Millo miúdo común

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Millo miúdo común
Millo miúdo, espiga
Millo miúdo, espiga
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Liliopsida
Subclase: Commelinidae
Orde: Poales
Familia: Poaceae
Subfamilia: Panicoideae
Tribo: Paniceae
Xénero: Panicum
Especie: P. miliaceum
Nome binomial
'Panicum miliaceum'
L.
Millo painzo

O millo miúdo común tamén coñecido coma paínzo común[1] (Panicum miliaceum), é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das poáceas.

Ilustración
Vista da planta

Descrición[editar | editar a fonte]

É unha planta robusta, escasamente a densamente hispida, anual; con talos de 30–150 cm de alto, a miúdo ramificada. Láminas foliares lineares a lanceoladas estreitas, de 1540 cm de longo, 8–24 mm de largo, cordadas a amplexicaules. Panícula estreitamente oblonga a piramidal, de 15–35 cm de longo, a ramificación apertada ou, ás veces laxa e dando á panícula un aspecto unilateral. Espículas sobre todo cara os extremos das pólas, ovadas a ovado-oblongas, (4 -) 4.5 a 5.5 mm de longo, glabras, agudas a curtamente acuminadas; inferior ovadas glumas, a metade a tres cuartos da lonxitude da espícula, 5-nervada, acuminadas, separado do resto da espícula dun curto entrenó; gluma superior 11-13-nervada; lema inferior 11-13-nervada, a pálea ausente ou reducida a unha escala de tempo moi curta; lema superior alaranxada ou amarelenta, lene e brillante, polo xeral persistente.

Distribución e hábitat[editar | editar a fonte]

Descoñécese tanto a localización do antergo salvaxe como do lugar onde se domesticou o millo miúdo común, mais sábese que as primeiras colleitas se deron tanto en Transcaucasia coma na China hai arredor de 7000 anos e suponse que pode ter sido domesticado independientemente en cada unha destas áreas. Aínda se cultiva extensivamente na India, Rusia, Oriente Medio, Turquía e Romanía. Nos Estados Unidos o paínzo cultívase principalmente coma comida para paxaros, véndese coma alimento dietético e por mor da súa carencia de glute puede ser incluído nas dietas dos celíacos.[2]

O millo miúdo común adáptase ben a case calquera tipo de solo e condición climática, ten un período de crecemento curto e necesita pouca auga. As súas necesidades de auga son seguramente as menores de entre todos os cereais principais. É unha cultura excelente para terras de secaño. As plantas acadan unha altura de até 100 cm. As sementes medran en espigas e son dun tamaño pequeno (2–3 mm) de cor crema, amarela, avermellada-alaranxada ou marróns.

O millo miúdo común é unha herba anual o mesmo ca todos os demais millos miúdos. Úsase nalgúns restaurantes.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Panicum miliaceum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 58. 1753.[2]

Etimoloxía

Panicum: nome xenérico que é un antigo nome do latín para o paínzo menor (Setaria italica).[3]

miliaceum: epíteto latíno, millo.

Sinonimia
  • Leptoloma miliacea (L.) Smyth
  • Milium esculentum Moench
  • Milium panicum Mill.
  • Panicum asperrimum Fisch.
  • Panicum asperrimum Fischer ex Jacq.
  • Panicum densepilosum Steud.
  • Panicum milium Pers.
  • Panicum ruderale (Kitag.) D.M.Chang
  • Panicum spontaneum Zhuk.[4][5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nomes vulgares galegos en Termos esenciais de botánica, Universidade de Santiago de Compostela, 2004; Gran dicionario Xerais da lingua galega Vigo, Xerais, 2009
  2. 2,0 2,1 "Millo miúdo común". Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultado o 25 de abril de 2014. 
  3. (en inglés) Watson L, Dallwitz MJ. (2008). "The grass genera of the world: descriptions, illustrations, identification, and information retrieval; including synonyms, morphology, anatomy, physiology, phytochemistry, cytology, classification, pathogens, world and local distribution, and references". The Grass Genera of the World. Consultado o 29 de xaneiro de 2010. 
  4. Millo miúdo común en PlantList
  5. "Millo miúdo común". World Checklist of Selected Plant Families. Consultado o 25-04-2014. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  1. Cabrera, A. L. 1970. Gramíneas. 4(2): 1–624. In A. L. Cabrera (ed.) Fl. Prov. Bos Aires. Instituto Nacional de Tecnología Agropecuaria, Bos Aires.
  2. Catasus Guerra, L. J. 1980. Nuevas especies de gramíneas para Cuba. Acta Bot. Cub. 4: 1–11.
  3. Correll, D. S. & M. C. Johnston. 1970. Man. Vasc. Pl. Texas i–xv, 1–1881. The University of Texas at Dallas, Richardson.
  4. Cronquist, A.J., A. H. Holmgren, N. H. Holmgren & Reveal. 1977. Vascular Plants of the Intermountain West, U.S.A. 6: 1–584. In A.J. Cronquist, A. H. Holmgren, N. H. Holmgren, J. L. Reveal & P. K. Holmgren (eds.) Intermount. Fl.. Hafner Pub. Co., Nova York.
  5. Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
  6. Filgueiras, T. S. 1991. A floristic analysis of the Gramineae of Brazil's Distrito Federal and a list of the species occurring in the area. Edinburgh J. Bot. 48: 73–80.
  7. Forzza, R. C. 2010. Lista de espécies Flora do Brasil http://floradobrasil.jbrj.gov.br/2010. Jardim Botânico do Rio de Janeiro, Río de Xaneiro.
  8. Funk, V. A., P. E. Berry, S. Alexander, T. H. Hollowell & C. L. Kelloff. 2007. Checklist of the Plants of the Guiana Shield (Venezuela: Amazonas, Bolivar, Delta Amacuro; Guyana, Surinam, French Guiana). Contr. U.S. Natl. Herb. 55: 1–584. View in Biodiversity Heritage Library
  9. Gibbs Russell, G. E., W. G. M. Welman, E. Retief, K. L. Immelman, G. Germishuizen, B. J. Pienaar, M. Van Wyk & A. Nicholas. 1987. List of species of southern African plants. Mem. Bot. Surv. S. Africa 2(1–2): 1–152(pt. 1), 1–270(pt. 2).
  10. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1968. The Pteridophytoa, Gymnospermae and Monocotyledoneae. 1: 1–482. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, Nova York.
  11. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
  12. Great Plains Flora Association. 1986. Fl. Great Plains i–vii, 1–1392. University Press of Kansas, Lawrence.