Karl Friedrich Schinkel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Karl Friedrich Schinkel
Schinkel1.jpg
Nacemento13 de marzo de 1781 e 13 de xaneiro de 1781
 Neuruppin
Falecemento9 de outubro de 1841
 Berlín
SoterradoDorotheenstädtischer Friedhof
NacionalidadeAlemaña
Alma máterBauakademie e Evangelisches Gymnasium zum Grauen Kloster
Ocupaciónarquitecto, pintor, urbanista e catedrático de universidade
PaiCuno Christian Schinkel
Coñecido porPalácio de Glienicke, Alte Nazarethkirche (Berlin-Wedding), Elisabethkirche, Schlossbrücke, Palácio de Charlottenhof, Cruz de Ferro e Neuer Pavillon
PremiosOrder of the Red Eagle 3rd Class, Commander of the Order of the Redeemer, Order of the White Falcon, Cavaleiro da Ordem da Estrela Polar, Comendador da Ordem de Dannebrog e Order of the Red Eagle 2nd Class
editar datos en Wikidata ]

Karl Friedrich Schinkel, nado en Neuruppin o 13 de marzo de 1781 e finado en Berlín o 9 de outubro de 1841, foi un arquitecto e pintor alemán.

Schinkel foi o arquitecto máis destacado do neoclasicismo en Alemaña,[1] sendo un dos artífices da cidade de Berlín no seu período prusiano.[2] Como xefe do departamento de obras o estado prusiano e arquitecto da familia real, deseñou a maioría dos edificios importantes da época en Berlín.[3] As súas obras e proxectos exerceron unha notable influencia en numerosos arquitectos do movemento moderno.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Marie Schinkel, debuxada polo seu pai Friedrich Schinkel.
Monumento a Schinkel

Naceu en 1781 en Neuruppin (Brandeburgo), fillo dun superintendente militar no Margraviato de Brandeburgo falecido en 1784, tras un grande incendio que arrasou a cidade e queimou a casa familiar. A súa nai, decidida a proporcionar unha boa educación aos seus fillos, trasladouse a Berlín en 1794, asistindo nesa cidade ao instituto de ensino medio "Zum Grauen Kloster". Aos dezaseis anos de idade, durante a exposición da Escola de Arquitectura de Berlín en 1797, descubriu un esbozo para un monumento a Federico o Grande, realizado polo arquitecto Friedrich Gilly, tralo que decidiu converterse en arquitecto. Tras abandonar o instituto, fíxose pupilo do arquitecto David Gilly, pai de Friedrich Gilly, que fundara unha academia privada de arquitectura. Alí trabou amizade coa famlia Gilly.[4]

En 1799 incorporouse á Escola Xeral de Construción, que constituía a Academia de Arquitectura recentemente creada. Un ano despois faleceron a súa nai e Friedrich Gilly e Schinkel decidiu executar os proxectos do seu amigo.

Cando chegou á maioría de idade en 1803 emprendeu unha viaxe por Europa en que percorreu Bohemia, Austria, Italia e Francia.[4] Durante esta viaxe desenvolveu a súa actividade como debuxante e iniciou a súa actividade como pintor. Ao regresar a Berlín, en 1805, comezou a traballar como pintor.

En 1810, durante unha exposición de arte en Berlín viu o cadro "Monxe no mar" de Caspar David Friedrich e pensou que el, como pintor, nunca alcanzaría a realizar unha obra mestra semellante, polo que decidiu regresar á arquitectura. Nese mesmo ano foi nomeado funcionario de construcións e en 1815 membro da Deputación Técnica de Construcións.

Trala derrota de Napoleón Bonaparte, Schinkel foi supervisor do departamento de obras públicas,[1] onde era responsable non só da reforma da cidade de Berlín para convertela na capital de Prusia, senón tamén de supervisar os proxectos nos territorios onde o reino se expandira, Renania e Königsberg.

En 1839, Schinkel sufriu os primeiros síntomas de parálise e ao ano seguinte padeceu un accidente cerebrovascular e tivo unha perda de conocimiento case permanente.[5] Morreu o 9 de outubro de 1841 e os seus restos están sepultados no cemiterio Dorotheenstädtischen Friedhof da capital alemá.[6]

Obra[editar | editar a fonte]

Pasou por varios estilos e pola etapa romántica. Na súa etapa máis frutífera volveuse cara á arte grega en lugar do estilo imperial romano para afastarse do estilo ao que eran proclives os ocupantes franceses. Foi ademais un notable defensor do estilo neogrego.

