María de Maeztu

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
María de Maeztu
María Maeztu.JPG
Nome completoMaría de Maeztu y Whitney
Nacemento18 de xullo de 1881
 Vitoria
Falecemento7 de xaneiro de 1948
 Mar del Plata
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Salamanca
Ocupaciónpedagoga
IrmánsGustavo de Maeztu e Ramiro de Maeztu
editar datos en Wikidata ]

María de Maeztu Whitney, nada en Vitoria o 18 de xullo de 1881 e finada en Mar del Plata o 7 de xaneiro de 1948, foi unha pedagoga e humanista española. Irmá de Ramiro de Maeztu e Gonzalo de Maeztu, dirixiu e impulsou a Residencia de Señoritas entre 1915 e 1936, formou parte da xunta directora do Instituto-Escuela e presidiu o Lyceum Club Femenino (1926-1936). Morreu exiliada en Arxentina ós 66 anos de idade.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O seu fai foi o enxeñeiro Manuel de Maeztu Rodríguez, facendado cubano de orixe navarra, e Juana Whitney, filla dun diplomático inglés.​ Establecidos en Vitoria, o pai morreu en Cuba e houbo problemas administrativos coa herdanza, deixando a Juana Whitney e os seus cinco fillos, Ramiro, Ángela, Miguel, María e Gustavo, en situación precaria. María licenciouse pola escola normal de maxisterio de Vitoria (1896-98). A familia tivo que trasladarse a Bilbao, onde Juana abriu a Academia Anglo-Francesa, especie de 'residencia de señoritas'. Nela, a súa filla María colaborou de xeito activo.

No 1902 comenzou a exercer como mestra nunha escola pública de Santander, dende onde foi trasladada a Bilbao cinco meses despois; rematando en Madrid en 1909. Da su experiencia como mestra chegará a conclusións como a formulada na Universidade de Oviedo máis tarde:

Es verdad el dicho antiguo de que la letra con sangre entra, pero no ha de ser con la del niño, sino con la del maestro. (É verdade o dito antigo de que a letra con sangue entra, pero non ha ser como a do neno, senón coa do mestre)

Seguiu mentres a súa formación universitaria. Tivo o bacharel no 1907 no instituto de Vitoria en e dous anos despois matriculouse como alumna non oficial na Universidade de Salamanca, e seguindo en Madrid, onde se licenciou en Filosofía e Letras en 1915.

Foi pensionada pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas a partir de 1908. O seu coñecemento de idiomas e espírito fixérona idónea para varios proxectos.

Notas

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]