Lidia Litviak

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Lidia Litviak
Герой Советского Союза Лидия Литвяк.JPG
Nacemento18 de agosto de 1921
Lugar de nacementoMoscova
Falecemento1 de agosto de 1943
Lugar de falecementoBacia Donets
CausaMorto en combate
SoterradaDmytrivka
NacionalidadeUnión Soviética
Ocupaciónpiloto de guerra, militar e as da aviación
CónxuxeAleksey Frolovich Solomatin
PremiosOrde de Lenin, Orde do Estandarte Vermello, Heroe da Unión Soviética, Orde da Guerra Patria de 1ª Clase e Orde da Estrela Vermella
editar datos en Wikidata ]

Lidia Vladimirovna Litviak (en ruso: Лидия (Лилия) Владимировна Литвяк), tamén coñecida como Lilia Litviak, nada en Moscova o 18 de agosto de 1921 e finada o 1 de agosto de 1943, foi unha piloto de caza da Forza Aérea Soviética durante a Segunda Guerra Mundial. As súas accións na Batalla de Stalingrado valéronlle o seu alcume: a Rosa Branca de Stalingrado.

Con doce vitorias en solitario e entre dúas a catro compartidas, foi unha das únicas dúas ases de combate femininas da historia militar mundial, xunto á súa camarada Katia Budanova.[1][2] Litviak ostenta na actualidade o récord de derrubamentos en combate real por unha única muller. Por todo isto, e tendo desaparecido en acción durante a batalla de Kursk, foi recoñecida postumamente como Heroína da Unión Soviética.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Formación[editar | editar a fonte]

Nacida en Moscova, gustáballe a aviación dende pequena. Aos 14 anos uniuse a un aeroclub popular soviético e aos 15 pilotou un avión por primeira vez. Obtivo a licenza de piloto deportivo aos 16 anos e a finais dos anos 30 recibiu a licenza de instrutora de voo.[3]

Segunda Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Un avión de caza soviético Lavochkin La-5, o tipo co que Lídiya obtivo as súas primeiras vitorias.

Ao comezar a invasión nazi da Unión Soviética en xuño de 1941, quixo unirse voluntariamente a unha unidade de aviación militar, pero foi rexeitada pola súa falta de experiencia. Tras esaxerar o seu historial de voo de preguerra en 100 horas de voo, logrou que a admitisen no 586º Rexemento de Cazas (586 IAP) creado por Marina Raskova e composto unicamente por mulleres. Alí adestrouse aos mandos dun avión de caza Iakovlev Iak-1.

Vitoriosa no rexemento dos homes[editar | editar a fonte]

Levou a cabo as súas primeiras misións de combate durante o verán de 1942, sobre Saratov. En setembro asignárona —xunto a Katia Budánova, outras seis mulleres piloto e persoal de terra feminino— ao 437 IAP, un rexemento masculino corrente que loitaba en Stalingrado, onde estaban a sufrir perdas cuantiosas. Alí pilotou un caza Lavochkin La-5 e o 13 de setembro de 1942 logrou derrubar as seus dúas primeiras aeronaves inimigas sobre Stalingrado. A súa primeira caza, conseguida na segunda misión que realizaba, foi un bombardeiro Junkers Ju 88 ou quizais un Heinkel He 111 en cooperación co comandante do rexemento.

Pero minutos despois alcanzaba a súa primeira vitoria en solitario, facendo caer un caza Messerschmitt Bf 109 G-2 "Gustav" pilotado por un as alemán que tiña once vitorias ás súas costas e estaba condecorado tres veces coa Cruz de Ferro: o sarxento Erwin Maier da 2ª Staffel, Jagdgeschwader 53. Maier puido saltar en paracaídas e foi capturado polas tropas soviéticas. Entón pediu que lle permitisen coñecer ao as ruso que fora capaz de derrubalo. Cando lle presentaron a Lidia, unha rapariga miúda de aspecto infantil que acababa de cumprir 21 anos, Meier cría que os seus captores lle estaban gastando unha broma.[4]

Bombardeiro alemán Junkers Ju 88. Lidia derrubou polo menos dúas destas unidades e probablemente tres.

