Lampedusa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Lampedusa
Vista da illa
Calamadonna.JPG
Datos
Capital Lampedusa
País Italia
Localización Mar Mediterráneo
Arquipélago Illas Peláxicas
Linguas Italiano
Poboación (2005) 4.500 hab.
Superficie 20 km²
Densidade
Coordenadas
Maior Altura 133 m. Albero del Sole
Localización
Localización  da illa

Lampedusa é unha illa italiana fronte a costa de Tunisia, é a illa principal do grupo das illas Pelaxicas, parte da rexión de Sicilia e da provincia de Agrigento. O seu nome latino foi Lopadussa (grego: Λοπαδυῦσσα).


Xeografía[editar | editar a fonte]

Política e administrativamente Lampedusa é parte de Italia, pero xeoloxicamente pertence a África. Lampedusa é unha illa árida, sen fontes de auga ademais das choivas irregulares. A fauna e a flora de Lampedusa son similares aos do norte de África.

Está a uns 40 km da illa de Linosa e a uns 15 km da illa de Lampione, e as tres forman as illas Peláxicas. A súa superficie é de 20 km² e a poboación de 5.500 habitantes. A principal altura é o Monte Albero na vertente noroccidental con 133 metros.

Ten un clima africano caloroso e húmido. É lugar turístico e balneario, e ultimamente centro de acollida de emigrantes ilegais do Magreb.

A capital é Lampedusa, no sueste, con tres calas delimitadas polas puntas Giutgia e Maccaferri.

Historia[editar | editar a fonte]

O seu nome é grego e deriva dun peixe que os gregos chamaban así e que era abundante nas súas augas. O nome é presentado con lixeiras variantes polos diferentes autores clásicos. Os romanos utilizárona de base naval.

No 813 foi ocupada polos sarracenos, que foron expulsados por Gregorio Tellesiarca quedando despois deshabitada e foi considerada dependencia de Sicilia. Afonso o Magnánimo concedeuna en feudo o 1436 a Giovanni de Caro di Montechiaro, do que pasou á familia Tommasini, que aínda conserva o título de príncipes de Lampedusa. O 4 de xullo de 1551 naufragou nas súas costas unha flota imperial.

En 1610 construíuse o castelo por Bartolomeo de Marsala. O primeiro príncipe de Lampedusa e Linosa foi Giulio Tomasi (devanceiro do escritor Giuseppe Tomasi di Lampedusa) que recibiu o título do rei Carlos II no 1630. No século seguinte comezou a súa repoboación.

No 1760 seis franceses obtiveron un permiso da Porta otomá a través do val de Malta, que lles permitía instalarse en Lampedusa e a poboación chegou entón a 40 persoas. No 1783 unha epidemia de peste portada de Tripolitana afectou aos poboadores. Seis malteses instaláronse no 1791 enviados polos franceses desde Malta. Cara ao 1800 os americanos consideraron anexionar a illa, e os ingleses reclamarona tamén en virtude do tratado de Amiens, en cuxo tempo naufragaron as mozas palermitanas Rosina e Clelia, que despois casaron con Guido e Sinibaldi, que as rescataran.

O 24 de xuño de 1800 o maltés Salvatore Gatt fixo un contrato de enfiteuse co príncipe de Lampedusa. Gatt concedeu despois unha parte da illa ao inglés Alessandro Fernandes, que formou unha colonia dunhas 400 persoas, pero a colonia fracasou e quedou abandonada en 1813. Pouco despois os herdeiros de Gatt volveron á illa co seu parente de Malta Fortunato Frendo, e finalmente instalaron unha colonia o 22 de setembro de 1843. O goberno das Duas Sicilias enviou un comandante, un síndico, un chanceler, cura, médico, sanitarios, gardas, tropa e todo o necesario, e aínda que unha parte dos colonos emigraron cara a Sfax, a colonia empezou a prosperar.

A partir de 1860, cando pasou a Italia, converteuse en colonia penal.

Na Segunda Guerra Mundial a illa foi ocupada polos británicos en 1943, á operación Corkscrew, que precedeu á invasión de Sicilia. Nos anos sesenta a parte occidental converteuse en base da OTAN. O 15 de abril de 1986 Libia disparou tres mísiles Scud contra a estación americana en represalia polo bombardeo americano de Trípoli e Bengasi.

Ao final do século XX e comezos do século XXI a illa foi centro de chegada de emigrantes ilegais. Un tratado con Libia prevé a repatriación de moitos deles en Libia.

costa de Lampedusa