Jutta Ditfurth

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Jutta Ditfurth
1644 Jutta Ditfurth.JPG
Nome completoJutta Gerta Armgard von Ditfurth
Nacemento29 de setembro de 1951
 Würzburg
NacionalidadeAlemaña
Ocupaciónxornalista, política, escritora e socióloga
PaiHoimar von Ditfurth
IrmánsChristian v. Ditfurth
editar datos en Wikidata ]
Jutta Ditfurth durante unha entrevista, 1987

Jutta Ditfurth nada como Jutta Gerta Armgard von Ditfurth, en Würzburg o 29 de setembro de 1951, é unha socióloga, escritora, e política alemá

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dos Ditfurth, unha familia da nobreza que ostentou o status ministerialis e estaban investidos con títulos administrativos hereditarios en varias rexións das actuais Saxonia-Anhalt e Baixa Saxonia e noutros lugares no Sacro Imperio Romano Xermánico. Filla do médico Hoimar von Ditfurth e da fotógrafa Heilwig von Raven, e irmá do historiador Christian von Ditfurth. En 1960 a súa familia mudouse a Hohensachsen, en 1966 entrou na Elisabeth-von-Thadden-Schule de Wieblingen. En 1978 intentou mudar legalmente o seu apelido para eliminar a partícula nobiliaria "von" algo que as autoridades rexeitaron.

Ditfurth estudou historia da arte, socioloxía, ciencias políticas, historia económica e filosofía en Alemaña, Escocia, e mais os Estados Unidos nas universidades de Heidelberg, Hamburgo, Friburgo, Glasgow, Detroit, e Bielefeld, graduándose como socióloga en 1977, e logo traballou algúns meses como socióloga nas universidades de Friburgo, Bielefeld e Marburg. A finais de 1977 estableceuse en Frankfurt e traballou como xornalista e escritora, dende 1980 é profesora.

Ditfurth actuou politicamente dentro da denominada nova esquerda, desde o inicio da década de 1970, formando parte de grupos internacionalistas e feministas, así como participando nos daquela nacentes movementos ecoloxistas e antinucleares. En xaneiro de 1980 foi unha das fundadoras do partido Os Verdes. Abandonou o comité executivo do partido en decembro de 1988 e pasou a ter unha postura moi crítica coa nova traxectoria do partido, que describiu como contrarrevolucionario, xerárquico e nepotista, deixando a formación en 1991[1][2][3].

Foi candidata do partido da esquerda grega, de procedencia comunista, Corrente da Nova Esquerda, nunha lista internacional nas eleccións europeas de 1999, centrando a súa campaña na participación do exército alemán e mais da OTAN na Guerra de Kosovo, pero non logrou votos suficientes para obter un asento no Parlamento Europeo. En 2000 foi unha das fundadoras do partido, Esquerda Ecolóxica, co que foi concelleira de Frankfurt entre 2001 e 2008 e de novo a partir de 2011. En 2007 publicou unha biografía do membro da Fracción do Exército Vermello, Ulrike Meinhof.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Die tägliche legale Verseuchung unserer Flüsse und wie wir uns dagegen wehren können. Ein Handbuch mit Aktionsteil. Rasch und Röhring, Hamburg/Zürich 1987, ISBN 3-89136-163-7. ( con Rose Glaser)
  • Träumen, Kämpfen, Verwirklichen. Politische Texte bis 1987. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1988, ISBN 3-462-01903-1.
  • Lebe wild und gefährlich. Radikalökologische Perspektiven. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1991
  • Feuer in die Herzen. Plädoyer für eine ökologische linke Opposition. (1992) Erweiterte und aktualisierte Neuausgabe: Feuer in die Herzen. Gegen die Entwertung des Menschen. Konkret-Literatur-Verlag, Hamburg 1997, ISBN 3-89458-159-X.
  • Was ich denke. Goldmann, München 1995, ISBN 3-442-12606-1.
  • Blavatzkys Kinder. Lübbe, Bergisch Gladbach 1995, ISBN 3-404-12380-8
  • Entspannt in die Barbarei. Esoterik, (Öko-)Faschismus und Biozentrismus. Konkret-Literatur-Verlag, Hamburg 1996, ISBN 3-89458-148-4.
  • Die Himmelsstürmerin. (1998) Überarbeitete Neuausgabe, Rotbuch, Berlin 2010, ISBN 978-3-86789-110-3. (novela)
  • Das waren die Grünen. Abschied von einer Hoffnung. Econ, München 2000, ISBN 3-548-75027-3.
  • Durch unsichtbare Mauern. Wie wird so eine links? Kiepenheuer & Witsch, Köln 2002, ISBN 3-462-03083-3. (autobiografía)
  • Ulrike Meinhof. Die Biografie. Ullstein, Berlin 2007, ISBN 978-3-550-08728-8.
  • Rudi und Ulrike. Geschichte einer Freundschaft. Droemer Knaur, München 2008, ISBN 978-3-426-27456-9.
  • Zeit des Zorns: Streitschrift für eine gerechte Gesellschaft. Droemer Knaur, München 2009, ISBN 978-3-426-27504-7.
  • Krieg, Atom, Armut. Was sie reden, was sie tun: Die Grünen. Rotbuch, Berlin 2011, ISBN 978-3-86789-125-7.
  • Worum es geht – Flugschrift. Rotbuch, Berlin 2012, ISBN 978-3-86789-154-7.
  • Zeit des Zorns. Warum wir uns vom Kapitalismus befreien müssen. Westend, Frankfurt am Main 2012, ISBN 978-3-86489-027-7.
  • Der Baron, die Juden und die Nazis. Reise in eine Familiengeschichte. Hoffmann & Campe, Hamburg 2013, ISBN 978-3-455-50273-2.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "European Reports: Radical Ecology after the German Greens". Institute for Social Ecology: Left Green Perspectives #25. 1 de xaneiro de 1992. Consultado o 20 de xaneiro de 2013. 
  2. Jutta Ditfurth. "Zahltag, Junker Joschka! (Payday, Junker Joschka!)" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 17 de setembro de 2017. Consultado o 2013-01-20. 
  3. "Jutta Ditfurth and extraparliamentary movements of the seventies". Communimedia+. Consultado o 20 de xaneiro de 2013.