Músculo ciliar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Músculo ciliar
Gray872.png
A coroide e o iris. (o músculo ciliar está na preto da parte superior.)
Latín musculus ciliaris
Gray's subject #225 1011
Orixe 1) fibras lonxitudinais → esporón escleral; 2) fibras circulares → circundan a raíz do iris[1]
Inserción    1) fibras lonxitudinais → procesos ciliares, 2) fibras circulares → circundan a raíz do iris[1]
Vascularización arterias ciliares posteriores longas
Innervación nervios ciliares curtos
Desde o nervio oculomotor
A través do ganglio ciliar
Accións acomodación e regulación do poro da rede trabecular


O músculo ciliar é un anel muscular liso[2][3] situado na capa media (capa vascular) do ollo humano que controla a acomodación do ollo para ver obxectos situados a maior ou menor distancia e regula o fluxo de humor acuoso no canal de Schlemm do ollo. Fai cambiar a forma do cristalino, pero non o tamaño da pupila, do que se encarga o esfínter da pupila. Cando os músculos ciliares se contraen o cristalino faise máis esférico, ten maior potencia de refracción e permite enfocar obxectos próximos. Cando estes músculos se relaxan vense mellor os obxectos que están lonxe.

Estrutura[editar | editar a fonte]

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

O músculo ciliar desenvólvese a partir do mesoderma dentro da coroide[4] e considérase un derivado da crista neural cranial.

Inervación[editar | editar a fonte]

O músculo ciliar recibe fibras nerviosas do parasimpático e doi simpático procedentes do ganglio ciliar chamadas nervios ciliares curtos. Estas fibras postganglionares forman parte do par cranial III (nervio oculomotor).[5] Os sinais simpáticos postsinápticos que se orixinan no ganglio cervical superior son transportados polo nervio nasociliar ou esténdense directamente desde o plexo carotídeo interno e pasan a través do ganglio ciliar. A activación simpática (adrenérxica) dos receptores beta-2 do músculo causan a relaxación e incrementan o tamaño do corpo ciliar. Isto tensa as fibras da zónula e o cristalino estírase e aplánase, o que fai decrecer o seu poder refractivo para pode ver mellor os obxectos que están afastados.

Os sinais parasimpáticos presinápticos que se orixinan no núcleo de Edinger-Westphal son transportados polo par cranial III (o nervio oculomotor) e viaxan a través do ganglio ciliar. A activación parasimpática dos receptores muscarínicos M3 fai que o músculo ciliar se contraia, o que ten como efecto a diminución do diámetro do anel do músculo ciliar. As fibras da zónula reláxanse e o cristalino faise máis esférico, incrementando o seu poder de refracción e permitindo a visión de obxectos próximos.

O ton parasimpático é dominante sobre o ton adrenérxico.[6]

Función[editar | editar a fonte]

Acomodación[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Acomodación do ollo.

As fibras ciliares segundo a súa orientación poden ser fibras circulares,[7] lonxitudinais (meridionais) ou radiais.[8]

Segundo a teoría de Hermann von Helmholtz, as fibras musculares ciliares afectan ás fibras da zónula do ollo humano (fibras que sosteñen e manteñen suspendido o cristalino na súa posición durante a acomodación do ollo, tamén chamadas ligamento suspensor do cristalino), permitindo que se produzan cambios na forma do cristalino para enfocar a luz como mellor conveña. Cando o músculo ciliar se contrae, impúlsase cara adiante e move a rexión frontal cara o eixe do ollo. Isto relaxa a tensión no cristalino causada polas fibras zonulares (fibras que sosteñen ou aplanan a lente). Esta liberación da tensión nas fibras zonulares causa que o cristalino se faga máis esférico, adaptándose así para enfocar a curta distancia. No caso contrario, a relaxación do músculo ciliar causa que as fibras zonulares estean tensas, aplanando o cristalino, incrementando a distancia focal,[9] e enfocando para a visión de obxectos que están a maior distancia. Aínda que a teoría de Helmholtz foi amplamente aceptada desde 1855, o seu mecanismo aínda é controvertido. Hai teorías alternativas para a acomodación propostas por L. Johnson, M. Tscherning, e Ronald A. Schachar.[2]