O 27 de setembro comezou a chamar a atención dos seus superiores abatendo outro bombardeiro Junkers Ju 88 en solitario e un Messerschmitt Bf 109 xunto a Raisa Belyayeva. Entón Lidia, á que todos chamaban Lili ou Lilia (en ruso: Лилия, lirio), fixo pintar un lirio branco no seu avión como elemento distintivo, aínda que dende a distancia, parecía máis unha rosa. Así naceu a lenda da Rosa Branca de Stalingrado, a rapaza de 21 anos que facía fuxir aos pilotos alemáns en canto distinguían aquela mortífera flor pintada na súa fuselaxe. Cara a finais de 1942, Lídiya foi trasladada ao 9º rexemento de Cazas de Garda (9 GvIAP), unha unidade de elite.

Cazadora por libre[editar | editar a fonte]

O 11 de febreiro de 1943, pouco despois da vitoria soviética en Stalingrado, Lidia fixo caer outros dous avións alemáns: un Junkers Ju 87 (Stuka) en solitario e un Focke-Wulf Fw 190 xunto con Alexei Solomatin.[5] Así acadou os cinco derrubamentos e converteuse nunha das dúas únicas ases femininas na historia da aviación militar mundial (xunto á súa compañeira Katia Budanova). Só doce días despois foi galardoada coa Orde da Estrela Vermella, ascendida a tenente e seleccionada para participar nun grupo de táctica aérea de elite chamado okhotniki, ou cazadores por libre.[5] Isto consistía en que dous pilotos altamente cualificados elevábanse para buscar brancos inimigos seguindo o seu propio criterio e iniciativa, en lugar de formar parte dunha operación máis grande e controlada.

O 23 de marzo resultou ferida en combate e tivo que realizar unha aterraxe forzada debido aos danos que sufriu a súa aeronave, pero recuperarouse pronto. Entre marzo e maio, abateu catro cazas Messerschmitt máis sen axuda, así como outro bombardeiro Junkers Ju 88. Estas proezas tamén a converteron nun as en solitario, o máis alto rango entre os loitadores do ceo.[5]

Peza de artillería antiaérea Flak de 88 mm como as que protexían por ducias os globos de observación alemáns.

O 21 de maio o seu compañeiro e igualmente as soviético Alexei Solomatin morreu á vista de todo o rexemento, mentres instruía un piloto novato nun Po-2. Lidia quedou moi afectada e escribiu unha carta a súa nai contándolle que que estivera namorada del.[5] A mecánica de Lídiya, a sarxento maior Inna Pasportnikova, informou en 1990 que a partir deste momento a moza xa non quería voar agás nas misións de combate e que agora loitaba con furia e "desesperación".[6]

O 31 de maio ofreceuse voluntariamente para derrubar un obxectivo extremadamente difícil e perigoso: un globo de observación de artillería tripulado por un oficial alemán. Usando estes globos, o inimigo podía asignar obxectivos precisos para a artillaría desde grandes distancias, causando grave devastación. Moitos pilotos xa intentaran destruílo antes ca ela, pero todos foron repelidos polos densos cintos de lume antiaéreo que o protexían. No primeiro intento Lidia tivo tamén que dar media volta, pois resultaba imposible superar aquelas barreiras. Máis tarde propuxo ao seu comandante un plan diferente: atacaríao dende detrás, voando nun amplo círculo de ducias de quilómetros sobre territorio controlado polos alemáns:[7]

O 13 de xuño de 1943 foi nomeada comandante do 296º IAP, que logo pasou a chamarse 3º Escudadrón do 73º Rexemento de Cazas da Garda.[5] Alí resultou ferida e tivo que realizar de novo un aterraxe forzoso, o 16 de xullo, nunha batalla aérea onde derrubou un caza Messerschmitt que segundo algunhas fontes levaba pintado un as de picas, o emblema do JG 53;

O mítico caza alemán Messerschmitt Bf 109 (unidade reconstruída actualmente). Lidia derrubou nove ou dez destes perigosos avións, polo menos un deles pilotado por un as alemán.

Pero o 19 de xullo xa voaba de novo e a finais de mes conseguiu destruír outros tres avións Messerschmitt máis. O seu último derrubamento confirmado produciuse o 31 de xullo.[8]

A última misión[editar | editar a fonte]

Ao día seguinte, o 1 de agosto de 1943, a batalla de Kursk (sector sur) proseguía con toda a súa intensidade. Lidia saíu a combater catro veces ese día e crese que puido conseguir outro derrubamento durante a mañá, aínda que non se puido confirmar.

