La Correspondencia de España
| La Correspondencia de España | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||
La Correspondencia de España foi un xornal vespertino editado en Madrid, de ideoloxía conservadora, fundado en 1859 por Manuel María de Santa Ana e desaparecido en 1925, substituído por El Imparcial. Subtitulado diario universal de noticias,[1] foi un dos primeiros periódicos de información, que se apoiaba no telégrafo, no ferrocarril e nas axencias de prensa.[2]
Tamén foi dos primeiros en reservar a última páxina para anuncios por palabras.[3]
Historia
[editar | editar a fonte]
La Correspondencia de España tivo a súa orixe na actividade xornalística de Manuel María de Santa Ana, que comezou en Madrid en 1848, ano no que comezou a escribir, litografiar cunha prensa manual e distribuír as catro páxinas da súa Carta Autógrafa,[4] composta por noticias de interese que recollía en departamentos oficiais e comerciais, en cafés, en lugares de reunión, etc. En 1851, cambiou o seu nome a Correspondencia Autógrafa, pasando dunha tiraxe de 70 exemplares e catro edicións (tres para Madrid e unha para as provincias), a unha tiraxe de máis de 300 exemplares.
En 1854 volveu cambiar o seu nome a Correspondencia Autógrafa Confidencial de España, aumentando a tiraxe a 12.000 exemplares. En 1859, concretamente o 3 de outubro,[4] publicouse co nome definitivo de La Correspondencia de España, cunha tiraxe de 16.000 exemplares. Naquel tempo, Santa Ana arrendouno a Ignacio Escobar, un arrendamento que só durou un ano, tras o cal Santa Ana trasladou a súa redacción ao seu propio edificio na Calle del Rubio.
A publicación, cuxa última páxina estaba reservada para publicidade,[4] acadou unha gran popularidade desde os seus inicios como xornal de "noticias" e foi o primeiro en ser berrado polas rúas baixo o nome popular de "La Corres". O seu propósito era "contarlle ao pobo español, no solpor, o que acontecera no mundo desde o amencer". Contiña información sobre cultos e cerimonias relixiosas, modas e noticias sociais, deportes e series, política e acontecementos, ata o punto de ser cualificado como unha "copa de durmir". Durante os anos 1877-78, incluíu o Diario Oficial de Avisos de Madrid na súa cuarta páxina, e en 1890, apareceu unha edición de verán titulada La Correspondencia de San Sebastián.
En 1894, baixo a dirección de Andrés Mellado, ofrecía aos subscritores obras científicas e literarias gratuítas. Tamén publicaba un número regular quincenal, xunto cun número especial fermosamente ilustrado con textos dos escritores máis destacados da época, como Seués, Zorrilla, De Palacio, Sepúlveda, Campoamor, Menéndez Pelayo e outros. Non obstante, tras o desastre colonial de 1898, comezou a perder lectores, como o resto dos xornais madrileños.
En 1906, o editor Leopoldo Romeo, que escribía baixo o pseudónimo "Juan de Aragón", foi nomeado director. Propúxose revitalizar o antigo xornal, influenciado polo éxito de ABC. Romeo aumentou o número de páxinas de catro a oito, lanzou edicións matinais con pouco éxito e rodeouse de editores novos como Félix Lorenzo, Enrique Fajardo, Manuel Delgado Barreto e Ramiro de Maeztu como o seu correspondente en Londres de 1905 a 1909.
Durante a Primeira Guerra Mundial, xunto con La Época, foi un dos dous xornais madrileños cunha clara tendencia proaliada.[5]
Non formou parte da Sociedade Editorial de España creada pola fusión de El Liberal e El Imparcial xunto coa adquisición de Heraldo de Madrid, polo que liderou a batalla contra este grupo de prensa e, quizais por esta razón, o declive foi imparable e o 27 de xuño de 1925 publicou o seu derradeiro número. O que ía ser un peche momentáneo, converteuse en definitivo.[6]
Notas
[editar | editar a fonte]Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: La Correspondencia de España  |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- "La prensa española y la guerra". Bulletin Hispanique 19 (2): 123–133. 1917. ISSN 0007-4640. doi:10.3406/hispa.1917.1958.
- Aguirre Prado, Luis (1955). Periodismo. Serie: Temas españoles, n.º 179 (en castelán). Madrid: Publicaciones Españolas, S.A.
- Cruz Seoane, María (1998). Historia del periodismo en España (Tomo 3: El siglo XX: 1896-1936) (en castelán). Madrid: Alianza Editorial. ISBN 84-206-8178-4.
- Reina Estévez, Jesús (2016). "Los ‘comunicados’ en "La Correspondencia de España" (1860-1875): una visión publirrelacionista". Estudios sobre el mensaje periodístico (en castelán) (Madrid: Ediciones Complutense) (22-2): 1199–1215. ISSN 1134-1629. doi:10.5209/ESMP.54259. Consultado o 9 de xuño de 2025.
