Krill antártico
| Krill antártico | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Euphausia superba James Dwight Dana 1850  | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
|
Conservación
 Especie pouco preocupante | |||||||||||||||||||
| Clasificación taxonómica | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||||||||||||
.jpg?lang=gl)
O krill antártico (Euphausia superba) é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde Euphausiacea, que se atopa nas augas do Océano Antártico. O krill antártico é un invertebrado semellante aos carideos que vive en grandes grupos, chamados enxames, que ás veces chegan a contar con entre 10 000 e 30 000 animais por metro cadrado.[1] Aliméntanse de fitoplancto, utilizando a enerxía que captan da luz solar.[2] Medran ata unha lonxitude de 6 centímetros, pesan uns 2 gramos e poden vivir ata seis anos. Son unha parte fundamental do ecosistema antártico e, en termos de biomasa, son probablemente as especies animais máis prósperas do planeta (unhas 500 millóns de toneladas).[3]
Clasificación
[editar | editar a fonte]Todos os membros da orde Euphausiacea son crustáceos da superorde Eucarida, e teñen a placa corporal unida á cuncha e que se forma a cada lado das branquias do krill, visibles para o ollo humano. As patas non forman unha estrutura mandibular, o que diferencia esta orde dos decápodos ( cangrexos, etc.).
Comida
[editar | editar a fonte]As entrañas do krill antártico adoitan ser visibles cunha cor verde brillante a través da súa pel transparente, o que indica que o seu principal alimento é o fitoplancto, especialmente as diatomeas moi pequenas (20 μm), que filtra da auga a través dunha "cesta" alimenticia.[4]
A cuncha cristalina das diatomeas é esmagada polo tubo gástrico e dixerida no hepatopáncreas. O krill antártico tamén pode capturar outros crustáceos da orde Amphipoda e da subclase Copepoda, así como outros compoñentes do zooplancto.
O intestino forma un tubo recto; a súa eficiencia non é moi alta, acostúmase atopar moito carbono nas feces.
Observouse que o krill pode comer animais da mesma especie. Se non se lle dá de comer, pode reducir o seu tamaño durante a muda, o que é excepcional para animais deste tamaño.
Distribución
[editar | editar a fonte]O krill antártico abunda nas augas superficiais dos mares do sur: ten unha distribución circumpolar, coas concentracións máis altas no sector do océano Atlántico.
O límite dos sectores do océano Antártico, que inclúen os océanos Atlántico, Pacífico e Índico, está definido aproximadamente pola converxencia antártica, unha fronte circumpolar onde a auga superficial fría se mergulla baixo as augas subantárticas máis cálidas.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Hamner, William M.; Hamner, Peggy P.; Strand, Steven W.; Gilmer, Ronald W. (1983-04-22). "Behavior of Antarctic Krill, Euphausia superba: Chemoreception, Feeding, Schooling, and Molting". Science (en inglés) 220 (4595): 433–435. ISSN 0036-8075. doi:10.1126/science.220.4595.433.
- ↑ Kils, U.; Klages, N. (1979). "Der Krill". Naturwissenschaftliche Rundschau 10: 397 – 402.
- ↑ Nicol, S.; Endo, Y. "Fisheries Technical Paper 367: Krill Fisheries of the World". fao.org. Arquivado dende o orixinal o 2006.
- ↑ "Antarctic krill Euphausia superba filter of thoracopods". ecoscope.com (en inglés).
