Maryse Condé

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Maryse Condé
Maryse Condé.jpg
Nacemento11 de febreiro de 1937
 Pointe-à-Pitre
NacionalidadeFrancia
Alma máterUniversidade de París e Lycée Fénelon, Paris
Ocupaciónescritora, catedrática e escritora de literatura infantil
PremiosCabaleiro da Lexión de Honra, Grand Officer of the National Order of Merit, Commandeur des Arts et des Lettres‎, Bolsa de estudos Guggenheim, grand prix du roman métis, Grand Prix Metropolis bleu, New Academy Prize in Literature, Grand Cross of the National Order of Merit, grande oficial da Lexión de Honor e Commander of the National Order of Merit
editar datos en Wikidata ]
Maryse Condé

Maryse Condé, de nome real Maryse Philcox, nada en Pointe-à-Pitre en 1937, é unha escritora de Guadalupe, un departamento francés de ultramar.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dunha familia acomodada, estudou inglés na Sorbona. En 1959 casou co actor africano Mamadou Condé, logo de graduarse ensinou en Bingerville (Costa do Marfil), Guinea e Ghana. En 1981 casou con Richard Philcox, o tradutor das súas obras ao inglés. Foi así mesmo profesora da Universidade de Columbia. As novelas de Condé exploran as cuestións de xénero, raza e cultura en diferentes lugares e épocas históricas. Ségou e a súa obra máis coñecida.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Hérémakhonon. París: Union générale d'édition, 1976.
  • Une Saison à Rihata. París: Robert Laffont, 1981.
  • Ségou: Les Murailles de terre. París: Robert Laffont, 1984.
  • Ségou II: La Terre en miettes. París: Robert Laffont, 1985.
  • Pays mêlé, suivi de Nanna-ya. París: Hatier, 1985.
  • Moi, Tituba, sorcière noire de Salem. París: Mercure de France, 1986.
  • La Vie scélérate. París: Seghers, 1987.
  • Traversée de la Mangrove. París: Mercure de France, 1989.
  • Les Derniers Rois Mages. París: Mercure, 1992.
  • La Colonie du Nouveau Monde. París: Laffont, 1993.
  • La Migration des coeurs. París: Laffont, 1995.
  • Desirada. París: Laffont, 1997.
  • Le Coeur à rire et à pleurer, contes vrais de mon enfance. París: Laffont, 1999.
  • Célanire cou-coupé. París: Laffont, 2000.
  • La Belle Créole. París: Mercure, 2001.
  • Histoire de la femme cannibale. París: Mercure, 2003.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Nobel de literatura alternativo en 2018.[1][2]

Notas[editar | editar a fonte]

----

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.