Matriona Necheporchukova
Matriona Semyonovna Nazdracheva (de nacemento Necheporchukova), nada en Volchiy Yar (RSS de Ucraína) o 3 de abril de 1924 –e finada en Stavropol (Rusia) o 22 de marzo de 2017 foi unha médica de combate do Exército Vermello que rescatou 250 soldados e oficiais feridos durante a Segunda Guerra Mundial. O 15 de maio de 1946 foi galardoada coa Orde de Gloria de 1ª clase e converteuse nunha das catro mulleres en recibir as tres clases desa orde.
Primeiros anos
[editar | editar a fonte]Necheporchukova naceu na aldea de Volchiy Yar nunha familia campesiña ucraína. Despois da morte dos seus pais en 1933 viviu nun internado local e en 1939 completou sétimo grao, o remate da súa educación secundaria. Tras graduarse en 1941 da Escola de Enfermaría Obstétrica Balakleyevskaya, traballou como enfermeira nun hospital local. Ela quixo unirse ás filas do Exército Vermello antes, pero o exército nazi ocupou Kharkhov, a rexión onde vivía, pouco despois do comezo da guerra. Anteriormente fora rexeitada por ser demasiado nova cando comezou a guerra.
Traxectoria militar
[editar | editar a fonte]Necheporchukova logrou unirse ao Partido Comunista e alistarse no Exército Vermello como médico en 1943, pouco despois de as forzas alemás seren expulsadas da súa cidade natal. Esa primavera o seu rexemento foi despregado en primeira liña e o seu primeiro día de batalla proporcionou primeiros auxilios a 15 soldados feridos. Despois da ofensiva soviética en Kíiv cruzou o Dniéper en outubro cunha compañía médica baixo un forte lume inimigo. Despois de cruzar o río levou os feridos da batalla ás balsas malia a forte presenza de lume de morteiro inimigo, artillaría e ataques con bombas. Durante case unha semana continuou a facelo con escasas horas de sono e pronto foi galardoada coa Medalla Pola Coraxe.
As forzas soviéticas cruzaron o río Vístula en Polonia o 1 de agosto de 1944. Necheporchukova foi a primeira persoa da súa compañía médica en entrar no río e dirixirse cara á cabeza de ponte na costa oeste, onde xa se estaban producindo intensos combates. Proporcionou primeiros auxilios a uns 60 soldados, e sacou 26 deles do campo de batalla para poñelos a salvo onde non chegaba o lume de artillaría. Por eses feitos concedéuselle a Orde de Gloria de 3ª clase ese mes.
Durante a ofensiva no Vístula-Oder, en xaneiro de 1945, Necheporchukova permaneceu en Radom tras o resto da unidade con varios médicos para atender uns 30 feridos mentres esperaban que as ambulancias os recollesen. O 18 de xaneiro un grupo de soldados da Wehrmacht que pasou polas liñas soviéticas irrompeu no refuxio onde se atopaban os feridos, pero ela e os outros médicos lograron repeler o ataque. Un día despois chegaron as ambulancias e marchouse para volver co seu rexemento. Noutro incidente proporcionou primeiros auxilios a 51 soldados feridos na beira do Oder, 27 deles en estado grave. Polo seu desempeño en Radom e Oder concedéuselle a Orde de Gloria de 2ª clase.[1]
Durante a batalla de Berlín, como nos cruzamentos dos ríos Spree e Oder, sacou 78 soldados feridos do campo de batalla baixo un forte lume inimigo. Negouse a ir ao hospital despois de sufrir unha ferida de metralla na perna. En Berlín matou varios soldados alemáns que comezaban a achegarse aos feridos que estaba a tratar. Polas súas accións nesas ofensivas concedéuselle a súa terceira Orde de Gloria.[1]
Despois da guerra
[editar | editar a fonte]Despois da guerra casou cun compañeiro veterano, o operador de radio Viktor Stepanovich Nazdrachev. Entre 1945 e 1950 viviron na Alemaña Oriental antes de mudarse a Dmitrievskoe (Stavropol). En 1965 mudáronse a Krasnogvardeiskoie, onde viviron até 1977. Ese ano regresou á cidade de Stavropol, onde viviu o resto da súa vida. En 2016, no seu 92º aniversario, recibiu unha chamada telefónica do presidente ruso Vladimir Putin agradecéndolle a súa valentía na guerra. Morreu o 22 de marzo de 2017 e foi enterrada no cemiterio de Ignatievski.[2]
Premios
[editar | editar a fonte]- Orde de Gloria de 3ª clase (11 de agosto de 1944), 2ª clase (13 de abril de 1945) e 1ª clase (15 de maio de 1946)
- Medalla Pola Coraxe (24 de outubro de 1943)
- Medalla Florence Nightingale (12 de maio de 1973)
- Orde da Guerra Patriótica de 1ª clase (11 de marzo de 1985)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 "Полный кавалер ордена Славы Нечепорчукова (Наздрачёва) Матрёна Семёновна". War Heroes (en ruso).
- ↑ "Путин поздравил полного кавалера ордена Славы Матрену Нечепорчукову с днем рождения". ТАСС (en ruso). 3 de abril de 2016. Consultado o 1 de xaneiro de 2026.
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Cottam, Kazimiera (1998). Women in War and Resistance: Selected Biographies of Soviet Women Soldiers (en inglés). Newburyport, MA: Focus Publishing/R. Pullins Co. ISBN 1585101605. OCLC 228063546.
- Simonov, Andrei; Chudinova, Svetlana (2017). Женщины - Герои Советского Союза и России (en ruso). Moscova: Russian Knights Foundation and Museum of Technology Vadim Zadorozhny. ISBN 9785990960701. OCLC 1019634607.