Tamaño de poro do retículo microtrabecular[editar | editar a fonte]

A contracción e relaxación das fibras lonxitudinais, que se insiren no retículo trabecular na cámara anterior do ollo, causa un incremento e decrecemento no tamaño do poro do retículo trabecular, respectivamente. Os poros grandes facilitan que o humor acuoso flúa ao canal de Schlemm, o os poros pequenos impídeno.[10]

Importancia clínica[editar | editar a fonte]

Glaucoma[editar | editar a fonte]

O glaucoma de ángulo aberto e o de ángulo pechado poden tratarse con agonistas do receptor muscarínico (por exemplo, a pilocarpina), que causan unha rápida miose e a contracción dos músculos ciliares, abrindo o retículo trabecular, facilitando a drenaxe do humor acuoso no canal de Schlemm e, finalmente, facendo decrecer a presión intraocular.[11]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Gest, Thomas R; Burkel, William E. "Anatomy Tables - Eye." Medical Gross Anatomy. 2000. University of Michigan Medical School. January 5, 2010 Umich.edu Arquivado 26 de maio de 2010 en Wayback Machine.
  2. 2,0 2,1 Kleinmann, Guy MD; Kim, Hee Joon MD; Yee, Richard W. MD (2006). "Scleral Expansion Procedure for the Correction of Presbyopia." (article) International Ophthalmology Clinics. 46(3):1-12. Lippincott Williams & Wilkins, Inc.  ISSN: 0020-8167.
  3. Schachar, Ronald A. (2012). "Anatomy and Physiology." (Chapter 4) The Mechanism of Accommodation and Presbyopia. Kugler Publications.  ISBN 978-90-6299-233-1.
  4. Dudek RW, Fix JD (2004). "Eye" (chapter 9). Embryology - Board Review Series (3rd edition, illustrated). Lippincott Williams & Wilkins. p. 92. ISBN 0-7817-5726-6, ISBN 978-0-7817-5726-3. Books.Google.com, Retrieved January 17, 2010.
  5. Moore KL, Dalley AF (2006). "Head (chapter 7)". Clinically Oriented Anatomy (5th ed.). Lippincott Williams & Wilkins. p. 972. ISBN 0-7817-3639-0. 
  6. Brunton LL, Blumenthal DK, Murri N, Dandan RH, Knollmann BC (2011). "Agents Acting at the Neuromuscular Junction & Autonomic Ganglia (chapter 11)". Goodman & Gilman's The Pharmacological Basis of Therapeutics (12th ed.). McGraw-Hill. p. 2138. ISBN 978-0-07-162442-8. 
  7. Sampaolesi R, Sampaolesi JR, Zárate G (2009). "Ocular Embryology with Special Reference to Chamber Angle Development" (chapter 8). The Glaucomas - Pediatric Glaucomas (volume 1). Springer Berlin Heidelberg. pp. 61–69. ISBN 978-3-540-69146-4. Springerlink.com
  8. Riordan-Eva Paul, "Chapter 1. Anatomy & Embryology of the Eye" (Chapter). Riordan-Eva P, Whitcher JP (2008). Vaughan & Asbury's General Ophthalmology (17th ed.). McGraw-Hill.  AccessMedicine.com Arquivado 06 de xullo de 2009 en Wayback Machine.
  9. Hardman JG, Limbird LE, Gilman AG (2006). "Table 6-1". Goodman & Gilman's The Pharmacological Basis of Therapeutics (11th Edition ed.). New York: McGraw-Hill. pp. 143–145. ISBN 0-07-142280-3. 
  10. Salmon John F, "Chapter 11. Glaucoma" (Chapter). Riordan-Eva P, Whitcher JP (2008). Vaughan & Asbury's General Ophthalmology (17th ed.). McGraw-Hill.  AccessMedicine.com Arquivado 06 de xullo de 2009 en Wayback Machine.
  11. Le, Tao T.; Cai, Xumei; Waples-Trefil, Flora. "QID: 22067". USMLERx. MedIQ Learning, LLC. 2006–2010. 13 January 2010 Usmlerx.com Arquivado 26 de outubro de 2012 en Wayback Machine.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]