Lucia Berlin

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Lucia Berlin
Nacemento12 de novembro de 1936
 Juneau
Falecemento12 de novembro de 2004
 Marina del Rey
NacionalidadeEstados Unidos de América
Ocupaciónescritora
PremiosAmerican Book Awards
editar datos en Wikidata ]

Lucia Brown Berlin, nada en Juneau o 12 de novembro de 1936, finada en Marina del Rey o 12 de novembro de 2004, foi unha escritora e profesora universitaria estadounidense.[1][2] Só obtivo notoriedade once anos tras a súa morte, en agosto de 2015, coa publicación por Farrar, Straus and Giroux do volume de historias seleccionadas, A Manual for Cleaning Women editado por Stephen Emerson. Chegou á lista dos best-sellers de New York Times a súa segunda semana, e as semanas seguintes superou todos os seus libros anteriores combinados.[3][4] A pesar da colección non ser elixíbel para os premios anuais (porque a autora falecera, ou porque se trataba de material recollido),  foi nomeada para un gran número de listas de fin de ano, incluíndo o New York Times Book Reviews "10 Mellores Libros de 2015."[5] Tamén foi unha das finalistas do Premio Kirkus.[6]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Berlin naceu en Juneau, en Alasca, e pasou a súa infancia en movemento, seguindo a carreira do seu pai como enxeñeiro de minas. A familia viviu en campamentos mineiros no estado de Idaho, Montana e Arizona, e Chile, onde Lucia pasou a maior parte da súa xuventude. Como adulta, viviu no Novo México, México, California do Norte e do Sur e no Colorado.[7]

Está enterrada no Green Mountain Cemetery, en Boulden, Colorado. A súa lápida ten unha cita da súa obra Welcome Home[8]:

They call it heartache because missing someone is an actual physical pain, in your blood and bones.

Obra[editar | editar a fonte]

Berlin comezou a publicar relativamente tarde na vida, so o incentivo e, ás veces, a tutela do poeta Ed Dorn. A súa pequena colección, Angels Laundromat, foi publicada en 1981, mais as súas historias publicadas foron escritas en 1960. Varias das súas historias apareceron en revistas como The Atlantic e The Noble Savage de Saul Bellow. Berlin publicou seis colectáneas de contos, mais a maioría do seu traballo pode ser encontrado nos tres últimos volumes da Black Sparrow Books: Homesick: New and Selected Stories (1990), So Long: Stories 1987-92 (1993) e Where I Live Now: Stories 1993-98 (1999).

A súa historia dunha páxina "My Jockey", de cinco parágrafos, gañou o Jack London Short Prize de 1985. Berlin tamén gañou un American Book Award en 1991 para Homesick, e foi premiada cunha bolsa do National Endowment for the Arts.[9]

Obras[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Lucia B Berlin - United States Social Security Death Index". 
  2. "Lucia Berlin’s Roving, Rowdy Life Is Reflected in a Book of Her Stories". The New York Times. 16 de agosto de 2015. 
  3. "Best Sellers - The New York Times". 
  4. "11 Years After Her Death, Lucia Berlin Is Finally a Bestselling Author". 
  5. "The 10 Best Books of 2015". The New York Times. 2015-12-03. ISSN 0362-4331. Consultado o 2015-12-05. 
  6. "2015 Finalists: fiction | Kirkus Reviews". Kirkus Reviews (en inglés). Consultado o 2015-12-05. 
  7. Davis, Lydia (12 de agosto de 2015). "The Story Is the Thing: On Lucia Berlin". The New Yorker. Consultado o 17 de agosto de 2015. Adapted from the foreword to A Manual for Cleaning Women: Selected Stories, by Lucia Berlin 
  8. "Lápida da autora". Find a Grave. 
  9. Ensslin, John C. (18 de novembro 2004). "Lucia Berlin, 68, acclaimed fiction writer". Rocky Mountain News. Arquivado dende o orixinal o 04 de december de 2018. Consultado o 17 de agosto de 2015.