unidos comezou a facer presión á administración para que tomara acción respecto a Diem. O senador, Frank Church informou á administración da súa intención de condenar a represión anti budista de Diem e facer un chamamento para poñer fin ás axudas se non se instauraba a igualdade relixiosa, pero finalmente Church tomou que acordar o atraso temporal da presentación da súa lei.[2] mentres a delegación estaba en Vietnam, a estratexia de usar a suspensión da axuda para facer presión a Diem e que terminara as súas discriminacións relixiosas foi discutida no Departamento de Estado. Nunha entrevista do día 8 de setembro, o director ADI, David Bell avisou que o Congreso eliminaría as axudas ao sur de Vietnam se Diem non cambiaba as súas políticas. O día 9 de setembro, Kennedy esqueceuse dos comentarios de Bell, declarando: "Non penso que unha redución da axuda a Saigon sexa de axuda neste momento".[2] O 11 de setembro, o día despois de que Krulak e Mendenhall publicaran os seus informes, Logde cambiou a súa posición. Nun telegrama a Washington rendíase á consideración da suspensión da axuda no militar para prender a mecha de Dimen. Logde concluía con que Estados Unidos non podría chegar a obter o que quería de Diem e tería que forzar os eventos futuros. Tras outra reunión na Casa Branca o mesmo día, o senador Church foi informado de que a lei era aceptable, así que introduxo a ley no Senado.[2]

O Consello Nacional de Seguridade volveuse a reunir o 17 setembro para considerar as dúas propostas de Hilsman para tratar con Diem. O plan favorito de Hilsman e os seus colegas do Departamento de Estado era o de "as presións e persuasións". Isto levaba a unha serie de escalada de medidas tanto a nivel público como privado, incluíndo a suspensión selectiva e facer presión a Diem para que eliminase a Nhu do poder.[2] A alternativa era "a reconciliación cun rehabilitado GVN (Red de Virus Global)" o cal incluía a imaxe pública das recientes accións políticas de Diem e un intento de salvar o máximo posible da situación.[2] Ambas propostas asumían que o ERVN non iba dar un golpe.[2] O informe inconcluso viuse seguido dunha misión enviada Vietnam, que a McNamara-Taylor, encabezada polo secretario de defensa Robert McNamara e o xefe do Estado Maior, Maxwell D. Taylor.[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Jacobs, Seth (2006). Cold war mandarin : Ngo Dinh Diem and the origins of America's war in Vietnam, 1950-1963 (en inglés). Lanham, Md.: Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 9780742544475. OCLC 63297750. 
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 "Chapter 4, The Overthrow of Ngo Dinh Diem, May-November, 1963". The Pentagon Papers (en inglés) 2. Beacon Press. 1971. pp. 201–276. Consultado o 9 de xullo de 2018. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Jones, Howard (2003). Death of a generation : how the assassinations of Diem and JFK prolonged the Vietnam War (en inglés). Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780195176056. OCLC 50630482. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Encyclopedia of the Vietnam War : a political, social, and military history (en inglés) (Abridged ed.). Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO. 2000. ISBN 9781576070406. OCLC 46984209. 
  5. 5,0 5,1 5,2 Karnow, Stanley. Vietnam, a history (2º ed.). New York, N.Y.: Penguin Books. ISBN 9780670842186. OCLC 37144898. 
  6. 6,0 6,1 Hammer, Ellen Joy (1987). A death in November : America in Vietnam, 1963 (en inglés) (1st ed.). New York: E.P. Dutton. ISBN 9780525242109. OCLC 15317660. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]