Finalmente, durante a cuarta misión da xornada, escoltando un voo de avións de ataque Ilyushin Il-2 Sturmovik a través do río Mius e a estrada que controlaba a conca industrial do Donbass, varios combatentes Messerschmitt Bf 109 atacáronos por sorpresa desde o alto. O Iakovlev Iak-1 de Lidia foi alcanzado por disparos verticais de metralladora.[9] Os seus compañeiros vírona caer ao chan, baixando cara as nubes. O piloto soviético Ivan Borisenko descendeu para tratar de atopala, pero non avistou paracaídas, nin explosión nin fume. Non regresou xamais. Faltaban 17 días para que cumplise os 22 anos.

Memoria[editar | editar a fonte]

Lidia Litviak tamén derrubou un dos famosos bombardeiros Junkers Ju 87 Stuka como os da foto, que xa foran utilizados ao servizo do bando nacional durante a Guerra Civil Española.

A súa mecánica Inna Pasportnikova emprendeu unha busca de 36 anos de duración para atopar os restos do Iakovlev Iak-1 onde Lidia fora vista por última vez. Familiares da aviadora, o público e os medios de comunicación soviéticos apoiárona na súa tarefa. Inna e os seus axudantes empregaron un detector de metais para localizar lugares onde un avión podería ter sido derrubado durante a guerra. En 1979, despois de descubrir máis de 90 lugares nos que caeran outros pilotos, souberon que unha aviadora non identificada estaba enterrada nese momento baixo a á da súa aeronave preto da cidade de Dmitrievka (Donetsk), cunha ferida mortal na cabeza. Unha análise forense determinou que se trataba dos restos de Lidia Litviak.[5]

Nos últimos tempos, algúns autores levantaron dúbidas sobre o seu destino final, sen achegar ningunha evidencia ao respecto.Erro no código da cita: Falta a etiqueta </ref> para a etiqueta <ref> correspondente[10]

O 6 de maio de 1990, o presidente da URSS, Mikhail Gorbachev, condecorou finalmente á tenente primeira coa Estrela de Ouro de Heroína da Unión Soviética, como as da aviación desaparecida en combate.[11]

Lidia Litviak dá nome a unha rúa de Moscova, ten un museo e un monumento á súa memoria na cidade ucraína de Krasnyi Luch e figura no Libro Guinness dos Récords como a muller con máis derrubamentos conseguidos en toda a historia da aviación. Tamén foi incluída como personaxe en varias series de anime.

Resumo de vitorias[editar | editar a fonte]

Data Lugar Inemigo derrubado Pilotando Unidade En solitario Confirmado
13.09.1942 Stalingrado Alemaña Nazi Bombardeiro Junkers Ju 88
ou Heinkel He 111
Red star.svg Lavochkin La-5 437 IAP Non Si
Alemaña NaziCaza Messerschmitt Bf 109 G pilotado polo as Erwin Maier (tripla Cruz de Ferro) Red star.svg Lavochkin La-5 437 IAP Si Si
27.09.1942 Stalingrado Alemaña Nazi Bombardeiro Junkers Ju 88 Red star.svg Lavochkin La-5 437 IAP Si Si
Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Lavochkin La-5 437 IAP Non Si
01.03.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Avión de ataque Junkers Ju 87 Stuka Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Si Si
Alemaña Nazi Caza Focke-Wulf Fw 190 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Non Si
22.03.1943 Rostov do Don Alemaña Nazi Bombardeiro Junkers Ju 88 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Si Si
05.05.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Si Si
07.05.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Si Si
31.05.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Globo de observación artilleira protexido por densos cinturones de Flak antiaérea Red star.svg Iakovlev Iak 1b 9 GvIAP Si Si
16.07.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 "cun as de Picas (♠) pintado na fuselaxe" Red star.svg Iakovlev Iak 1b 3–73 GvIAP Si Si
19.07.1943 Fronte Oriental Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 3–73 GvIAP Si Si
31.07.1943 Donetsk Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 3–73 GvIAP Si Si
01.08.1943 Donetsk Alemaña Nazi Caza Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 3–73 GvIAP Non Non
01.08.1943 Donetsk Alemaña Nazi Desaparecida tras ser derrubada por 4 cazas Messerschmitt Bf 109 Red star.svg Iakovlev Iak 1b 3–73 GvIAP

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Noggle 1994, pp. 157 e 197.
  2. Bergström 2007, p. 83.
  3. Agranovskii 1979, p. 28.
  4. Goodpaster Strebe 2007, p. 27.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Pennington 1997.
  6. Noggle 1994, pp. 198a.
  7. Noggle 1994, pp. 197 e 198.
  8. Pennington 1994, pp. 157,197.
  9. Noggle 1994, p. 198.
  10. Polunina 2004.
  11. Noggle 1994, pp. 158,194.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]