Berlín[editar | editar a fonte]

Só a partir de 1816 Schinkel puido acometer funcións arquitectónicas concretas. Os seus edificios máis famosos localízanse en Berlín e nos seus arredores, como o Neue Wache (1816-1818), o Schauspielhaus (1819-1821), o Gendarmenmarkt, que substituíu un anterior teatro que foi destruído polo lume en 1817, e o Altes Museum na Illa dos Museos (1823-1830), que influíu noutros arquitectos, como Robert Smirke, James Gandon e William Wilkins.

Máis tarde, Schinkel moveuse do clasicismo para asumir o neogótico coa igrexa de Friedrichswerder (1824-1831).

O seu edificio máis innovador foi a Bauakademie (Academia de Arquitectura de Berlín) (1832-1836), que evitou as convencións historicistas e que parece sinalar o camiño a unha liña de arquitectura "moderna" que só chegou a ser prominente en Alemaña a comezos do século XX.

Obra non construída[editar | editar a fonte]

Schinkel é moito máis coñecido polos seus traballos teóricos e os seus debuxos de arquitectura que pola súa relativamente escasa obra, xa que moi poucos dos seus esbozos chegaron a ser construídos.

Os seus méritos aprécianse nos seus deseños non executados para a transformación da Acrópole de Atenas nun palacio para o novo reino de Grecia ou polo irrealizado palacio de Orianda na península de Crimea. Estes e outros deseños foron recompilados en Sammlung architektonischer Entwürfe ("Colección de proxectos arquitectónicos") (1820-1837), catálogo que contén obras construídas e proxectos, proxectos alternativos, plantas, alzados e seccións, perspectivas de interiores e de vías públicas, detalles arquitectónicos e xardíns, proxectos de monumentos, pontes, mobles, ornamentos e obxectos de artesanía.

Deseño[editar | editar a fonte]

Schinkel deseñou a medalla de Prusia e posteriormente de Alemaña, a famosa Cruz de Ferro. Tamén exerceu a profesión de escenógrafo de obras de teatro e ópera, realizando un palacio neoexipcio para a Raíña da Noite nunha produción de Die Zauberflöte en 1815.[1]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 "Biografía de Karl Friedrich Schinkel". epdlp. Consultado o 9 de setembro de 2010. 
  2. "Berlin: The City as Body The City as Metaphor. Image Galleries: Karl Friedrich Schinkel". web.stanford.edu (en inglés). Consultado o 29 de novembro de 2018. 
  3. "Arquitectura en Alemania: del Absolutismo a la ascensión prusiana". Deutsche Welle 08.06.2007. 2007. Consultado o 6 de novembro de 2007. 
  4. 4,0 4,1 "Karl Friedrich Schinkel". H Kliczkowski. Consultado o 9 de setembro de 2010. 
  5. "SoloArquitectura". Solo arquitectura. Consultado o 9 de setembro de 2010. 
  6. "Dorotheenstädtischer und Französischer Friedhof" (en alemán). Berlin Tourismus. Arquivado dende o orixinal o 19 de setembro de 2010. Consultado o 9 de setembro de 2010. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • John Zukowsky (editor): Karl Friedrich Schinkel 1781 - 1841: the drama of architecture. Con artigos de Kurt W. Forster e Wolfgang Pehnt, ISBN 0-86559-105-9.
  • Jörg Trempler: Schinkels Motive. Matthes & Seitz, Berlín 2007, ISBN 978-3-88221-866-4.
  • Christoph Werner: Schloss am Strom. Die Geschichte vom Leben und Sterben des Baumeisters Karl Friedrich Schinkel. Bertuch-Verlag, Weimar 2004, ISBN 3-937601-11-2.
  • Christoph von Wolzogen: Karl Friedrich Schinkel: Unter dem bestirnten Himmel. Biographie. Edition Fichter, Frankfurt 2016, ISBN 978-3-943856-33-0.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]