Maaria Eira

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Maaria Eira
Maaria-Eira.jpg
Nome completoSaskia Marjatta Suomalainen
AlcumeMaaria Eira
Nacemento23 de outubro de 1924
Lugar de nacementoHelsinqui
Falecemento19 de xuño de 1999
Lugar de falecementoRoma
Causainfarto agudo de miocardio
NacionalidadeFinlandia
Ocupaciónactriz de cinema e cantante de ópera
PaiYrjö Suomalainen
IrmánsKari Suomalainen
editar datos en Wikidata ]

Maaria Eira, tamén coñecida como Saskia Marjatta D'Onofrio e nada co apelido Suomalainen en Helsinqui o 23 de outubro de 1924 e finada en Roma o 19 de xuño de 1999 [1], foi unha soprano finlandesa, que se fixo popular no seu país como protagonista de catro filmes musicais realizados en 1944 e 1954.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Procedente dunha familia de artistas, seu avó materno fora o escultor Emil Wikström, seu pai o escritor e violinista Yrjö Suomalainen e súa nai a bailarina de ballet Estelle Wikström. O seu irmán maior, Kari Suomalainen, foi un recoñecido debuxante de prensa.

Maaria asistiu á escola de ballet da Ópera Finlandesa entre 1928 e 1936 e estudou canto con Olavi Nyberg. En 1942[2], con 19 anos, debutou na Ópera Nacional no papel de Gilda no Rigoletto de Giuseppe Verdi e apareceu como solista noutras producións operísticas. A súa beleza e carisma artístico chamou a atención do mundo cinematográfico e recibiu ofertas entrar no mundo do cinema, e así en 1944 protagonizou dous filmes musicais, Ballaadi de Toivo Särkkäa e mais Miesmalli de Ossi Elstelä. A crítica recoñeceu o seu valor artístico mais criticou a súa falta de formación interpretativa.

En 1946 marchou a Estocolmo para perfeccionar o seu canto, estudou baixo a dirección de Britta von Vegesack e en 1948 pasou a colaborar coa Ópera Real de Suecia. O repertorio de Eira nesta súa etapa sueca estaba centrouse en papeis coloratura como o de Philine no Mignon de Ambroise Thomas ou o de Juliette do Roméo et Juliette de Charles Gounod. En 1950 o encontro con Beniamino Gigli[3] foi decisivo na súa carreira, e polo seu consello marchou a Roma para estudar con Marcantoni e alí se aveciñou definitivamente.

En 1951 gañou o Concurso Internacional de ópera do Teatro da Ópera de Roma e da Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Cantou en diversos escenarios de Italia e outros países europeos e mais nos Estados Unidos. No ano 1954 viu a estrea de dous filmes musicais finlandeses que a tiñan como protagonista, Onnelliset de Hannu Leminen e Mä oksalla ylimmällä de Jack Witikka. E tamén nese ano de 1954 coñeceu á soprano Toti Dal Monte que traballaba como profesora de canto, e converteuse na súa discípula e na súa man dereita. En 1956 acompañouna a Moscova e actuou como modelo de canto durante as clases. Na súa etapa italiana representou papeis máis dramáticos, e a partir da década de 1960 e durante vinte anos exerceu como directora de ópera[4].

Papeis[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Maaria Eiran muistokirjoitus Helsingin Sanomissa.". Arquivado dende o orixinal o 10 de xullo de 2020. Consultado o 08 de xullo de 2020. 
  2. Ruth-Esther Hillila e Barbara Blanchard Hong (1997). Historical Dictionary of the Music and Musicians of Finland. Greenwood. p. 58. 
  3. "Maaria Eira, Rooma". yle. 3 de agosto de 2008. 
  4. Pia Maria Montonen (2014). Valtakunnan miniä. Brita Kekkonen. WSOY.