Maximino Cacheiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Maximino Cacheiro
Nacemento19 de febreiro de 1943
 A Coruña
Falecemento29 de maio de 2020
 Vigo
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónprofesor e escritor
editar datos en Wikidata ]

Maximino Cacheiro Varela, nado na Coruña en 1943, e finado en Vigo o 29 de maio de 2020[1], foi un ensaísta, teórico da literatura, antólogo, poeta e profesor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fixo o bacharelato e a carreira de Maxisterio na cidade natal. Viuse obrigado a exiliarse en 1967 por motivos políticos, unha situación que se prolongou até 1976 en París e que tivo a súa continuación, outros sete anos, en Venezuela. En Venezuela foi profesor da Universidade Central de Venezuela e da Andrés Bello. En París obtivo o título de Licenciado en Filoloxía Hispánica e foi doutor en "Estudos Ibéricos" pola Sorbona, mestrado en Etnoloxía e diplomado en Estudos Superiores Cinematográficos. Foi profesor titular de Literatura Hispanoamericana na Universidade de Vigo.

Obras[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Diccionario Conceptual Lezamiano.
  • Glosario lingüístico sobre Roland Barthes, 1977.
  • O mar na poesía galega, 1985, Ediciós do Castro.
  • Poetisas galegas do século XX, 1987, autoedición.
  • América na poesía galega, 1993, Deputación da Coruña.
  • Retrato hablado de José Antonio Rial, 1995, Ateneo de Los Teques.
  • L'aube du désir un étude de Primeras Poesías de Luis Cernuda, 1996, Gamesal.
  • Letras e figuras. Con Galicia ao fondo, 2000, Tórculo Edicións.
  • Os escritores galegos e Iberoamérica, 2000, Universidade de Vigo.
  • Diccionario de símbolos y personajes en Paradiso y Oppiano Licario de José Lezama Lima, 2001, Universidade de Vigo.
  • O mar na poesía e pintura galegas, 2002, Deputación de Pontevedra. Con Francisco Pablos.
  • A vellez na poesía galega, 2002, Baía Edicións.[2]
  • Poemas de amor da Xeración dos 50, 2004, Tórculo Edicións.
  • La poesía en Pedro Páramo, 2004, Huerga y Fierro.
  • Amor en feminino. Antoloxía das poetas galegas: de Rosalía á xeración dos 80, 2006, Baía Edicións.
  • El sentido irisado, leyendo "Paradiso" de Lezama Lima, 2010, Academia del Hispanismo.

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Memorial do exilio, 1994. Foi traducida ao ruso.[3]
  • O tremor do amor, 1997, Suaver.
  • Fulgor del fetiche lezamiano, 2001, Verbum.
  • A iluminación do mar, 2004. Editorial Toxosoutos.[4]
  • Latidos del exilio, 2002, Verbum.
  • Relampos do existir, 2005, Editorial Toxosoutos.[5]
  • Onde se irisa a flor, 2006, Deputación de Pontevedra.
  • Música irisiada, 2012, La Biblioteca del Laberinto.
  • Mar e lume, 2015, Toxosoutos, antoloxía que reúne a súa obra poética completa en galego: Latexos do exilio, O tremor do amor, Fulgor do fetiche lezamiano, A iluminación do mar, Relampos do existir, Onde se irisa a flor e A música irisada.[6]

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Historias da pintura. Odas aos pintores galegos, 2009, Toxosoutos.[7]
  • Historias da Boule D'or. Contos da paixón erótica, 2011, Toxosoutos.[8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Morreu Maximino Cacheiro Varela". Luzes. 29 de maio de 2020. 
  2. A vellez na poesía galega na páxina web de Baía Edicións.
  3. "Pamiat izgnaniya". Biblioteca da Tradución Galega. Arquivado dende o orixinal o 02/06/2020. Consultado o 28/10/2019. 
  4. A iluminación do mar na páxina web de Toxosoutos.
  5. Relampos do existir na páxina web de Toxosoutos.
  6. Mar e lume na páxina web de Toxosoutos.
  7. Historias da pintura na páxina web de Toxosoutos.
  8. Historias da Boule D'or na páxina web de Toxosoutos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]