María Beatriz Aniceto Pardo
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 1965  (59/60 anos)Páez, Colombia |
| Grupo étnico | Pobo nasa |
| Actividade | |
| Ocupación | activista, líder amerindia |
María Beatriz Aniceto Pardo, nada en Páez en 1965, é unha política e líder indíxena do pobo nasa, recoñecida principalmente polo seu activismo a prol da defensa do territorio indíxena e a resistencia pacífica á guerra.[1][2]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]María Beatriz Aniceto Pardo é a terceira de oito irmáns. A súa infancia transcorreu nun rancho de cana situado na verea de Agua Bendita, resgardo de Avirama no concello de Tierradentro, Cauca. É filla de indíxenas, dedicados principalmente ao cultivo de feixóns. Aos 9 anos iniciou os seus estudos primarios en escolas situadas nas vereas de Chicaquio e La Muralla. Aos 11 anos, abandonou os seus estudos e á súa familia e trasladouse á cidade de Bogotá, onde residiu no barrio San Fernando, onde foi vítima de malos tratos físicos. Escapou de devandito lugar e dende entón empezou un tránsito como "escrava" na casa dunha familia de apelido Chávez, entre o concello de Saldaña, Tolima e Bogotá. María Beatriz Aniceto Pardo ten tres fillos, un dos cales bautizou como Sekdih.
Como activista social María Beatriz Aniceto Pardo exerceu como coordinadora do Programa Muller do Consello Rexional Indíxena do Cauca (Cric) da ONIC e da Ruta Pacífica de Mulleres. Tamén foi escollida para ser gobernadora do seu cabido indíxena en 1998 e 1999.[3]
É líder da Asociación de Cabidos Nasa Chxachxa, en particular do resgardo Avirama, situado no concello de Tierradentro, Cauca.[1]
En 2005 foi nomeada xunto a outras 20 mulleres colombianas, ao Premio Nobel de Paz no marco da iniciativa 1000 Mulleres para o Premio Nobel da Paz 2005. Nas eleccións lexislativas de 2015 foi elixida concelleira do concello de Páez (Belalcazar), departamento do Cauca, polo Partido Alianza Social Independente, con 312 votos, equivalentes ao 3,03 % do censo electoral do seu concello.[4][5] En devandita corporación desempéñase na Comisión Terceira permanente de orzamento e facenda.[6]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 El Tiempo, Redacción Nacional (1 de xullo de 2005). "DOCE COLOMBIANAS, POR EL NOBEL" (en castelán). Consultado o 28 de marzo de 2016.
- ↑ El Universal (20 de setembro de 2010). "La voz de las Mujeres de paz" (en castelán). Consultado o 28 de marzo de 2016.
- ↑ Proclama del Cauca (9 de setembro de 2010). "Caucanas Ejemplares" (en castelán). Consultado o 28 de marzo de 2016.
- ↑ Colombia.com (25 de outubro de 2015). "Resultado Elecciones Concejo Municipal de Paéz" (en castelán). Consultado o 28 de marzo de 2016.
- ↑ Registraduría Nacional del Estado Civil (25 de outubro de 2015). "Elecciones de Autoridades Locales" (en español). Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2016. Consultado o 28 de marzo de 2016.
- ↑ Concello Municipal de Paéz (22 de xuño de 2015). "Comisiones del concejo" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 8 de abril de 2016. Consultado o 28 de marzo de 2016.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Fonseca, Linsu (2008). Una Colombia que nos queda, Segunda edición. AECID e Fundación Mujer y Futuro, Bucaramanga, Colombia. ISBN 9789584416155.
