Lémures (mitoloxía)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

Na mitoloxía romana, os lemures (lémures, en galego)[1] ou larvae (larvas, en galego) eran os espectros ou espíritos da morte. Eran a versión maligna dos lares, ou deuses protectores da casa.[2]

Algúns autores romanos aplicaban o nome de lémures para todos os espíritos da muerte, e os dividían en dúas clases: os lares, ou almas benevolentes da familia, que protexen a domus ou casa, e as larvae, o inquietas e horribles almas de homes malvados. Pero a máis común idea era que os lémures e as larvae eran o mesmo. Dicíase que vagaban pola noite e que atormentaban e asustaban aos vivos.

Os días 9, 11 e 13 de maio, celebrábase a Lemuralia o Lemuria,[3] a festa dos lémures, na que se ofrecían fabas negras ás larvae coa esperanza de facelas propicias; usábanse tamén ruídos fortes para escorrentalas.

Os lemuriformes (primates de Madagascar) foron chamados lemures polo naturalista Linneo polos seus grandes ollos, os seus hábitos nocturnos e polos sons tremendos que fan pola noite. Algunhas especies de lémures foron identificadas polas súas chamadas incluso antes de que fosen vistos individuos concretos. Linneo acuñou tamén o uso moderno da palabra 'larva' para denotar o estadio de eiruga no ciclo vital dos insectos.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. lémure, 2ª acep. no dicionario da RAG.
  2. lar, 5ª acep. no dicionario da RAG.
  3. Non confundir con Lemuria, suposto continente mitolóxico que actualmente se utiliza en teosofía para designar un vastísimo continente que, segundo a Doutrina Secreta do Oriente, precedeu á Atlántida.